Σαράντα χρόνια στέλλει τις μέλισσές του ο Ονήσιλος \ να μας κεντρίσουν \ να μας ξυπνήσουν \ να μας φέρουν ένα μήνυμα. Σαράντα χιλιάδες μέλισσες έστειλε ο Ονήσιλος μέχρι τώρα\ κι όλες ψοφήσανε απάνω στο παχύ μας δέρμα\ χωρίς τίποτα να νιώσουμε. Μα όταν θα αρπάξει το καύκαλό του\ και θα το θρυμματίσει απάνω στο κεφάλι μας\ τότε θα γείρουμε νεκροί .\ Άδοξοι, άθλιοι\ καταραμένοι από τον Ονήσιλο. (Παντελής Μηχανικός)

Και ποιος είναι τούτος ο Αρχιλεβέντης ο Ονήσιλος, που ξεπροβάλλει από την Ιστορία, που «περίλυπος εστίν η ψυχή του έως θανάτου»; Είναι πρώτοι και αγιότεροι οι αγνοούμενοι. Και γι' αυτούς ο βίος επεφύλασσε ταξίδια. Προτίμησαν, όμως, την αληθινή ζωή και τον αληθινό θάνατο. Θυμηθείτε τον 18χρονο, που έφτυσε στα μούτρα τον δήμιό του, πριν τον εκτελέσει με μια τρύπα στο κεφάλι. Να διανοηθούμε πως η Τύμβου εξυπηρετεί συγγενείς, φίλους, συμμαθητές και συντοπίτες τούτων των λυπημένων Αγγέλων; Είναι οι βιασθείσες Ελληνίδες γυναίκες του τόπου μας.

Πρώτες κι αυτές και οσιότερες. Να διανοηθούμε τα ίδια και γι' αυτές και για τους καταβασανισθέντες αιχμαλώτους; Είναι οι χιλιάδες δικοί μας νεκροί πολεμιστές, που ταξίδεψαν χωρίς μειωμένο εισιτήριο το 1974, για να διατρέξουν τους μεγάλους ουρανούς, περνώντας μπροστά από τον θάνατο περιγελώντας τον, ώστε να εξασφαλίσουν σε μας ό,τι απολαμβάνουμε σήμερα και που εσείς ταξιδιώτες της ντροπής, εξευτελίζετε τον έρωτα αυτών των ωραίων ανθρώπων με όσα φέρνουν πικρές πληρωμές. Τούτο είναι το αντίδωρό σας; Περιορίστε τα έξοδα από το κτένισμα και το τάισμα των σκυλιών σας και ταξιδέψτε από το αεροδρόμιο της Λάρνακας.

Συνεργοί του φαινομένου αυτού και οι πολιτικοί μαζί με τα κόμματά τους. Από τη μια μεγαλοφώνως και ψευδέστατα ομιλούν για παράνομο αεροδρόμιο της Τύμβου και χαμηλοφώνως αποδέχονται τη λειτουργία του. Λεωφορεία με τουρίστες και Τούρκους οδηγούς ξεκινούν από εκεί και καταλήγουν στα ξενοδοχεία της ελεύθερης Κύπρου και η σιωπή τους παρατεταμένη. Πότε, αλήθεια, θα εγγράψετε το θέμα αυτό στη Βουλή σας; Ως πολιτικός οργανισμός απομείνατε πλέον μόνοι εσείς με το κτιριό σας. Το γνωρίζετε εξάλλου πολύ καλά μετά τις τελευταίες εκλογές.

Ξέρουμε πολιτικές παρατάξεις εθνικοφρόνων, που κατέληξαν σχηματισμοί αεροφρόνων. Γνωρίζουμε κόμματα λαϊκών αγωνιστών που έγιναν λαγοί. Σε αντίθεση με τους συντρόφους τους στην Ελλάδα, που κατέβαζαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, ελάχιστες μέρες μετά την κατοχή της Αθήνας.

Ξέρουμε και κάποιους άλλους, που διαλαλούσαν πως κάθε σπίτι έπρεπε να γίνει κάστρο και που κατέληξαν σιωπηροί παρατηρητές των μεγαλόπρεπων σπιτιών, όπου κάθε τους πόρτα και κερκόπορτα.
Έτεροι άλλοι του αγωνιστικού κέντρου κατέληξαν, περίπου, όπως τις αγωνιστικές μοτοσικλέτες με τρυπημένα λάστιχα.

Συνεργός αυτού του φαινομένου και η Εκκλησία της Κύπρου. Βουβή, χωρίς λόγο παρρησίας, χωρίς λόγο πνευματικό, χωρίς λόγον επαναστατικό. Στοιχεία, δηλ., που σηματοδοτούν την Ορθοδοξία. Επιτρέπει και αυτή με τη στάση της, να εκχωρούνται τα «Άγια τοις κυσίν».

Συμπαραστάτες αυτού του φαινομένου και οι επονομαζόμενοι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου. Φαίνεται να αγγίζουν τα πράγματα, μα δεν αφήνονται να τα καταλάβουν, δεν διακινδυνεύουν. Μιλούν στις γωνιές με τις χούφτες καπάκι στο στόμα. Αποφεύγουν τόσα όσα αρκετά να τους μπήξουν στην κατάψυξη.

Και η είδηση στα Μ.Μ.Ε. να μοιάζει με συμβάν στατιστικής χροιάς. «Το 2014 ταξίδεψαν 10.000 Ελληνοκύπριοι από την κατεχόμενη Τύμβου, 10% περισσότεροι από το 2013». Χωρίς ένα σχόλιο, έναν προβληματισμό, χωρίς τύψεις. Μα, γιατί δεν λέτε τουλάχιστον πως εκεί είχε την έδρα της η 31 Μοίρα Καταδρομών, που κατέλαβε το ύψωμα «Κοτσιά Καγιά», που ο εχθρός δεν μπόρεσε τότε να την εξευτελίσει, αλλά που την ατιμάζουν τώρα οι ταξιδιώτες τού «γλυκανάλατου ονείρου», από κοινού με τον Τούρκο κατακτητή;

Και η λεβεντιά, πράξη που συνέβη στο αζήτητο παρελθόν. Και εμείς οι πολίτες ανυποψίαστοι και λωτοφάγοι, που γευματίζουμε κάθε ώρα, που ξεπουλάμε Αγίους και Αγγέλους μισοτιμής, που πηγαινοερχόμαστε στους τόπους που μας άφησαν οι νεκροί ήρωές μας, αυτοδιαφημιζόμενοι σε απατηλά περιτυλίγματα, όπως εκείνα ακριβώς των δώρων πολυτελείας, που νομοτελειακά θα απολέσουμε τη γη και την ύπαρξή μας για τριάκοντα αργύρια.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ
Φιλόλογος