Διάβασα το άρθρο-διαμαρτυρία της πρεσβείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που αναφερόταν στο τελευταίο βιβλίο του κ. Δρουσιώτη, συμβούλου του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Αναστασιάδη, και κατενόησα το μέγεθος του δίκαιου θυμού τους για τα γραφόμενα σ’ αυτό εναντίον της τότε Σοβιετικής Ένωσης.
Φαίνεται ο κ. Δρουσιώτης δεν έχει δουλειά να κάνει εκεί στο Προεδρικό και απασχολεί το μυαλό του με θέματα επιστημονικής φαντασίας, που μπορούν να εκτιμηθούν και να ληφθούν υπόψη μόνον από τους νέους, κυρίως, που δεν είναι γνώστες των γεγονότων και της ταλαίπωρης ιστορίας μας, που εξυφάνθηκε -δυστυχώς- και από ανθρώπους σαν τον κ. Δρουσιώτη.
Εγώ δεν είμαι κομμουνιστής, ούτε θαυμαστής και θιασώτης της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό όμως που γνωρίζω πολύ καλά και το γνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού Ελληνισμού είναι ότι, εάν δεν ήταν η Σοβιετική Ένωση και η μεγάλη ομάδα των Αδέσμευτων Χωρών, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα υπήρχε από το 1963, με την έναρξη της τουρκοανταρσίας. Αυτή ήταν και η μεγάλη επιθυμία των Αγγλοαμερικάνων, και γι’ αυτό τρωγόντουσαν για την παρουσία μας σ’ αυτόν τον οργανισμό. Μας ήθελαν εντελώς γυμνούς, από τότε, για να είμαστε εύκολη λεία για να ικανοποιήσουν την Τουρκία.
Η τότε Σοβιετική Ένωση ήταν το παντοτινό στήριγμά μας, πέραν της δημοκρατικής Ελλάδας βέβαια, ενώ οι Αγγλοαμερικάνοι ήταν πάντοτε εναντίον της ύπαρξής μας. Πρέπει να ντρεπόσαστε, κ. Δρουσιώτη, όταν αναφέρεστε στο βιβλίο σας ότι η Σοβιετική Ένωση υπέσκαπτε ή δεν υποστήριζε την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες μάς βοήθησαν π.χ. οικονομικά για να κτίσουμε το νοσοκομείο της Λάρνακας, και κάποια άλλα. Ξέρετε, κ. Δρουσιώτη, σε τι ταιριάζει αυτή η κίνηση των Αμερικάνων μετά το 1974; Με το «κάψε με και μετά βάρ' μου μίξαν», που είναι πολύ γνωστό και εμπεδωμένο σ’ όλο το κόσμο, όπου και οι ίδιοι το παραδέχτηκαν, ότι συνέβαλαν τα μέγιστα στο πραξικόπημα και την εισβολή και καταστροφή της πατρίδας μας. Βέβαια δεν θα πρέπει να ξεχνούμε την πολύ μεγάλη «βοήθεια» που μας πρόσφεραν οι ΗΠΑ το 1974, μέσω του ΥΠΕΞ τους Χένρι Κίσινγκερ.
Η Σοβιετική Ένωση, κ. Δρουσιώτη, μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, άρχισε να μας βοηθά με κάθε τρόπο. Αγόραζε τη σταφίδα μας (καμιά φορά και σάπια), τα κρασιά μας, τη ζιβανία μας στέλλοντάς μας, σε ανταλλαγή, μηχανουργικά μηχανήματα για να αρχίσουμε να στήνουμε τη βιομηχανία μας. Σ’ αυτά τα μηχανουργικά μηχανήματα ήσαν, τόρνοι, φρέζες, πλάνιες, πριόνια, τρυπάνια, πρέσες, ψαλίδια, στράντζες κ.λπ. Γεωργικά μηχανήματα όπως τρακτέρ, προωθητές γαιών, εκσκαφείς, βίντζια και αρκετά άλλα. Πού ήταν η Αμερική τότε; Το 1963, με την έναρξη της τουρκοανταρσίας, ποιος μας προμήθευσε με όπλα για τον στοιχειώδη εξοπλισμό της Εθνικής Φρουράς, για να αυτοπροστατευτούμε από τη λαίλαπα Τουρκία; Πού ήταν η Αμερική και οι άλλοι Δυτικοί, κ. Δρουσιώτη, που μας ήθελαν να είμαστε μέχρι και σήμερα ακόμη πουλιά τιτσίρκα;
Βέβαια είναι περιττό να αναφέρω την πολύ μεγάλη πολιτική συμπαράσταση που είχαμε από την τότε Σοβιετική Ένωση και τη σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία, όταν οι Αγγλοαμερικάνοι μάς άνοιγαν πάντοτε τον λάκκο μας.
Ένα μεγάλο συγγνώμη οφείλετε να δώσετε στη σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία, για τα όσα απαράδεκτα, αναληθή και ανιστόρητα αναφέρετε στο βιβλίο σας για την τότε Σοβιετική Ένωση.
ΑΔΑΜΟΣ ΚΟΜΠΟΣ
