Η μητέρα μου ήθελε πάντα να τιμούμε τους ανθρώπους που φεύγουν και έτσι οφείλω να αποτίσω φόρο τιμής και στην ίδια. Η Σεμέλη Μανδαλιού και αργότερα Αντωνιάδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λεμεσό, στην Αγία Τριάδα. Ο πατέρας της καπετάνιος από τα Δωδεκάνησα-τη Σίμη- τους έφερνε και του πουλιού το γάλα στο σπίτι ώσπου, τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κατασχέθηκε το πλοίο του για να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Από τότε ξενοδούλευε σε άλλα καράβια για να ζήσει την οικογένειά του, πάντα με αξιοπρέπεια.
Παρά τις στερήσεις, η μητέρα μου ευτύχησε να μεγαλώσει σε μια αγαπημένη οικογένεια με τα αδέλφια της τον Τότη Μανδαλιό -που έψαλλε σήμερα ως βαρύτονος που είναι με την εκκλησιαστική χορωδία- τη Μαίρη, τη μικρή αδελφή και δεύτερη μου μάνα και τον Νίκο που έγινε κι αυτός πλοίαρχος, τους θείους και τα ξαδέλφια της. Αποφοίτησε από το Ελληνικό Γυμνάσιο Θηλέων Λεμεσού και μιλούσε πάντα με αγάπη για τις συμμαθήτριές της και για τις κατασκηνώσεις το καλοκαίρι στον Κακομάλλη.
Μεγάλωσε τα παιδιά της με πολλή αγάπη, αυταπάρνηση και στάθηκε δίπλα τους σε κάθε δύσκολη στιγμή. Με τον ίδιο τρόπο αγάπησε και τα εγγόνια της τη Σεμέλη, τον Θεόδωρο, τη Νατάσα και τον Κωνσταντίνο. Ήταν μια δυνατή γυναίκα και έζησε για να αντέξει την απώλεια του συζύγου της πριν από 18 χρόνια και τον χαμό του πολυαγαπημένου της γιου του Μιχάλη πριν από 4 μήνες. Χάσαμε τον αδελφό μου από καρκίνο στα 53 του μόλις πριν από 4 μήνες. Ήταν τότε που μου είπε ότι όταν πεθάνει θα ήθελε να ταφεί στη Λεμεσό.
Ως βέρα Λεμεσιανή αγαπούσε πολύ τη μουσική και ήταν μέλος πολλών χορωδιών, όπως της λυρικής σκηνής Λεμεσού, της χορωδίας του Μιχάλη Χατζηλοΐζου και της χορωδίας παραπληγικών και φίλων του Γιώργου Ταμπούρα.
Αγαπούσε πολύ τη Λεμεσό και τη θάλασσά της και επέστρεφε κάθε καλοκαίρι στο σπίτι της για να ξεφύγει από τη ζέστη της Λευκωσίας.
Έτυχε να ήταν και καλή οδηγός και έφερνε κάθε χρόνο το αυτοκίνητό της για να κυκλοφορεί στη Λεμεσό. Φέτος την έπεισα δυστυχώς να μη φέρει το αυτοκίνητο, θεωρώντας ότι λόγω ηλικίας ήταν καλύτερα να αποφύγει να οδηγεί. Και ενώ η ίδια φάνηκε κοινωνικά συνειδητοποιημένη, η μοίρα τής έπαιξε ακόμα ένα άχαρο παιχνίδι και έστειλε κάποιον άλλο συνάνθρωπο να την ισοπεδώσει χτυπώντας τη βίαια με το αυτοκίνητο και ουσιαστικά διαλύοντας το σώμα της. Όπως είπε η νύφη μου η Στάλω, δεν άξιζε στη μητέρα μας τέτοιος θάνατος.
Είναι καιρός να αλλάξουμε την κουλτούρα οδήγησης στην Κύπρο δημιουργώντας κοινωνικά συνειδητοποιημένους και υπεύθυνους οδηγούς. Φτάνουν τα προβλήματα που έχουμε δεν είναι ανάγκη να σκοτώνουμε και ο ένας τον άλλον.
Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τους γιατρούς στο Νοσοκομείο Λεμεσού για τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που έκαναν να σώσουν τη μητέρα μου καθώς και τα ξαδέλφια μου στη Λεμεσό που μου στάθηκαν ως αδέλφια σε αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές.
Ευχαριστώ επίσης την εκκλησιαστική χορωδία που έψαλλε με τις γλυκές φωνές τούς ύμνους στην εκκλησία καθώς και τον Γιώργο Ταμπούρα που χάρισε στη μητέρα μου λόγια και μουσικούς στίχους εκτίμησης και αποχαιρετισμού.
Ευχαριστώ επίσης όλους τους φίλους και συγγενείς που παρέστησαν στην κηδεία και κατέθεσαν στεφάνια ή έκαναν εισφορές στη μνήμη της μητέρας μου. Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο της Βουλής, την οικογένεια Τάσου και Φωτεινής Παπαδοπούλου, τη φίλη Υπουργό Ζέτα Αιμιλιανίδου, τον Μιχάλη Παπαπέτρου, τους εκπροσώπους των κομμάτων -περιλαμβανομένων και των πολλών φίλων από το ταπεινό μας κόμμα των Ενωμένων Δημοκρατών- και τον Δήμαρχο Πολεμιδιών που παρέστησαν στην κηδεία, κατέθεσαν στεφάνια ή έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης. Καλό σου ταξίδι μάμμα, καλή αντάμωση με τον σύζυγό σου τον Κώστα και τον πολυαγαπημένο σου γιο τον Μιχάλη που έφυγε πριν από σένα για να μπορέσει να σε υποδεχτεί.
Καλό σου ταξίδι Σεμέλη και καλή Αντάμωση.
Πραξούλα Αντωνιάδου Κυριακού
