Η οικονομική υποδούλωση θα χρησιμοποιηθεί για να κάμψει την αντοχή και διεκδικητικότητα του απλού, αγωνιστή, πολίτη
Η θεώρηση του οικονομικού προβλήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας μόνο κατά την οικονομική αντίληψη ήταν και είναι σφάλμα. Τις τελευταίες μέρες εξελίσσεται μάλιστα στην «εκλιπούσα», κατά την Τουρκία, Κυπριακή Δημοκρατία σε ένα πρόβλημα πολυεπίπεδης εσωτερικής διάσπασης, που προφανώς τελικά θα εξυπηρετήσει συμφέροντα αντίθετα προς αυτά της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Μέχρι την ψηφοφορία στη Βουλή στις 6.12.12, των τριών πρώτων Νόμων έμπνευσης ή εντολής Τρόικας, η όλη προσπάθεια εξασφάλισης δανεισμού κινήθηκε με βάση τα οικονομικά μεγέθη και τρόπους διασφάλισης των οικονομικών αναγκών. Ουδείς ασχολήθηκε σοβαρά και σε βάθος αναφορικά με τους όρους που θα περιελαμβάνοντο στη Δανειακή Σύμβαση, που θα ακολουθούσε ως παρεπόμενο της υπογραφής του Μνημονίου.
Εξ ου και η «απορία» που προέκυψε εντός της Βουλής λίγο πριν από την ψήφιση ενός των Νομοσχεδίων αυτών, που αφορούσε στον θεσμό ή αρμοδιότητα να εκδίδονται «διατάγματα», με άμεση ισχύ, χωρίς να τυγχάνουν της «επικύρωσης», έστω, της Νομοθετικής εξουσίας. Μια θεσμική, τραγικής σημασίας, ανατροπή του Κράτους Δικαίου, της Κυριαρχίας και της διάκρισης των εξουσιών. Κατάσταση που καταδεικνύει έκδηλα το κενό νομικής προετοιμασίας κατά τη συζήτηση και πριν από την υπογραφή του Μνημονίου.
Όμως μια απλή εξέταση, για παράδειγμα της Δανειακής Σύμβασης της Ελλάδας του 2010, θα μας αποκάλυπτε ότι οι όροι που περιείχε επέβαλλαν, στη δική μας μεταγενέστερη περίπτωση, να διαπιστώναμε (πριν από τη σπουδή της οικειοθελούς αυτοδέσμευσης ή υποδούλωσης Εκτελεστικής και Νομοθετικής εξουσίας στις απαιτήσεις της Τρόικας) τους απαράδεκτους όρους, όπως μεταξύ άλλων: (α) θα μας δέσμευαν να δεχθούμε ότι οι όροι του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης που θα δεσμεύουν τον δανειολήπτη «δεν είναι αντίθετοι με κανόνες δημοσίας τάξης» του δικαίου μας, της διεθνούς δημόσιας τάξης και γενικά με τις γενικώς παραδεδεγμένες αρχές του διεθνούς δικαίου και πρόσθετα ότι (β) ούτε ο δανειολήπτης, ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν «ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας» επί της όποιας δικαιοδοσίας κατάσχεσης ή αναγκαστικής εκτέλεσης, σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετική με τη Σύμβαση. Αυτά που σήμερα απειλούν τον κάθε απλό πολίτη/οφειλέτη με τον Νόμο για εκποιήσεις, και για τα οποία παρατηρείται δίκαιη αντίδραση, δεν φρόντισαν τότε Κυβέρνηση και Βουλή να διασφαλίσουν προστασία του Κράτους μας, ως δανειολήπτη!
Ήταν ανάγκη, και προειδοποίησα περί τούτου, έκτοτε, πριν από τη συζήτηση του Μνημονίου και βέβαια πριν από την υπογραφή του ή την υπογραφή της Δανειακής Σύμβασης, να υπήρχε σοβαρή και σε βάθος νομική θεώρηση και μελέτη της όποιας δανειακής σύμβασης και κατ’ επέκταση το Κράτος μας να δείξει την αναγκαία αποφασιστικότητα να μην αποδεχθεί να διαμορφώσει, με εσωτερικούς νόμους, τις όσες υποχρεώσεις η Τρόικα απαιτεί. Υπήρξε έλλειψη διορατικότητας ότι θα εισέλθουμε σε μια κατάσταση που, ας το πούμε με το όνομά της, είναι πορεία που υποβιβάζει την κρατική κυριαρχία μας σε επίπεδο υποδούλωσης στους δανειστές για ό,τι αφορά κεκτημένα δικαιώματα του πολίτη, για επίπεδο και τρόπο ζωής, και που ανατρέπει το Κράτος κοινωνικής φροντίδας.
Γι’ αυτό ακολούθησε το «πιστόλι στον κρόταφο», αλλά και η απόφαση του Δικαστηρίου ότι η κουρά των καταθέσεων δεν είναι πράξη δημοσίου δικαίου που μπορεί να ελεγχθεί ως διοικητική απόφαση, παρά το ότι επιβλήθηκε σε Τράπεζες και καταθέτες με Νόμο και διατάγματα. Με συνέπεια τώρα, να ξεκινούν κατά χιλιάδες αστικές αγωγές και κινητοποιήσεις ομάδων πληθυσμού που, έστω πρωθύστερα, κατανόησαν τους πρόσθετους κινδύνους κατά της ατομικής περιουσίας τους. Το Κράτος, ως δανειολήπτη, γιατί δεν φροντίσαμε να το προστατεύσουμε από απειλές ότι, εάν δεν «περάσει» τώρα από τη Βουλή ο Νόμος ως τον επιθυμεί η Τρόικα, δεν θα μας δώσουν την επόμενη δόση και θα κινδυνεύει πλέον η ίδια η ύπαρξη του Κράτους κατά τους όρους του δανείου;
Και όχι μόνο τούτο, η οικονομική αυτή υποδούλωση προσφέρει δυνατότητα νέων πιέσεων προς υποχωρήσεις από πλευράς του Κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας για ό,τι αφορά τη λύση του προβλήματος της παράνομης εισβολής, κατοχής και εποικισμού. Η οικονομική υποδούλωση θα χρησιμοποιηθεί για να κάμψει την αντοχή και διεκδικητικότητα του απλού, αγωνιστή, πολίτη.
Η ατιμωρησία των ευθυνόμενων πολιτικά, ποινικά και άλλως πως και η έλλειψη για χρόνια διορατικότητας, ο εφησυχασμός και η απλή διάθεση πολιτικής ή κομματικής αντιπαράθεσης, έφεραν τη δυσχερέστατη για το Κράτος και τον λαό σημερινή κατάσταση. Μάλιστα τούτο σε μια περίοδο κατά την οποία ο υποθαλάσσιος, αποδεδειγμένος, πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας ηθελημένα, εδώ και στο εξωτερικό, μηδενίζεται ή αγνοείται ως αξία και οικονομική δύναμη με ιδιαίτερη σημασία. Εθελοτυφλούμε γιατί, ως λεκτική ωραιολογία, μας αποκαλούν στρατηγικούς δήθεν συνεργάτες. Έστω και τώρα ας αφυπνιστούμε και ας διαφυλάξουμε τον τόπο και τον λαό από πρόσθετα άλλα δικά μας λάθη.
ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος
