Στις 16 Αυγούστου 1974 η αγαπημένη πόλη του Μόρφου βεβηλώθηκε και μαγαρίστηκε από τον κατακτητή Τούρκο και τους διαχρονικούς Εφιάλτες της φυλής. Έκτοτε η βασιλεύουσά μας ασφυκτιά και λιγοστεύει υπό των Αγαρηνών και την πονηρή στάση της πλέουσας από ευτέλεια και ποντιοπιλατισμό διεθνούς και ευρωπαϊκής ηγετικής ολιγαρχίας. Ημών ολιγωρούντων.

Τόσα χρόνια μετά, όμως, είναι χρήσιμο να καταγραφεί πως οι φραστικοί πατριωτισμοί (που και αυτοί εγκαταλείφθηκαν σταδιακά από τους Σπουδαρχήδες της εκ περιτροπής εξουσίας), οι ανεπίτρεπτες πραγματοκοπίες, ή κατά κράτος υποτέλεια ημών και του έθνους, η συνυπογραφή διαμελιστικών - διζωνικών συμφωνιών και μνημονίων αγγλικής κοπής, μας έχουν οδηγήσει σε μια παναντεθνική αγκίστρωση και αδιέξοδα.

Ας μη μας παραπλανούν άλλο οι δοσμένοι στον εχθρό ηγετικοί μας ή συνεξουσιάζοντες παράγοντες, με αδολεσχίες (φλυαρολογίες) και πομφολυγολογίες οι ένοχοι! Διότι η πλήρης ήδη εγκατάλειψη κάθε εθνικής διεκδίκησης, η οσφυοκαμψία και οι ανίερες συναλλαγές τους, εδραίωσαν το πνεύμα της συναποδοχής κατοχικών τετελεσμένων και διέγραψαν ακόμα και κάθε λέξη ή φράση που παραπέμπουν σε ελευθερία και επιστροφή. Τα δε συνθήματά τους πια ωραιοποιούν τη μειοδοσία τους (πάντα «πατριωτικά» βέβαια), που οδηγεί στη νομιμοποίηση εποικισμού και δουλείας. Με την ουτοπία της… επανένωσης (με ποιούς;).

Το χρέος, λοιπόν, του λαού και της προσφυγιάς βαρύ. Με το λάβαρο της ελευθερίας και της αντίστασης στον κατακτητή συνέταιρό τους, ψηλά και όρθιο. Ανυπότακτοι και ανατροπείς στα κελεύσματα της υποταγής και της εξαγοράς. Διότι αυτό που ήδη πλανάται σαν δαμόκλειος σπάθη και που έχει βρικολακιάσει στις συνειδήσεις πολλών, είναι: «Εδώ που μας έσυραν οι πλασιέδες της εισβολής και της κατοχής, θέλουμε άραγε την ελευθερία μας αλλά δεν μπορούμε, ή μήπως μπορούμε μεν, αλλά δεν θέλουμε πια;».

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έχει δώσει ένα διαχρονικό στίγμα για τον συρφετό των ηγεσιών της δωσίλογης παρακμής, εμπνευστών αλλοκινούμενων σχεδίων και πρωτοβουλιών, το οποίο κατ' ουδέν απέχει των σημερινών φαινομένων, των καθ' ημών και της πατρίδας: «Όταν έρθει η ώρα της πορείας, πολλοί δεν ξέρουν πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους. Και πως οι φωνές που διαταγές τους δίνουν είναι του εχθρού τους η φωνή. Και εκείνος που για τον εχθρό μιλάει, είναι ο ίδιος ο εχθρός…».

Υ.Γ. Προσοχή, Μορφίτες, προσοχή, λαέ, γιατί η «ώρα της πορείας» είναι αυτή που σήμερα βαδίζουμε. Ώρα εξύπνου εγερθήναι.

Α. ΦΡΥΔΑΣ
Τέως Δήμαρχος Μόρφου