Η γενιά η δική μου δεν υπέγραψε καμία συνθήκη παράδοσης του ελληνισμού της Κύπρου στους Τούρκους

«Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμία συνθήκη δεν έκαμε· η φρουρά του είχε παντοτεινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούριά του ήτον πάντοτε ανυπότακτα…» Αυτά απήντησε στις προτροπές και παραινέσεις του Άμιλτον, για εγκατάλειψη του αγώνος ελευθερίας και συμβιβασμό με τους Τούρκους, ο Θοδωράκης Κολοκοτρώνης, μεσούσης της Ελληνικής Επαναστάσεως.

Ο βασιλεύς μας, στον οποίο αναφέρεται ο Κολοκοτρώνης, είναι ο τελευταίος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, με εκείνο το ανεπανάληπτο «το δεν την πόλιν σοι δούναι, ούτ’ εμόν έστι ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη· κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Να η συνέχεια του Βυζαντίου. Της Πονεμένης Ρωμιοσύνης, για να θυμηθούμε τον Κόντογλου. Κι ο διάχυτος εθνικός καημός.

Και πιο κάτω, καταθέτοντας το νόημα εκείνου του υπέρ ελευθερίας αγώνος, συνεχίζει: «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς· ημείς αν δεν ήμεθα τρελοί, δεν εκάναμεν επανάστασιν, διατί ηθέλαμεν συλλογισθή πρώτον διά πολεμοφόδια, καβαλλαρίαν μας, πυροβολικό μας, πυροτηθήκαις μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμεν λογαριάσει την δύναμιν την εδικήν μας, την Τούρκικη δύναμη· τώρα οπού ενικήσαμεν, οπού ετελειώσαμεν με καλό τον πόλεμόν μας, μακαριζόμεθα, επαινόμεθα·».

Τα σκέφτομαι όλα αυτά, μέρες που ΄ναι, ύστερα από σαράντα χρόνια κατοχής στην Κυπρο, τον εθνοπρεπή και υπερήφανο αυτό λόγο του Θοδωράκη Κολοκοτρώνη σκέφτομαι, την ιστορία που μας πολιορκεί μέσα στο χρόνο, που έρχεται και επανέρχεται με τα ίδια σχεδόν διλήμματά της, και σκέφτομαι πως είμαστε, ως έθνος, αιώνες τώρα, ανάμεσα στον Τούρκο και στον Φράγκο.

Κι ακόμα πως μας σκέπει, μέσα σ’ αυτόν τον λυσσώδη κατατρεγμό και διωγμό και τη διάχυτη αδικία, η χάρη του Θεού, η σκέπη της Παναγίας μας και οι ευχές των αγίων, που τους ναούς τους βεβηλώνει και ποδοπατεί προκλητικώς ένας λαός λυσσώδης και ασεβής, δυσσεβής και παράνομος. Και λέω πως δεν θα χαθούμε, όπως δεν χαθήκαμε όλα αυτά τά χρόνια και εξήλθαμε ζώντες μέσα από τους καπνούς και τις εκρήξεις και τις βόμβες ναπάλμ, και τους πολυβολισμούς, κι ας μην το βλέπαμε τότε, πως ένα χέρι μας έσκεπε και μας σκέπει, αιώνες τώρα, στα τοπία της ιστορίας, η αγάπη του Θεού μας σκέπει, που αγκαλιάζει τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, τη Ρωμιοσύνη αγκαλιάζει, όπως μας λέει ο Βασίλης Μιχαηλίδης, κι ας κάνουμε ως μωροί και ανόητοι όσα κάνουμε.

Όσοι εξήλθαμε τότε από τα τοπία του θανάτου, εισπράτουμε τώρα, αποχωρούντες από τη ζωή, την ανάσα του Θεού που τότε μας έσκεπε. Όλους, αλλά και τον καθένα χωριστά. Κι ακόμα θα ΄θελα να πω και τούτο. Πως η γενιά η δική μου δεν υπέγραψε καμία συνθήκη παράδοσης του ελληνισμού της Κύπρου στους Τούρκους. Είμαστε ακόμα σε κατάσταση εκεχειρίας. Κι όταν, ως Έλληνες, τεθήκαμε ενώπιον των ιστορικών διλημμάτων και επιλογών, η απάντηση ήταν αυτή που δόθηκε. Κανένα συμβιβασμό δεν κάναμε τόσα χρόνια με τους Τούρκους, κι ας κατέχουν τη γη μας κι ας μας ποδοπατούν. Έτσι εξήλθαμε όρθιοι εν τω μέσω των δεινών, και εισήλθαμε στην Ενωμένη Ευρώπη, κατ’ οικονομίαν Θεού. Κατ’ οικονομίαν Θεού αντέχουμε τα παντοία δεινά, και θ’ αντέξουμε.

Εμείς, ως Έλληνες, οφείλουμε να διασώσουμε και να διαφυλάξουμε τη συνέχεια της ιστορικής παρουσία μας σ’ αυτόν τον τόπο. Που υπήρξε μέσα στους αιώνες Ελληνικός. Και να ξέρουμε πως τα στίφη των βαρβάρων που εισέβαλαν στην πατρίδα μας, θα απέλθουν πανικόβλητα, κυνηγημένα και δεδιωγμένα από τις άλλες δυνάμεις, τις μυστικές και αόρατες. Νηστεία και προσευχή χρειάζεται μόνο. Και καρτερία και μεταμέλεια και συγγνώμη. Και μεταστροφή βίου. Και ελπίδα. Κι απόθεση του βίου μας και της ζωής μας στην αγκάλη του Κυρίου. Γιατί όλα, εντέλει, θα κριθούν σ’ ένα άλλο επίπεδο. Σ’ ένα άλλο πεδίο. Το πνευματικό.

Μακριά, λοιπόν, από μεμψιμοιρίες. Και ψοφοδεϊσμούς. Και ορθολογιστικές εμμονές. Και πάθη. Κι ας μας λέει ο κόσμος τρελούς. Γιατί μας σκέπει ο Θεός. Κι ο Θεός εντέλει θα οικονομήσει και την απελευθέρωσή μας. Τη σωτηρία και δικαίωση μας. Όλων ημών των καταφρονημένων και δεδιωγμένων και κατατρεγμένων του αιώνος τούτου. Κατά τον τρόπο που μας υπέδειξαν προ πολλού οι άγιοι Γέροντές μας. Γιατί το πρόβλημα της Κύπρου είναι εξόχως πνευματικό.

ΝΙΚΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ