Η Αμμόχωστος «ζει» και μας περιμένει εδώ και 40 χρόνια. Βρίσκεται υπό την παράνομη κατοχή των Τούρκων και αναμένει την απελευθέρωσή της. Κάθε 14η Αυγούστου , οι Αμμοχωστιανοί θυμούνται και πονούν για όσα έζησαν στην όμορφη πόλη τους και που τόσο άδικα έφυγαν και άφησαν πίσω τους. Βρέθηκαν αντιμέτωποι με την καταστροφή των σπιτιών, εκκλησιών, σχολείων, μουσείων και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς γενικώς.
Όλα χάθηκαν από εκείνη την ημέρα και χιλιάδες οικογένειες ξεκληρίστηκαν.

Τα 40 χρόνια της προσφυγιάς ήταν και παραμένουν σκληρά… Οι παππούδες, οι γιαγιάδες και οι γονείς μας στερήθηκαν αρκετά στην προσφυγιά. Κάποιοι κατέληξαν στους συνοικισμούς και κάποιοι κατάφεραν να αγοράσουν δικιά τους περιουσία και έτσι άρχισαν όλοι σιγά-σιγά να κατασταλάζουν στις ελεύθερες περιοχές και να ξαναφτιάχνουν τη ζωή τους από την αρχή.

Η πολυπόθητη επιστροφή όμως είναι ο στόχος όλων μας. Είναι απερίγραπτα τα αισθήματα όταν βρίσκεσαι στην επαρχία Αμμοχώστου και βλέπεις σε απόσταση αναπνοής την όμορφη θάλασσα, τα ερειπωμένα ξενοδοχεία, τα μισογκρεμισμένα σπίτια, τα αγριόχορτα που έχουν φυτρώσει παντού και γενικά την ερήμωση της πόλης. Τους τελευταίους δέκα μήνες βρισκόμουν καθημερινά στην επαρχία Αμμοχώστου. Αντίκριζα την περιοχή του Αγίου Μέμνονα και λίγο πιο κάτω την Αγία Ζώνη. Ξέρω ότι κάπου εκεί είναι το πατρικό σπίτι της μητέρας μου, που με τόσο κόπο και μόχθο είχε κτίσει ο παππούς μου και τώρα κατοικείται από Τούρκους έποικους όπως και πολλά άλλα σπίτια.

Προσμένουμε τη λύση και την επανένωση του μικρού νησιού μας. Ελπίζουμε ότι μια μέρα το Γυμνάσιο «Θηλαίων» θα σφύζει και πάλι από ζωή. Η Αγία Αικατερίνη θα πάψει πλέον να είναι κλειστή περιοχή για τα στρατεύματα των Τούρκων. Ας παραμείνουμε με την κρυφή ελπίδα και ας μπορέσουμε να κρατήσουμε άσβεστη τη φλόγα της επιστροφής.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΦΩΤΙΟΥ
Πρόσφυγας από Αμμόχωστο και Έξω-Μετόχι Λευκωσίας