Πάλι τα κόμματα εξάντλησαν την αγωνιστικότητά τους με μια γραπτή ανακοίνωση, με αφορμή την επέτειο της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής. Μέσα σε λίγες γραμμές επανέλαβαν περσινά ξινά σταφύλια, τη στιγμή που η κατάσταση στο λεγόμενο εθνικό θέμα είναι στη χειρότερή του φάση.

Αν σ' αυτό προστεθεί και η κάκιστη οικονομική κατάσταση που επικρατεί στον τόπο, τότε συμπληρώνεται μια θλιβερότατη εικόνα που μαυρίζει τις καρδιές των ανθρώπων, οι οποίοι δεν βλέπουν αχτίδα φωτός στον ορίζοντα. Αντίθετα, καθημερινά, με όσα ακούνε από την ηγεσία του τόπου, όλο και εδραιώνεται η πίστη τους ότι το μέλλον είναι κάτι περισσότερο από αβέβαιο και ζοφερό. Για το προσωπικό τους μέλλον, αλλά και για το μέλλον του τόπου. Οι απόψεις και εκτιμήσεις αυτές δεν είναι προσωπικές.

Είναι η γενική πεποίθηση που επικρατεί μεταξύ του λαού. Με όποιον μιλήσεις και συζητήσεις, ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη και επίπεδο, εισπράττεις την ίδια εντύπωση. Το εκπληκτικό είναι ότι ακόμα και αυτοί που βρίσκονται σε θέσεις-κλειδιά, στην πολιτική και οικονομία, διατυπώνουν ακριβώς τις ίδιες απόψεις στις κατ' ιδίαν συνομιλίες τους.

Όμως δεν τους βλέπουμε να κάνουν κάτι ουσιαστικό που να δίνει ελπίδα. Δημοσίως κατακεραυνώνουν ο ένας τον άλλον. Ό,τι πει κι ό,τι κάνει ο πολιτικός αντίπαλος είναι λάθος. Επιχαίρουν με τα λάθη και ολισθήματα των απέναντι, και ασφαλώς εύχονται να τα διαπράττουν για να καρπούνται πολιτικά οφέλη.

Η μικροπολιτκή έγινε η πυξίδα της συμπεριφοράς και πορείας τους. Τη στιγμή που τα προβλήματα, μικρά και μεγάλα, συνθλίβουν τη ζωή των ανθρώπων, χωρίς προοπτική εξόδου από τα αδιέξοδα. Φέτος συμπληρώσαμε 40 χρόνια κατοχής. Και τι ακούσαμε από τους ηγέτες μας; Ότι σαράντα χρόνια είναι πολλά.

Μα δεν περιμέναμε κανένα να μας το πει. Το ξέρουμε, το ζούμε στο πετσί μας. Να ακούσουμε πώς τερματίζεται η κατοχή είναι το ζητούμενο. Υποσχέσεις ακούσαμε σ΄ αυτά τα 40 χρόνια πολλές. Αλλά, δυστυχώς, οι υποσχέσεις και στρατηγικές γι' απαλλαγή από την κατοχή όχι μόνο δεν υλοποιήθηκαν, αλλά αντίθετα βλέπουμε να παγιώνεται η τουρκική παρουσία.

Και το χειρότερο, μας έφεραν και την οικονομική κατοχή, επαχθέστερη της πρώτης, που τείνει να μετεξελιχθεί και σε χειρότερη. Μπορεί να φαντάζει σκληρό, αλλά αυτή είναι η στυγνή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε.