Σε πρόσφατο άρθρο του στον «Φ», ο γνωστός αναλυτής κ. Άριστος Μιχαηλίδης έγραφε με τον γνωστό του αποκαλυπτικό και γλαφυρό τρόπο, για τις συνωμοσίες που εξυφάνθησαν κατά της χώρας μας, αναφερόμενος σε όσα μας οδήγησαν στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Για τον αχρείαστο ELA που γονάτισε τις Τράπεζες, την απώλεια των θυγατρικών τραπεζών στην Ελλάδα, που ενώ άξιζαν 6 δις, ξεπουλήθησαν μόνον στο μισό δις, για την καταλήστευση και τα κουρέματα των καταθετών κ.λπ. Κάπου, σημείωνε με ωμή ειλικρίνεια (κάτι που δεν συνηθίζεται από πολλούς), ότι με λίγα λόγια, οι ξένοι δανειστές μας, δηλ. η Τρόικα, κατάφεραν με αριστοτεχνικό τρόπο να «περιορίσουν την κρίση στη νήσο των ηλιθίων»... Εκεί, πραγματικά, δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω...

Αλλά, ασφαλώς, ο κ. Μιχαηλίδης δεν αναφερόταν στον απλό Ελληνοκύπριο πολίτη, που υπέστη τελικά όλα αυτά τα επακόλουθα των ερασιτεχνικών χειρισμών του ντόπιου τραπεζο-οικονομικού συστήματος. Άρα ο χαρακτηρισμός «ηλίθιος» σίγουρα αδικεί τον απλό Κύπριο, ο οποίος δεν ευθύνεται, άμεσα τουλάχιστον, για όλα αυτά. Από την άλλη, όλοι αυτοί που έβγαλαν εκατομμύρια εξαιτίας της κρίσης, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, που πήραν υπέρογκα μπόνους, όχι ηλίθιοι δεν είναι, αλλά παμπόνηροι. Όμως, νομίζω τα κέρδη τους, αφού είναι προσωπικά και όχι προς όφελος όλων, αν τελικά οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος, αυτό μοιραία θα συμπαρασύρει και τους ίδιους.

Δεν είμαι εξ αυτών που έχουν την τάση να «αυτομαστιγώνονται». Προτιμώ την τεκμηριωμένη και με επιχειρήματα αυτοκριτική, που θα μας βοηθήσει να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Και ασφαλώς ο Ε/κ πολίτης μπορεί να μην είναι ηλίθιος ή βλαξ με την κακή έννοια, αλλά ασφαλώς και δεν διαθέτει την τετράγωνη λογική ενός Γερμανού ή Άγγλου, παραδείγματος χάριν. Υπήρξε αφελής και επιπόλαιος, με την έννοια ότι πίστεψε στις σειρήνες. Πίστεψε στα μεγάλα επιτόκια του 6 ή 7% και εμπιστεύθηκε τους κόπους μιας ζωής σε αμφιβόλου ασφάλειας επενδύσεις. Δανειζόταν πάνω από τις δυνάμεις του, μη εφαρμόζοντας την παροιμία: Άπλωνε τα πόδια σου μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα...

Αγόραζε πολυτελή, μεγάλα σπίτια, βιώνοντας μιαν επίπλαστη ευμάρεια-ψευδαίσθηση, αφελώς νομίζοντας ότι, και αν δεν μπορέσει να ξεπληρώσει το δάνειο, το σπίτι του δεν πρόκειται να το χάσει. Και έρχονται τώρα οι δανειστές, και απαιτούν να πάρουν οπωσδήποτε πίσω τα λεφτά τους, με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη και βγάζοντας στο σφυρί τις οικίες που αγοράζαμε με αλόγιστο τρόπο. Αλλά και οι λεγόμενες αναδιαρθρώσεις δανείων φαίνεται να είναι δώρον-άδωρον, λόγω της φοβερής γραφειοκρατίας που επικρατεί στον τόπο μας. Και νομίζω, πολύ λίγοι θα σπεύσουν να επωφεληθούν από αυτό το «μέτρο προστασίας» των δανεισθέντων συμπολιτών μας.

Οι εκποιήσεις τελικά θα γίνουν. Και δεν θέλω να είμαι μάντης κακών, αλλά με τις ανεπαρκείς αντιδράσεις της Κυβέρνησης, η δεύτερη κατοικία ή το εξοχικό θα καταλήξουν στα χέρια κάποιων επιτήδειων, που ήδη τρίβουν τα χέρια τους από χαρά… Αλλά, και παρά τις διαβεβαιώσεις των Υπουργών Εσωτερικών και Οικονομικών, κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ήσυχος, ούτε και για την πρώτη του κατοικία.
Είναι εθνικό το πρόβλημα. Και δεν υπερβάλλω. Πρέπει να εξευρεθεί πάραυτα η χρυσή τομή, ώστε ούτε ο κόσμος να βρεθεί στον δρόμο και να γεμίσουμε νεόπτωχους (όπως έγινε στην Ελλάδα και αλλού), αλλά από την άλλη δεν πρέπει να αφεθεί να οδηγηθεί στην κατάρρευση το τραπεζικό σύστημα λόγω των κόκκινων, λεγόμενων, μη εξυπηρετούμενων δανείων. Γιατί, αν συμβεί ένα εκ των δύο (ή ίσως και τα δύο), θα ζήσουμε εφιαλτικές στιγμές στη χώρα μας. Της κοινωνικής επανάστασης, μη αποκλειομένης..!

Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής, πρώην εκπαιδευτικός Αγγλικών