Όσο και αν φωνάζουν οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί, ηθικοί αυτουργοί γι' αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Μέση Ανατολή και πιο πρόσφατα στη Λωρίδα της Γάζας, ειρήνη στην περιοχή δε μπορεί να επιτευχθεί. Είναι μάλιστα εκπληκτικό, και συνάμα προκλητικό, που όλοι σκίζουν τα ρούχα τους και κλαίνε για το δράμα των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, τη στιγμή που από το 2003 εκτυλίσσεται φοβερή αιματοχυσία στο Ιράκ. Το δημιούργημα των Αμερικανών και των Βρετανών κανέναν δε συγκινεί. Κάθε μέρα σκοτώνονται δεκάδες -και εκεί αθώοι πολίτες, γυναίκες, παιδιά, γέροντες- στο Ιράκ και δεν βγαίνει ο ανυπόληπτος Μπαν Κι Μουν, ή ο Κάμερον, ή ο Ολάντ ή ο Ομπάμα, ή η ΕΕ για να καταδικάσουν τις βομβιστικές επιθέσεις και να ζητήσουν παρέμβαση του ΟΗΕ για να σταματήσει αυτό το κακό. Τίποτα… Λες και το Ιράκ δεν υπάρχει… Αλλά η αλήθεια είναι πως το Ιράκ βρίσκεται και αυτό στην πολύπαθη Μέση Ανατολή και μάλιστα στη Βιβλική Μεσοποταμία….
Στη Λωρίδα της Γάζας, τώρα, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει το μακελλειό, γιατί το Ισραήλ ανακάλυψε, με αρκετή καθυστέρηση, πως οι ισλαμιστές τρομοκράτες του Κινήματος Αντίστασης Χαμάς δεν αρκούνταν στο να εκτοξεύουν ρουκέτες στις μεθοριακές περιοχές του εβραϊκού κράτους, αλλά κατασκεύαζαν και δεκάδες υπόγειες στοές, για να μπορούν οι κάνουν φονικές επιθέσεις στους ισραηλινούς οικισμούς και πόλεις.
Η τελευταία αιματοχυσία ξεκίνησε από τη δολοφονία τριών νεαρών Ισραηλινών στη Χεβρώνα. Το Ισραήλ αμέσως θεώρησε υπεύθυνη τη Χαμάς. Λίγες ημέρες αργότερα, δολοφονήθηκε με άγριο τρόπο (τον έκαψαν) νεαρός Παλαιστίνιος, επίσης στη Χεβρώνα. Και τότε άρχισε βροχή από ρουκέτες μέσα στο Ισραήλ, που είχαν προέλευση τη Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς δεν έκρυψε πως αυτή ήταν που χτυπούσε πόλεις του Ισραήλ, ακόμα και το Τελ Αβίβ αλλά και την Ιερουσαλήμ, που ο Σαντάμ Χουσεΐν το 1991 είχε σεβαστεί και δεν έριξε ούτε έναν πύραυλο Σκουντ, στον πρώτο πόλεμο του Περσικού Κόλπου. Η Χαμάς όμως είναι διαφορετική.
Οι τακτικές της είναι χωρίς έλεος και δεν διστάζει να χρησιμοποιεί τον άμαχο πληθυσμό στη Λωρίδα της Γάζας, ως ασπίδα ενάντια στις πυραυλικές επιθέσεις του Ισραήλ. Σκοτώνονται αθώοι, αλλά η Χαμάς κερδίζει στο παιγνίδι των εντυπώσεων και αδιαφορεί για το ποτάμι αίματος αθώων Παλαιστινίων. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης διψούν για αίμα και η Χαμάς τούς το προσφέρει άπλετα, γιατί με αυτόν τον τρόπο κερδίζει στο παιγνίδι της προπαγάνδας. «Δεν έχω λεφτά για δημόσιες σχέσεις, ξοδεύω μονάχα για όπλα», μου είχε πεί κάποτε ο Άβι Σόκετ, Ισραηλινός διπλωμάτης στην Αθήνα. Τώρα ίσως να έχει μετανιώσει, βλέποντας την παγκόσμια κατακραυγή ενάντια στη χώρα του.
Το Ισραήλ αποχώρησε ολοκληρωτικά από τη Λωρίδα της Γάζας το 2003, όταν ο τότε πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν απέσυρε τον στρατό και τους εποίκους από την περιοχή. Ζούσαν στη Λωρίδα της Γάζας οι εβραίοι έποικοι, λες και ήταν κρατούμενοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως για παράδειγμα στον οικισμό του Νετσαρίμ. Και όταν το 1993 το είπα στον μακαρίτη πρωθυπουργό του Ισραήλ Γιτζχάκ Ραμπίν, θύμωσε και μου είπε: «Τζών, δεν τους θέλουμε και δεν μας θέλουν». Η στυγνή πραγματικότητα. Διατήρησε όμως το Ισραήλ τον εξωτερικό έλεγχο (αέρας, γη, θάλασσα) και αυτό είναι που απαιτούν να σταματήσει οι της Χαμάς, προκειμένου να δεχτούν κατάπαυση του πυρός. Αλλά μετά την ανακάλυψη των υπόγειων στοών, το Ισραήλ ούτε που να ακούσει τέτοιο ενδεχόμενο.
Οι Ισραηλινοί εγκατέλειψαν τη Γάζα, γιατί είχαν την υπόσχεση της διεθνούς κοινότητας πως μόλις έφευγαν, τα πλούσια αραβικά κράτη θα έστελναν δισεκατομμύρια δολάρια για να μετατραπεί η Λωρίδα της Γάζας (έχει τις πιο όμορφες παραλίες στην περιοχή) σε τουριστικό και οικονομικό παράδεισο, η Σιγκαπούρη ή το Χόνγκ Κόνγκ της Μεσογείου. Αλλά αυτό δεν έγινε. Τα χρήματα στάλθηκαν, όμως μεγάλη ήταν η διαφθορά και τα περισσότερα βρίσκονται σε Τράπεζες του εξωτερικού. Όσα έμειναν η Χαμάς τα χρησιμοποίησε όχι για έργα υποδομής, δρόμους, εργοστάσια αφαλάτωσης και παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, νοσοκομεία, ξενοδοχεία, σχολεία, ακόμα και καταφύγια για να προστατεύεται ο πληθυσμός από πολέμους σαν τον σημερινό, αλλά για όπλα που τα μετέφερε λαθραία - από το Ιράν κυρίως.
«Το Ισραήλ είναι ένα απόστημα και πρέπει να το ξεριζώσουμε από την περιοχή», μου είχε πει ο Μαχμούτ αλ Ζαχάρ, ηγετικό στέλεχος της Χαμάς, που κάνει τις προσευχές της Παρασκευής (άρα είναι πολύ σημαντικός μέσα στο ισλαμικό Κίνημα) και κάποια εποχή χρημάτισε και υπουργός Εξωτερικών της Οργάνωσής του, μέχρι που οι Ισραηλινοί σκότωσαν τρεις από τους οκτώ γιους του. Στο επάγγελμα είναι γιατρός. Του έθεσα το ζήτημα της ύπαρξης του εβραϊκού κράτους και μου τόνισε πως δεν υπάρχει περίπτωση η Χαμάς να το αναγνωρίσει. «Αυτοί (οι εβραίοι) περίμεναν 3.000 χρόνια για να φτιάξουν αυτό το εξάμβλωμα. Εμείς βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή. Έχουμε χρόνο μέχρις ότου ιδρύσουμε το Ισλαμικό Κράτος μας στην Παλαιστίνη…», μου είχε τονίσει.
Αυτά τα λόγια είναι όλη η αλήθεια για την κρίση στη Μέση Ανατολής. Οι Άραβες θεωρούν το Ισραήλ αιχμή του δόρατος της Δύσης σε περιοχή που λένε ότι τους ανήκει. Μπορεί μερικές αραβικές χώρες να το έχουν αναγνωρίσει, όμως οι περισσότερες δεν το αποδέχονται και οι μάζες ευχαρίστως θα έβλεπαν τους Ισραηλινούς να πνίγονται στη θάλασσα. Πίσω από αυτό το μίσος κρύβεται ο θρησκευτικός φανατισμός. Και η φυλετική αντιπάθεια, που είναι φοβερή, όσο και αν μερικοί θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο. Έτσι, ύστερα από πολλαπλές επισκέψεις μου στην περιοχή, που άρχισαν το…1962, μπορώ με σιγουριά πλέον να καταθέσω πως, εκτός και αν οι Ραβίνοι του Ισραήλ και οι Μουλάδες των Παλαιστινίων κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και βρουν κάποια λύση, η αραβοϊσραηλινή διένεξη και το Παλαιστινιακό θα συνεχίσουν να μας ταλανίζουν. Και τα όσα λένε οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και ο ΟΗΕ είναι αφελή μπροστά στην πραγματικότητα, που δεν είναι τίποτε άλλο από ένας θρησκευτικός και φυλετικός φανατισμός.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ
Δημοσιογράφος
