Σχεδόν το σύνολο του εκπαιδευτικού κόσμου έχουν εκφραστεί αρνητικά για την «κάθοδο» της Παγκόσμιας Τράπεζας μέσω της έκθεσής της για την Παιδεία και τις σχετικές προτάσεις της. Η κύρια γραμμή που ακούστηκε είναι ότι δεν ασχολείται καθόλου με τα καίγοντα προβλήματα της εκπαίδευσης, τα οποία σαφώς υπάρχουν και έχουν ανάγκη αντιμετώπισης, όμως αυτό δεν εξυπακούει ότι ορισμένες από τις ρυθμίσεις που προτείνει δεν έχουν θέση ή ασχολούνται με φανταστικά προβλήματα.

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, ως φυσικό, πήραν μιαν αρνητική στάση επιφυλασσόμενες ότι τα εκπαιδευτικά δεδομένα και οι προτεραιότητες επιτάσσουν άλλες προσεγγίσεις, παρουσιάζοντας κάποιες και σχετικές εισηγήσεις. Μέχρις ενός σημείου αυτή η στάση είναι δικαιολογημένη: το εκπαιδευτικό σύστημα, λόγω της αφηρημένης φύσης του «προϊόντος» που παράγει, είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστεί σε όρους που χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον για μέτρηση της απόδοσης στην αγορά και γραφειοκρατικών διαδικασιών και πιθανόν να δημιουργηθούν κάποιες αδικίες σε ατομικά επίπεδα.

Ενώ όμως όλοι προσηλώθηκαν στα αρνητικά, κανένας δεν έκανε λόγο για τα θετικά ή τουλάχιστον με ξεκάθαρο τρόπο. Η παιδεία σήμερα και ειδικά στην Κύπρο έχει κάποια εγνωσμένα προβλήματα, που πάντα χάνονται στις επείγουσες ανάγκες στελέχωσης, ομαλής λειτουργίας ή μεγαλεπήβολων στόχων, όπως αναδιαμόρφωση αναλυτικών ως πανάκεια για τα επιμέρους προβλήματα.

Αυτά είναι η μικρή μέχρι στιγμής πραγμάτωση του στόχου της διδασκαλίας για μικτή ικανότητα, δηλαδή οι καθηγητές να μη διδάσκουν μόνο για όσους έχουν ένα υπόβαθρο. Το δεύτερο στοιχείο και σχετικά ανεξιχνίαστο είναι ότι δεν υπάρχει ένας αξιοκρατικός τρόπος μέτρησης της προσπάθειας που καταβάλλει ο εκπαιδευτικός και αυτό συνήθως εξαντλείται με την κρίση του διευθυντή.
Στο θέμα αυτό, η Παγκόσμια Τράπεζα είναι η μόνη που μπορεί να δώσει μιας μορφής απάντηση με ένα μέτρο εγγυρότητας.

ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής