Η φρούρηση των κομματικών αρχηγών ( όχι των κρατικών αξιωματούχων) σε περίοδο όχι πια οικονομικής κρίσης , αλλά οικονομικής καταστροφής, σε περίοδο που προσπαθούμε να εισπράξουμε τα χρήματα που οφείλουν οι δανειζόμενοι - και καλά κάνουμε - και γίνονται σκέψεις για εξεύρεση όσο το δυνατό πιο ευγενικού τρόπου εκποίησης της πρώτης κατοικίας, εκεί που δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι αποπληρωμής, θεωρώ και συμφωνώ σχεδόν με το σύνολο των πολιτών , αποτελεί αναίδεια και πρόκληση.

Από την άλλη υπάρχει, για να είμαστε δημοκρατικοί και ωραίοι και ταυτόχρονα να το δείχνουμε ότι είμαστε, αν τελικά δεν αισθάνονται ασφαλείς οι κομματικοί αρχηγοί και αντί να συγκεντρώνονται στα πολύ δύσκολα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως πολιτεία και ως πολίτες, αγχώνονται για τη σωματική κυρίως ακεραιότητά τους, πώς μπορούν παίρνουν τις σωστές αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον ημών αλλά και το παρόν και το μέλλον ότι πολυτιμότερου διαθέτουμε ως γονείς και ως κοινωνία, των παιδιών μας;

Οι κομματικοί αρχηγοί πρέπει να προστατεύονται από τη θεια πρόνοια, κάτι που είναι δεδομένο και ταυτόχρονα πρέπει να φροντίσουμε να εξασφαλίσουμε την προστασία τους και από την πολιτεία.

Τους το οφείλουμε!

Τους το οφείλουμε ως ελάχιστη προσφορά και ανταπόδοση στο θεάρεστο, το πατριωτικό και το εθνοσωτήριο έργο που επιτελούν.......

Το οφείλουμε στους εαυτούς μας , το οφείλουμε στα παιδιά μας, το οφείλουμε στην πατρίδα μας, το οφείλουμε στα κύτταρα της δημοκρατίας.