Σε χειρουργική επέμβαση μηνίσκου στο αριστερό πόδι θα υποβληθεί σύντομα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μας πληροφορούν τα ΜΜΕ. Και, ώς τότε, οι θεράποντες ιατροί του συνέστησαν ξεκούραση και όχι βάδισμα ή ορθοστασία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν κατέστη δυνατή η παρουσία του στο ετήσιο μνημόσυνο για τα 37 χρόνια από την εκδημία του εθνάρχη.
Μπορεί όντως, και δεν έχουμε λόγους να αμφιβάλλουμε, να ήταν αυτός ο λόγος που ο κ. Αναστασιάδης δεν παρέστη στον Κύκκο, ως είθισται. Μήπως, όμως, ήταν ένα «μήνυμα» με πολλούς αποδέκτες;
Εγώ προσωπικά, και χωρίς να υπονοώ οτιδήποτε, θα απευθυνθώ στον αρχηγό του Κράτους, και θα του πω απερίφραστα και με πάσα ειλικρίνεια, ότι και πρόφαση να ήταν το θέμα με το πόδι του, έχει την πλήρη κατανόησή μας.
Και θα θέσω προς δημόσιο προβληματισμό τα εξής:
Για πόσα χρόνια θα συνεχίσουμε να αγνοούμε τα (μη σκόπιμα βεβαίως) λάθη των ιστορικών μας ηγετών; Πότε θα τους χαμηλώσουμε λίγο, από το υπερυψωμένο βάθρο όπου τους ανεβάσαμε και τους λιβανίζουμε ως αλάνθαστους ήρωες, εδώ και δεκαετίες ολόκληρες;
Ήρθε νομίζω η ώρα να κρίνουμε τους ηγέτες που είχαν σημαντική ανάμειξη και ευθύνη στη διαμόρφωση της νεότερης ιστορίας της Κύπρου μας, κάτω από ένα πιο αυστηρό πρίσμα. Ήρθε η ώρα να αρχίσει επιτέλους η απομυθοποίηση, δεν λέω η αποδόμηση. Είναι καιρός να προσπαθήσουμε κάτω από τον φακό της αντικειμενικότητας να τους αξιολογήσουμε στις σωστές, επιτέλους, διαστάσεις τους.
Στη θέση που το 1959 ευρίσκετο ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, στη γέννηση του νεοσύστατου τότε κράτους μας, θα λέγαμε ότι, περίπου, ευρίσκεται σήμερα ο Νίκος Αναστασιάδης. Καλείται να «διορθώσει» το τραγικό λάθος της Ζυρίχης που επέφερε πλείστα δεινά στον τόπο, και στο οποίο οδηγηθήκαμε από τους λανθασμένους χειρισμούς των ιστορικών μας ηγετών που λέγαμε πιο πάνω. Οι οποίοι υποτίμησαν τον ισχυρό τουρκικό παράγοντα. Και αφελώς επίστευσαν ότι, ως Ε/κ, θα μπορούσαμε σιγά-σιγά να αφομοιώσουμε ή να εξαφανίσουμε από προσώπου γης το σύνοικο στοιχείο του 18%.
Που θεώρησαν ότι, με τον αυτο-εγκλεισμό τους από το 1964, στους 39 θυλάκους-γκέτο, θα εξαφανίζονταν σταδιακά, μη αντέχοντες τις στερήσεις, τη φτώχια και την πείνα, και θα έφευγαν από τα πόδια μας ως ένας μπελάς που τον ανέχεσαι μέχρι να εξαλειφθεί...
Και τώρα, κάτι άρχισε πάλι να κινείται στις προσπάθειες επίλυσης του χρονίζοντος προβλήματος. Όχι διότι ξαφνικά μας «αγάπησαν» οι Τούρκοι, Αμερικανοί, Ισραηλινοί κ.λπ. Υπάρχει χρήμα, υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα και άρα ισχυρά κίνητρα για τους δυνατούς παίκτες της περιοχής να ασχοληθούν, ελπίζουμε, ξανά με το, από ετών, βαλτωμένο εθνικό μας θέμα.
Μέσα από την ιστορική συγκυρία, λοιπόν, της εύρεσης υποθαλάσσιου πλούτου στην περιοχή μας, αναδεικνύεται και πάλι το Κυπριακό ως φλέγον θέμα που αφορά πολλούς καθοριστικούς παίκτες στη γεωστρατηγική σκακιέρα της Ανατ. Μεσογείου.
Κύριε Πρόεδρε, να μας επιτραπεί να σας συγχαρούμε για τη μεστή και ουσιαστική σας δήλωση: Ας μην επιτρέψουμε στο όραμα, να μετατραπεί σε εφιάλτη. Ένας που γνωρίζει την ιστορική εξέλιξη του Κυπριακού, από τις αρχές δεκαετίας του ΄50 ίσαμε σήμερα, αντιλαμβάνεται τι εννοείτε. Και δεν είναι λίγες οι φορές που κλάψαμε επί ερειπίων, διότι πιστέψαμε σε οράματα που και ανέφικτα απεδείχθησαν, και ολέθρια για τη βασανισμένη μας πατρίδα. Διότι κάποιοι (των οποίων βεβαίως δεν αμφισβητούμε τα αγνά-εθνικά κίνητρα), αφελώς επίστεψαν ότι είμαστε πανίσχυροι και με τη βοήθεια και της μητρός Πατρίδος, θα επιτυγχάναμε να πραγματοποιήσουμε τα οράματα που ως Ελληνοκύπριοι διατηρούσαμε από γενιά σε γενιά...
Χειριστείτε, λοιπόν, με τη μέγιστη δυνατή σοβαρότητα, αλλά και ρεαλισμό (και ας μην ενοχλεί μερικούς η λέξη αυτή) το Κυπριακό, μέσα από τη δύσκολη φάση που σήμερα διέρχεται, και αποφύγετε λάθη παλαιότερων ηγετών, τους οποίους, σχεδόν, «αγιοποιήσαμε».
Είμαστε παρά το πλευρόν σας, και ευχόμεθα περαστικά και στο θέμα της υγείας σας.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής, πρώην καθηγητής Αγγλικών
