H αντίδραση μερικών καθαρόαιμων ελληνορθόδοξων χριστιανών από τη μια και ακραιφνών κομμουνιστών από την άλλη φέρνει στο προσκήνιο ένα παλιό αλλά καλό, όπως το κρασί, ισχυρισμό μου.
Ισχυρίστηκα κάποτε, και φυσικά διατηρώ ακόμα την άποψη αυτή, ότι ο Χριστιανισμός και ο κομμουνισμός, πέρα από τις εμφανείς διαφορές τους έχουν και ισχυρές ομοιότητες - η πιο ισχυρή είναι ο δογματισμός. Στην περίπτωση του Χριστιανισμού, οι χριστιανοί είναι μοναδικοί εκλεκτοί οπαδοί του πραγματικού και μοναδικού Θεού. Άλλωστε είμαστε αναντίρρητα οι ορθόδοξοι και αυτή είναι η πιο σημαντική μας διαφορά από τους άλλους, τους ανορθόδοξους. Στην περίπτωση του κομμουνισμού, ένα είναι το κόμμα, εξ ου και τα άλλα όχι μόνο είναι περιττά, αλλά απαγορεύονται κιόλας.

Σε μερικές ιστορικές και σημαντικές περιπτώσεις συναντιούνται τα μεγάλα πνεύματα και συμπορεύονται οι κομμουνιστές με τους χριστιανούς. Αυτό το γεγονός ευνοήθηκε πολύ από τον πρώτο πρόεδρο της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, που ήταν ταυτόχρονα επικεφαλής της Εκκλησίας. Σε αυτόν αποδίδεται η συγκλονιστική δήλωση ότι τα ξερονήσια στα οποία βασάνιζαν τους Έλληνες κομμουνιστές ήταν εθνικά αναμορφωτήρια, ενώ για τους Κύπριους κομμουνιστές δήλωσε ότι είναι διαφορετικοί, ήπιοι και… θρησκεύοντες.

Δύο χτυπητά παραδείγματα της συμπόρευσης των δύο μεγάλων δογμάτων της μικρής διχοτομημένης μας πατρίδας είναι το σχέδιο Ανάν και το καζίνο.
Στο σχέδιο Ανάν το ΑΚΕΛ συντάχθηκε με την Εκκλησία και πολέμησε στα χαρακώματα, με τα νωπά αίματα του εμφύλιου πολέμου και της τουρκικής εισβολής, με τα θλιβερά κατάλοιπα του εθνικού μετώπου και της ΕΟΚΑ Β΄, και τελικά διέσωσαν την πατρίδα μας από την εθνική ταπείνωση και την τουρκοποίηση. Στην περίπτωση της κατάπτυστης σκέψης και επικίνδυνης πρόθεσης της ανάλγητης σημερινής κυβέρνησης να ιδρύσει καζίνο, τους βρίσκουν πάλι ενωμένους και ετοιμοπόλεμους να αντισταθούν στη νέα συνταγή και στον νέο τρόπο καταστροφής ή, καλύτερα, ολοκλήρωσης της καταστροφής της αγαπημένης μας -χριστιανικής και σύντομα ίσσιαλα κομμουνιστικής- πατρίδας, κάτι που εκ προοιμίου απορρίπτει τους Τούρκους.

Και τώρα καταγράφω τη σημαντική διαφορά μεταξύ του Χριστιανισμού και του κομμουνισμού, την οποία εντόπισα και κατέγραψα εδώ και αρκετά χρόνια.
Ο μεν κομμουνισμός, όταν ήταν πανίσχυρος κάποτε και εξαπλώθηκε σχεδόν στον μισό κόσμο, εν τη αλαζονεία του έκανε σωρεία λαθών και δυστυχώς προέβη σε εγκλήματα. Κατέρρευσε νομοτελειακά, αφού η βασική υπόσχεση που έδωσε ότι θα φτιάξει τον νέο άνθρωπο, θα δημιουργήσει τη νέα αταξική κοινωνία και θα φέρει την ειρήνη, την ισότητα και την ευημερία σε όλους, αποδείχτηκε τσιόφτα ανεφάρμοστη. Ο νέος κόσμος δεν φτιάχτηκε, δεν έφερε ειρήνη, ευημερία, δημοκρατία και ισότητα, και πιάστηκε το πόδι του.

Ο Χριστιανισμός υποσχέθηκε περίπου τα ίδια πράγματα, αλλά η ειδοποιός και σημαντική διαφορά έγκειται στο ισχυρό και αναντίλεκτο γεγονός ότι η υπόσχεση αυτή δεν θα πραγματοποιηθεί στη γη, αλλά μετά θάνατον.
Έτσι ο Χριστιανισμός ζει και θα ζει αιώνια. Κάτσε γάρε ψόφα κι αν δεν το πετύχουμε στη γη, θα το απολαύσουμε στους ουρανούς.

Α! στην ουράνια ζωή, πέρα από τα πιο πάνω αγαθά, που δεν μπορέσαμε να απολαύσουμε στην επίγεια παροδική μας ζωή, όσοι φυσικά θα πάμε στον παράδεισο -και φυσικά εννοείται κι εγώ- θα απολαμβάνουμε το καζίνο, το οποίο φυσικά θα απαγορεύεται στη κόλαση, αφού αν λειτουργήσει εκεί υπάρχει ο κίνδυνος να κολαστούν!

ΛΑΚΗΣ ΚΟΥΤΖΙΟΥΛΑΣ