Οι Έλληνες είμαστε περίεργος λαός. Μας αρέσει να φλυαρούμε και να αερολογούμε σε σημείο που μας αποκαλούν φαφλατάδες και «μαϊντανούς». Ακόμη περισσότερο όμως μας αρέσει να παραπονιόμαστε. Για τα πάντα. Για τους χαλασμένους δρόμους, τα αυξημένα διόδια, τους ολοένα και αυξανόμενους φόρους, τα χαράτσια, τους πολιτικούς, το διεφθαρμένο σύστημα, τη γραφειοκρατία, το μη λειτουργικό δημόσιο σύστημα, τα φακελάκια των γιατρών, και πάει λέγοντας.

Αφού περπατάς στο δρόμο, προσπαθώντας να αποφύγεις τα διάφορα που βρίσκεις πεταμένα στα πεζοδρόμια - από σκουπίδια, μέχρι μοτοποδήλατα και παλιά ερειπωμένα αυτοκίνητα - και ακούς περαστικούς να μιλάνε πότε μεταξύ τους, πότε στο τηλέφωνο, πότε ακόμη και στον εαυτό τους, όλοι με παράπονο για τα διάφορα που συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα. Όλα αυτά που υποδεικνύουν ακόμη πιο περίτρανα γιατί μας θεωρούν το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, γιατί έχουμε γίνει περισσότερο τριτοκοσμικοί και από τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Γεγονότα για παράδειγμα σαν το ότι ένα μεγάλο ποσοστό καταστημάτων (ακόμη) δεν δέχεται πιστωτικές κάρτες, το ότι οι αυτόματες ταμειακές μηχανές εύκολα παρακρατούν κάρτα άλλης τράπεζας (δη του εξωτερικού) και αρνούνται πεισματικά να σου την επιστρέψουν, το ότι περπατάς κατακαλόκαιρα στα σπασμένα πεζοδρόμια και βρέχεσαι από τον ανεμιστήρα του κλιματιστικού που στάζει από πάνω σου, το ότι οι γραμμές εξυπηρέτησης πάντα είναι κατειλημμένες και ποτέ δεν προλαβαίνουν να σε εξυπηρετήσουν, το ότι για να πάρεις ένα επείγον γράμμα πρέπει να περιμένεις μια βδομάδα να έρθει και άλλη μισή ώρα στη γραμμή μέχρι ο υπάλληλος εν υπηρεσία να μπορέσει να κάνει τη δουλειά του, το ότι ζητάς μια βοήθεια από αρμόδιο υπάλληλο και συχνά κοντεύει να σε βρίσει που τον ενόχλησες, το ότι στέκεσαι στη γραμμή του σουπερμάρκετ και αλληλοσπρώχνεστε με τον από πίσω ενώ έχεις παράλληλα γίνει βδέλλα και στον μπροστινό. Υπάρχουν και άλλα πολλά. Και δεν είναι μόνο Ελληνικά φαινόμενα. Απλά εδώ είναι μαζεμένα. Και σίγουρα πιο έντονα.

Πράγματα σαν και αυτά τα οποία απέδωσαν στους Έλληνες διάφορες ονομασίες - από Γραικούς, σε Καλαμαράδες - πάντα με την κακή έννοια μιας γλώσσας που οι ίδιοι μετέδωσαν. Κι όμως οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν καταφέρει να διοχετεύσουν έναν ολόκληρο πολιτισμό, να μεταλαμπαδεύσουν μια νοοτροπία σκέψεις που σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία και να γίνει παντοτινό σημείο αναφοράς. Είναι κρίμα που ως απόγονοι τους φαινόμαστε τόσο ανάξιοι και τόσο λίγοι μπροστά τους.

Ίσως για αυτό και εμείς παραπονιόμαστε για τα πάντα. Για το πώς «όπου και να ταξιδέψουμε η Ελλάδα μας πληγώνει» όπως είπε και ο Γιώργος Σεφέρης. Για τα τόσα πράγματα που δεν λειτουργούν ή που είναι λάθος σε αυτή τη χώρα, για την νοοτροπία που δεν αλλάζει, για την τεμπελιά, την αμορφωσιά και τον καιροσκοπισμό που μας διακατέχει. Και για το πώς για να διαπρέψει ο Έλληνας πρέπει να φύγει από τη χώρα του, σαν τον προφήτη που δεν αγιάζει ποτέ στον τόπο του, γιατί μόνο τότε αναγνωρίζεται η δουλειά και ό κόπος του - ίσως και επειδή παύει τότε επιτέλους να παραπονιέται και εργάζεται σκληρά για να αποδείξει τι αξίζει.

Κι όταν έρχεται το καλοκαιράκι, τα ξεχνάμε όλα αυτά και τρέχουμε όλοι στα νησιά και στις παραλίες για να απολαύσουμε την πλούσια φυσική ομορφιά της χώρας μας, κατακλύζοντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με φωτογραφίες από απαράμιλλα τοπία της Ελλάδας, τρίβοντας τα στη μούρη των ξένων και τονίζοντας πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε εδώ. Σε αυτή τη χώρα που τόσο πολύ αγαπάμε να μισούμε. Αλλά ποτέ δεν αλλάζουμε.

ΜΑΡΙΑ-ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΟΥΛΑΜΗ
Δημοσιογράφος, Σύμβουλος Επικοινωνίας