Κάθε φορά που ακούω τις νέες «μοδάτες» ατάκες των κομματικών στελεχών σε τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις, όπως «...με σοβαρότητα και υπευθυνότητα …» και «προστασία των πολιτών», τρελαίνομαι σε βαθμό παραφροσύνης. Μα είναι δυνατό να θέλουν να μας πείσουν με τα ίδια επιχειρήματα, που η έλλειψή τους, είναι αυτή που μας οδήγησε μέχρι εδώ;

Ανοίγουν τον δρόμο για εκποιήσεις ρίχνοντάς μας στάχτες στα μάτια για ανεξάρτητους εκτιμητές, κάτι όπως τους ανεξάρτητους δικαστές που «ζήσαμε». Μιλούν για δικαστικές διαδικασίες, «παράθυρα» διαφυγής των «πλουσίων και ευγενών», οι ευάλωτες ομάδες θα αρκούνται να ζητούν βοήθεια και συμβουλές τηλεφωνικώς, από ανούσιες απογευματινές εκπομπές.

Οι ίδιοι «προστάτες του πολίτη» του χθες και του σήμερα, που τον οδήγησαν στην ανεργία και τη μιζέρια, θα συζητούν στα ίδια κανάλια, για το πρόβλημα των αστέγων, αύριο. Σε μια μικροκοινωνία όπως τη δική μας, όπου η δικαιοσύνη «βόσκει» στις προσωπικές και κομματικές σχέσεις, μόνο ένας παράφρων μπορεί να πιστεύει ότι ο άνεργος και «απρόσωπος» πολίτης θα βρει το δίκαιό του έναντι της πανίσχυρης τράπεζας.

Ίσως θα ήταν παραφροσύνη να εισηγηθώ να προστατεύσει το κράτος τον πολίτη, όπως προστατεύει τις τράπεζες, διορίζοντας ομάδα δικηγόρων και οικονομολόγων, που θα συμβούλευαν και θα αντιπροσώπευαν δωρεάν τα συμφέροντα των απόρων πολιτών.

Ακόμα αν μια οικογένεια οδηγείται στην καταστροφή και έχει παιδί στρατεύσιμο, να απαλλάσσεται με τη δικαιολογία ότι το κράτος δεν έχει δικαίωμα να στερήσει τη συμβολή του ως προς την προσπάθεια διάσωσής της. Διερωτώμαι όταν ξεκινήσουν οι εκποιήσεις, ποιος από όλους «αυτούς» θα έχει μούτρα να απαιτεί από τον πάσχοντα να μην ξεπουλά την περιουσία του στα κατεχόμενα.

Μιλούν για «φερεγγυότητα», αλλά τη φερεγγυότητα των τραπεζών, των golden boys, των λειτουργών του κράτους και των ημικρατικών οργανισμών ποιος την έλεγχε ή θα την ελέγχει; Τα «αδιάφθορα» κόμματα, οι δημοσιογράφοι, οι τραπεζίτες, η Εκκλησία; Ποιος; Στον αιώνα της παραφροσύνης, της Τρόικας, της τηλεόρασης και του εξευτελισμού του ανθρώπου, το δίκαιο του απλού πολίτη έχει προ πολλού καταργηθεί.

Η παραφροσύνη φαίνεται λογική. Από την εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ να δηλώνει ότι η περίπτωση της Κύπρου διαφέρει από την περίπτωση της Ουκρανίας, γιατί δεν βλέπει εδώ να πέφτουν πολιτικά αεροπλάνα, μέχρι την «αραβική άνοιξη» που μετατράπηκε σε ανεξέλεγκτο εφιάλτη με θύμα τον άμαχο πληθυσμό.

Σε μια παραφροσύνη αιματοκυλίσματος και δυστυχίας, οικονομικών πολέμων και «παιχνίδια» σε ένα κόσμο, όπου οι παράφρονες ηγούνται, δημιουργώντας ο καθένας τη δική του δικαιοσύνη και νόμους. Σε αυτήν την παραφροσύνη, επέλεξε ο «θεός» να στείλει ένα νεογέννητο στη Γάζα. Του το «έστειλαν» αμέσως πίσω με τη λεζάντα «λάθος τόπος και χρόνος», έτσι δεν έζησε ποτέ.

Η Χαμάς να οχυρώνεται πίσω από τα γυναικόπαιδα και τους αμάχους «αναγκάζοντας» το Ισραήλ σε μια παραφροσύνη, να κηλιδώνει χωρίς επιστροφή την εικόνα του.

Στον αιώνα της παραφροσύνης, οι απλοί άνθρωποι είναι τα τραγικά θύματα, είτε πρόκειται για εκποιήσεις, χρεοκοπία, απώλεια περιουσιών και δικαιωμάτων, αλλά και της ιδίας της ύπαρξής τους.

Στον αιώνα της παραφροσύνης, μόνο οι παρανοϊκοί επιβιώνουν.