Αποδεικνύεται από την τελευταία επιβολή της Τρόικας επί της Κυβέρνησης του νομοθετικού πλαισίου για τις εκποιήσεις ότι κορυφώνεται μια συμπεριφορά αυτοκρατορικής λογικής, που παραπέμπει σε εποχές αποικιοκρατίας

Η υπαγωγή στο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση έχει οδηγήσει σε βαθιά ύφεση, σε πρωτοφανή ανεργία και σε κοινωνική δυστυχία. Όμως δεν είναι μόνο αυτά τα τραγικά αποτελέσματα της επιβολής από την Τρόικα των εξουθενωτικών μέτρων λιτότητας.

Αποδεικνύεται από την τελευταία επιβολή της Τρόικας επί της Κυβέρνησης του νομοθετικού πλαισίου για τις εκποιήσεις ότι κορυφώνεται μια συμπεριφορά αυτοκρατορικής λογικής, που παραπέμπει σε εποχές αποικιοκρατίας. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η κυπριακή κοινωνία, ο κυπριακός λαός, αποστερείται από το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον του.

Ο ρόλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, ως του κατ’ εξοχήν οργάνου λαϊκής κυριαρχίας, ακυρώνεται. Επιχειρείται απροκάλυπτα η μετατροπή της Βουλής σε βιομηχανία επικύρωσης αποφάσεων που λαμβάνονται σε εξωθεσμικά κέντρα. Το νομοθετικό πλαίσιο για τις εκποιήσεις επιβλήθηκε στην Κυβέρνηση, η οποία παραδόθηκε χωρίς αντιστάσεις. Έτσι το Σύνταγμα, που αποτελεί τον υπέρτατο νόμο του κράτους, αντικαθίσταται με την καθεστωτική εξουσία της Τρόικας. Στην πραγματικότητα λειτουργεί ως «κράτος εν κράτει» ή ως «υπερκράτος» σε συντονισμό και με συνέργεια της Κυβέρνησης.

Αυτό που τελικά συμβαίνει είναι ότι η δημοκρατία ως πολίτευμα επιχειρείται να καταργηθεί. Και, συνεπώς, η υπεράσπιση της δημοκρατίας είναι μια πρώτη και κεφαλαιώδης προϋπόθεση για έξοδο από την κρίση. Το νομοθετικό πλαίσιο των εκποιήσεων συνομολογήθηκε υπό καθεστώς εκβιασμού της Τρόικας και αποδοχής του από την Κυβέρνηση. Όμως, δεν υπάρχουν μονόδρομοι. Μπορούν να διασφαλίζονται περιθώρια διαπραγμάτευσης. Όταν, όμως, υπάρχουν λαϊκές αντιστάσεις, πολιτική βούληση και σεβασμός της δημοκρατίας και όταν η Κυβέρνηση δεν επιλέγει τον ρόλο του πειθήνιου οργάνου τής μη δημοκρατικά νομιμοποιημένης Τρόικας.

Ασφαλώς στόχος δεν πρέπει να είναι η προστασία των δανειοληπτών που είναι σε θέση να αποπληρώσουν τις οφειλές τους. Ούτε των μεγαλοοφειλετών των εκατοντάδων εκατομμυρίων, που πρέπει χωρίς καθυστέρηση να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Όμως θα ήταν συνενοχή σε ένα οικονομικό και κοινωνικό έγκλημα να συναινέσουμε σε μαζικές εκποιήσεις ακινήτων σε εξευτελιστικές τιμές, που θα οδηγήσουν σε ένα δεύτερο κούρεμα, αυτήν τη φορά της αξίας των ακινήτων. Που θα οδηγηθούν σε καταβύθιση παρασύροντας σε φαύλο κύκλο την οικονομία. Το χρέος μας είναι να αντισταθούμε σε ένα τέτοιο νομοθετικό πλαίσιο. Δεν μπορεί να συνεχίσει ο εκβιασμός. Η Κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων
και Πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ