«Αν γκρέμισαν ή αν χάλασαν το σπίτι μας, οι Τούρκοι,
το κλειδί του θα το κρατούμε για πάντα
και θα το έχουμε φυλακτό μέχρι το αγύριστο ταξίδι μας»

Από τότε, που αφήσαμε το σπίτι μας, οι μνήμες μας τρυπούν τα ενδότερα, μας τσούζουν, μας μαλώνουν, μας αναταράζουν, μας πονούν, μας επιτιμούν.

Τα πότε και τα γιατί, σε ημερήσια διάταξη.

Θυμούμαι την επίσπευση της φυγής μας. Αιτία μια κουκουβάγια -κακός οιωνός κατά την μάνα μου- που πρωί και πριν ακόμα φωτίσει ο ήλιος την Ανατολή, περιφερόταν μέσα κι έξω από το σπίτι μας εκπέμποντας τις παράξενες κι ανατριχιαστές κραυγές της.

Η Μάνα μου, έβαλε τα κλάματα. «Γρήγορα να φύγουμε» έλεγε. «Είναι τούτο κακό σημάδι, θα μας έλθουν χειρότερα πράγματα».

Ο πατέρας, αμήχανος αν και αντίθετος για τη φυγή, συγκατάνευσε μπροστά στην επιμονή της μητέρας μου.

Ήταν, η πιο ιερή στιγμή της ζωής μας, όταν ο πατέρας κλείδωνε το σπίτι και μου παρέδιδε το κλειδί.

«Κράτα το και να το προσέχεις. Δεν ξέρουμε πότε θα επιστρέψουμε, ελπίζω θα είναι σύντομα».

Από την άλλη, η Μάνα μου κρατώντας στο χέρι της το καπνιστήρι με την ελιά (την αγιασμένη στην εκκλησία) περιερχόταν τα δωμάτια και την αυλή (για τελευταία φορά;) κι εξέπεμπε θυσία στον Ύψιστο και στο Δημιουργό της.

Το σπίτι είναι για μας, η ζωή των ονείρων μας, η μεγάλη μας χαρά, η αχώριστη ελπίδα μας. Εδώ μέσα υφάνθηκε η ζωή μας. Την γευτήκαμε στην ολότητά της - πικρή, ωμή, άκαμπτη, διφορούμενη, αδιαπραγμάτευτη.

Νήπια γίναμε παιδιά, και μικροί γίναμε μεγάλοι. Ανδρωθήκαμε με τις αρχές, τις αξίες και τα πιστεύω της οικογένειας.

Το κλειδί είναι η πρόσβαση στα άδυτα της οικογενειακής εστίας μας. Κάθε τόσο, το ξετύλιγα, το έπιανα στα χέρια μου κι ύστερα το τοποθετούσα ευλαβικά στη θήκη του. Ζώντας, μακριά από το σπίτι μας, για χρόνια περιμέναμε την ημέρα της επιστροφής μας και όμως, «Αιδώς βάρβαροι».

Το σπίτι, που λαχταρούσαμε για το μεγάλο συναπάντημά μας, δεν υπάρχει πια.

Ανίδρωτα, ανθρωπόμορφα τέρατα, μας το γκρέμισαν θάβοντάς το μέσα στα ερείπια….

Αλήθεια, τι θα γίνει τώρα το κλειδί χωρίς το σπίτι μας; Η ζωή θα συνεχίσει την πορεία της κι εμείς θα κρατούμε για πάντα το κλειδί και θα το έχουμε φυλακτό μέχρι το αγύριστο ταξίδι μας.