Σφίξε τα δόντια και ξέχασε λιγάκι τους καημούς και βγες στη γαλάζια θάλασσα, στον καθαρό αέρα του βουνού…

Αγωνίζομαι συνειδητά τούτες τις μέρες του Ιούλη και του Αυγούστου που μας ήρθε να διώξω τις μαύρες θύμησες. Κι αυτό ανάμεσα σε αμφιλεγόμενα «θέλω» γιατί θέλω να μπω στην καλοκαιρινή διάθεση, ταυτόχρονα, όμως, δεν θέλω να ξεχνώ τι συνέβη σε μας πριν από σαράντα τόσα χρόνια. Κι όταν θυμάμαι, η διάθεση μαυρίζει και ο θυμός φουντώνει. Συννεφιάζει το μυαλό, η θλίψη με κατακλύζει. Και δεν φτάνουν οι δικές μου θύμησες: πραξικόπημα, πρώτη και δεύτερη εισβολή, Ήλιος, Μαρί και βάλε, προστίθενται σαν μαύρα όρνεα ορμώμενα υπό την παγκόσμια αστείρευτη καταιγίδα. Η πτώση του μαλαισιανού αεροσκάφους στην Ουκρανία, οι σκοτωμοί κυρίως γυναικόπαιδων στη λωρίδα της Γάζας. Το αίμα ρέει άφθονο και η ανθρώπινη δυστυχία ατέλειωτη.

Και σαν γράφω λες και δεν πρέπει να τα καταφέρω να αναδυθώ πάνω από το βούρκο, μου έρχεται μια είδηση στον υπολογιστή μου να με ενημερώσει για τις φρικαλεότητες των μουσουλμανικών Αρχών στο Ιράκ, που ακρωτηριάζουν εκατομμύρια γυναίκες, από νήπια μέχρι, λέει, σαράντα έξι ετών, χάρη στην πίστη και τους ιερούς κανόνες! Μα τι κόσμος είναι αυτός, Θεέ μου! Σε τι βάρβαρους καιρούς ζούμε!

Και όμως είμαι αποφασισμένη να τα καταφέρω. Να μπω σε μια χαλαρή, καλοκαιρινή διάθεση. Έχουμε χρέος να μπούμε όλοι μας σε μια τέτοια διάθεση. Το απαιτεί η ζωή μας για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη σκληρή καθημερινότητα. Δεν ωφελεί να περιπέσουμε στη θλίψη και τον μαρασμό. Έχουμε ανάγκη ανανέωσης, ανάτασης ψυχικής. Πώς αλλιώς θα επιβιώσουμε και θα συμβάλουμε στην αλλαγή, έτσι που να έρθουν καλύτερες μέρες.

Όμως αυτό, κάπως χλομό μου φαίνεται. Ακόμη και στη οικονομία, όπου κάπως πάει να μισανοίξει ένα παράθυρο και να μπει μια ηλιαχτίδα. Γιατί εμείς οι ίδιοι σκοτώνουμε τις προοπτικές. Όλο και διαβάζουμε για τους ασυνείδητους πωλητές που υπερτιμούν τα πάντα, εκμεταλλευόμενοι τους τουρίστες, ντόπιους και ξένους. Εξωφρενικές τιμές διώχνουν τον κόσμο από τις παραλίες και δυσφημίζουν την ήδη λαβωμένη μας πατρίδα.

Έχουμε απόλυτη ανάγκη να προσελκύσουμε κόσμο, και να αιμοδοτήσουμε τον τουρισμό ως τη μόνη εγχώρια βιομηχανία που ακόμα διατηρείται εύρωστη. Το νερό πουλιέται σε διπλάσιες και τριπλάσιες τιμές, ενώ μια φέτα καρπούζι στην παραλία καίει πραγματικά τον ήδη καμένο μας εγκέφαλο. Πού θα πάμε με τέτοια νοοτροπία; Πού είναι η κουλτούρα που λέμε και ξαναλέμε ότι έχει δήθεν ο Κύπριος;

Άστα, μην τα ψάχνεις. Θα τα καταφέρω να φορέσω την καλοκαιρινή μου διάθεση έστω και αν τριγύρω μου υπάρχει δυστυχία. Και όπως ο ποιητής φώναξε στο βουνό «απόσεισέ τους Πενταδάκτυλέ μου», έτσι και εγώ λέω στον κόσμο απόσεισέ τους λαέ μου, φέρε με τη διάθεσή σου το δροσερό καλοκαίρι στις ψυχές μας γιατί το χρειαζόμαστε. Σφίξε τα δόντια και ξέχασε λιγάκι τους καημούς και βγες στη γαλάζια θάλασσα, στον καθαρό αέρα του βουνού. Βάλε λιγάκι χαρά και χρώματα όμορφα αυτό το καλοκαίρι. Αύριο, όλα θα είναι καλύτερα!