Η επιδίωξη λύσης του Κυπριακού έχει διαχωρίσει τους Έλληνες της Κύπρου σε τρεις ομάδες, ανάλογα με τη λύση που αποδέχονται ή δεν αποδέχονται. Στην μιαν άκρη είναι οι αντιομοσπονδιακοί. Θεωρούν τη διζωνική ομοσπονδία ως ρατσιστική, που στερεί τα ανθρώπινα δικαιώματα από τους πολίτες και για τούτο την απορρίπτουν ασυζητητί.

Επιδιώκουν αλλαγή του στόχου και επομένως αλλαγή στρατηγικής. Η ομάδα αυτή θέλει να αγνοεί ότι η μορφή της λύσης έχει, δυστυχώς, κατοχυρωθεί από αποφάσεις και ψηφίσματα των Η.Ε. Οι διαπραγματεύσεις για αρκετά χρόνια γίνονται σε αυτή τη βάση. Η βάση αυτή δεν μπορεί να αλλάξει χωρίς τη συγκατάθεση της ‘Αγκυρας. ‘Ετσι σε περίπτωση που η πλευρά μας αναζητήσει άλλου είδους λύση, θα δημιουργηθεί μια στασιμότητα και ένα αδιέξοδο, για το οποίο την ευθύνη θα φέρει η ελληνοκυπριακή πλευρά. Φυσικά και τώρα υπάρχει αδιέξοδο, γιατί οι Τούρκοι θέλουν δυο κυρίαρχα κράτη.

Στην άλλη άκρη είναι εκείνοι που αποδέχονται τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και μάλιστα με πολλές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, που την καθιστούν συνομοσπονδία δύο κυρίαρχων κρατών. ‘Ετσι η ομάδα αυτή αποδέχτηκε το σχέδιο Ανάν και δείχνουν ότι για να επανενωθεί η Κύπρος είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν συνομοσπονδία, περιορισμό βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παρεκκλίσεις του ευρωπαϊκού κεκτημένου, εγγυήσεις της Τουρκίας και αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα. Δεν δείχνουν επίσης να ενδιαφέρονται και πολύ αν το κράτος θα είναι μετεξέλιξη της Κ.Δ. ή δημιουργία νέου συνεταιρισμού, ούτε τους απασχολεί η μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνής προσωπικότητα της ομόσπονδης Κύπρου. Η ομάδα αυτή δεν έχει κατανοήσει, ότι η Τουρκία αποδέχεται μόνο λύση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα και τους στόχους της για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

Η τρίτη ομάδα ρίχνει όλο το ενδιαφέρον της και τη σημασία στο περιεχόμενο της λύσης και όχι στην ονοματολογία. ‘Ετσι αποδέχεται τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, αλλά με κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των τριών ελευθεριών, του ευρωπαϊκού κεκτημένου και των χαρακτηριστικών της ομοσπονδίας και όχι της συνομοσπονδίας. Αυτό είναι και «το σωστό περιεχόμενο», το οποίο περιγελούν εκείνοι που αποδέχονται οποιαδήποτε λύση και εκείνοι που απορρίπτουν την διζωνική ομοσπονδία.

Αυτή η κατάσταση επιβάλλει να επικεντρωθεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα στην αγωγή του πολίτη και στην επεξήγηση των πολιτειακών συστημάτων. Επιβάλλεται να μάθουν οι νέοι πολίτες της Κ.Δ. το περιεχόμενο της διζωνικής ομοσπονδίας, ώστε να είναι σε θέση να κρίνουν το περιεχόμενο της συμφωνίας που βρίσκεται στα σκαριά. Θα ξέρουν αν πρέπει να αποδεχτούν την λύση που θα συμφωνηθεί. Να διερωτηθούν, γιατί η Τουρκία δεν αποδέχεται τις πρόνοιες της ομοσπονδίας, αλλά επιδιώκει συνομοσπονδιακές και διχοτομικές πρόνοιες και δεν αποδέχεται μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ομοσπονδία με μία κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα.

Η σκέψη όλων μας πρέπει να είναι στη λύση. Αλλά κυρίως πρέπει να σκεφτόμαστε ποιοι είναι οι μεσοπρόθεσμοι και οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της Τουρκίας. Η λύση πρέπει να ματαιώνει αυτούς τους στόχους και όχι να τους εξυπηρετεί. Αυτό πρέπει να μάθουν τα παιδιά στα σχολεία. Για να είναι σωστοί πολίτες. Αυτή την πολιτική αγωγή πρέπει να διδάσκονται, για να είναι σε θέση να έχουν ορθή θέση σε περίπτωση δημοψηφίσματος και να μην παρασύρονται.

Το περιεχόμενο της διδασκαλίας, λοιπόν, πρέπει να είναι «το σωστό περιεχόμενο της ομοσπονδίας» Αλλά δέχεται ο κ. Τορναρίτης;

ΠΕΤΡΟΣ Θ. ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ