ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ (ως κοινωνική ομάδα πάντα) ανήκουν είτε «φύσει» είτε θέσει» κατά μεγάλο ποσοστό στη μικροαστική τάξη. Μετέωροι ανάμεσα στις δυο μυλόπετρες της ιστορίας (το Κεφάλαιο και την Εργασία), συνθλίβονται από αυτές και αφομοιώνονται αδιάκοπα και προς τις δυο αντίρροπες κατευθύνσεις, έστω και κατά άνισα ποσοστά. Και εδώ πρέπει να τονιστεί τούτο: Αν η καπιταλιστική εξέλιξη προλεταριοποιεί ένα μεγάλο μέρος μικροαστικών στρωμάτων, αυτό δεν σημαίνει ότι τα διαφοροποιεί ταυτόχρονα και επαναστατικά. Η δίψα της «ανόδου» ο καριερισμός, ο τυχοδιωκτισμός, η παλινωδία, η ταλάντευση και η πολιτική προδοσία, είναι κύρια γνωρίσματα της μικροαστικής ψυχολογίας. (Με τις εξαιρέσεις για λίγους διανοούμενους).

Οι άνθρωποι του πνεύματος, έχουν φτάσει σήμερα στο σημείο να πιστεύουν αυτό που λένε, επειδή είναι ωφέλιμο να το πιστεύουν. «Πιστεύω το ωφέλιμο» είναι η φιλοσοφία του κομφορμισμού. Εσωτερικεύουμε αυτό το σύστημα κατήχησης, διαστροφής και εξαπάτησης. Και μετά επιδιώκουμε να αποτελέσουμε ένα «πρόθυμο» μέλος των προνομιούχων ελίτ, που ελέγχουν τη σκέψη και την κατήχηση.

Όταν σήμερα το πνεύμα δεν εξεγείρεται μπροστά σε πράξεις που αναβιώνουν τον σκοταδισμό και ανανεώνουν το συντηρητικό και αντιδραστικό συσσίτιο του πνεύματος, τότε πράγματι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση νοσηρή. Στην αναβίωση δηλαδή των πιο μοχθηρών και βάρβαρων μορφών αντίδρασης.

Γιατί όμως ο πνευματικός κόσμος όχι μόνο σιωπά μπροστά στα εγκλήματα της εξουσίας, αλλά και τα εξωραΐζει; Η ταξική ιδεολογία των διανοουμένων, ως συνισταμένη πολιτική τάση, δεν υπερβαίνει προς τα αριστερά όμως ένα ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό. Προς τα δεξιά τα όρια είναι ανοικτά όμως προς την αντιδραστικότερη πολιτική έκφραση του καπιταλισμού, δηλαδή το φασισμό.

Υ.Γ. Ο μικροαστός δεν αναζητά λύσεις ομαδικές, αλλά ατομικώς. Και την ατομική πορεία, την παίρνει για πορεία της ιστορίας. Οι πνευματικοί άνθρωποι, όχι μόνο δεν κρατούν τα ηνία, αλλά και αχαλίνωτα παζαρεύουν και τη φυσική τιμή της ύπαρξής τους!! Ακόμα και υπό συνθήκες κατοχής.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πρώην Δήμαρχος Μόρφου