Την περασμένη βδομάδα παρευρέθηκα στη δημόσια διαβούλευση στη Λάρνακα, σχετικά με την εγκατάσταση εταιρειών υποστήριξης στον τομέα του φυσικού αερίου στο χώρο του λιμανιού της πόλης.

Ομολογώ ότι ως Λαρνακέας ένιωσα ντροπή. Γιατί ενώ το παράπονό μας για τη μη πραγματοποίηση δημόσιας διαβούλευσης πριν τη λήψη της απόφασης εκφράστηκε με τον πιο έντονο τρόπο το προηγούμενο διάστημα, όταν μας δόθηκε η ευκαιρία να ενημερωθούμε, κάθε άλλο παρά πολιτισμένος διάλογος έγινε. Δυστυχώς. Από το πρώτο λεπτό η εκδήλωση μετατράπηκε σε λαϊκό δικαστήριο, με τους αρμόδιους υπουργούς να δέχονται τις αποδοκιμασίες μερίδας των δημοτών. Προτού καν μιλήσουν και εξηγήσουν τη θέση τους.

Όλοι ανησυχούμε και όλοι θέλουμε το καλύτερο για την πόλη μας. Δεν έπρεπε όμως προτού βγάλουμε συμπεράσματα να ακούσουμε προσεκτικά; Στο κάτω-κάτω, στη βάση ποιας έρευνας και ποιας μελέτης φωνάζουν κάποιοι και σπέρνουν το πανικό;

Το επιχείρημα ότι «η Λάρνακα έγινε ο κάλαθος των αχρήστων» δεν ευσταθεί. Υπενθυμίζω ότι πριν έρθουν στη Λάρνακα οι εταιρείες, είχαν εγκατασταθεί στη Λεμεσό όπου, μάλιστα τελέστηκαν και εγκαίνια από τον πρώην υπουργό Συγκοινωνιών, αείμνηστο Τάσο Μητσόπουλο. Όταν προέκυψε η μετακίνησή τους στη Λάρνακα, ο δήμαρχος του ΑΚΕΛ στη Λεμεσό δήλωσε ότι «αν δεν τις θέλουν στη Λάρνακα, τις θέλουμε εμείς στη Λεμεσό».

Διερωτώμαι αν όλες αυτές οι αντιδράσεις εξυπηρετούν συγκεκριμένους κομματικούς σχεδιασμούς και στόχους. Επειδή μου φάνηκε πως κάποιοι δεν πήγαν στην εκδήλωση για να ακούσουν. Πήγαν εκεί για να παίξουν το παιγνίδι τους.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ