Είναι η πρώτη φορά σε όλα αυτά τα χρόνια, που άφησα να περάσουν οι αποφράδες μέρες του Ιούλη χωρίς να γράψω τίποτα για το πραξικόπημα και την εισβολή κατά της Κύπρου, που μας έφεραν τη διχοτόμηση. Σκέφτηκα και έβλεπα πως τα λένε όλα οι πολιτικοί μας και τα κόμματά τους με κατά κόρον προβολή από τα ΜΜΕ. Σκέφτηκα, επίσης, πως πέρα από την οργή, τη θλίψη και τις εκδηλώσεις καταδίκης, που φυσιολογικά μας προκαλούν οι μνήμες μας, οφείλουμε να αξιοποιήσουμε τις Ιουλιανές επετείους σαν ημέρες περίσκεψης. Περίσκεψη, όμως, που να μη στοχεύει σε αξιολογήσεις και σχόλια για το παρελθόν, αλλά για το μέλλον.
Πώς διαγράφεται, λοιπόν, το μέλλον του λαού και της χώρας μας, ύστερα από σαράντα χρόνια κατοχής / διχοτόμησης;
Η στασιμότητα και αναποτελεσματικότητα της διακοινοτικής διαδικασίας για συμφωνημένη επανένωση καθώς και η συνεχώς αυξανόμενη αποδοχή ή/και προτίμηση του τωρινού στάτους κβο (γιατί εξαπλώνεται, έστω σε λανθάνουσα μορφή, το σύνθημα «καλά είμαστεν όπως είμαστεν»), δεν επιτρέπουν αισιόδοξες προβλέψεις. Φαίνεται πως, εκτός απροόπτου (π.χ. να μας έλθει κάποιο σχέδιο επανένωσης εκ των έξω με ή χωρίς τη δική μας επιδίωξη ή συγκατάθεση), το σημερινό στάτους κβο θα συνεχίσει επ’ αόριστον με πιο πιθανό το ενδεχόμενο να καταλήξουμε στη διχοτόμηση της κυπριακής πατρίδας. Και θέλω με την ευκαιρία της φετινής περίσκεψης, που επιβάλλουν οι μέρες, να ξεχωρίσω μια πτυχή της διχοτόμησης που δεν έχει απασχολήσει και δεν ανησυχεί τους πολιτικούς μας.
Πρόκειται για την πιθανότητα του ακρωτηριασμού της πατρίδας γης, που συνεπάγεται η μονιμοποίηση της διχοτόμησης. Και εξηγούμαι: Σε όλη τη μακραίωνη Ιστορία μας, όπου διαδέχονταν ο ένας τον άλλο πολλοί κατακτητές μας, ποτέ και κανένας κατακτητής δεν απέκοψε κομμάτι της χώρας μας και η μάνα γη μας ήταν πάντα ακεραία χώρα των Κυπρίων. Μάλιστα ο τελευταίος κατακτητής, που έφυγε χωρίς να τον διαδεχτεί κανένας, αναγνώρισε και βοήθησε την ανεξαρτησία της χώρας μας με διεθνώς κατοχυρωμένη κρατική υπόσταση. Ο προκάτοχός του κατακτητής είχε φύγει αφήνοντας πίσω του κοινότητες που μιλούσαν την γλώσσα του, αλλά ενταγμένες στην κυπριακή κοινωνία και τα μέλη τους να θεωρούν τους εαυτούς Κυπρίους και όχι Τούρκους η οθωμανούς. Έτσι γινόταν σε όλους τους αιώνες όταν φεύγοντας οι κατακτητές άφηναν πίσω μερικούς «δικούς τους». Ανοίγονταν, δηλ., ευοίωνες προοπτικές για το μέλλον της Γλυκείας Χώρας των Κυπρίων.
Παρ' όλα αυτά εμείς προχωρήσαμε στον διαμελισμό της χώρας μας αρχικά πάνω σε προσωρινή βάση, ενώ στη συνέχεια προκαλέσαμε τον προηγούμενο κατακτητή (με τη «βοήθεια» και των «μητέρων πατρίδων»), να επανέλθει με σαφή την πρόθεση, όπως φάνηκε, να εδραιώσει τον διαμελισμό και να προαγάγει την προοπτική ν' αποκοπεί στη συνέχεια ένα κομμάτι της γης μας που να μην είναι πια Κύπρος. Αυτός ο ακρωτηριασμός θα επέλθει για πρώτη φορά στη μακραίωνη ιστορία μας και αν η δική μας γενιά δεν ενεργήσει σύντομα και με αποφασιστικότητα για να τον αποτρέψει, θα είναι ένοχη απέναντι στην ιστορία και την πατρίδα μας. Ιδιαίτερη ενοχή θα έχει η τωρινή γενιά των πολιτικών (και πιο πολύ αυτοί που αποδέχονται το στάτους κβο), γιατί δεν παίρνουν τις γενναίες αποφάσεις που χρειάζονται, ώστε (α) να επανενωθεί η χώρα, έστω και με κάποιες θυσίες που δεν θα είναι ουσιαστικές αλλά επιφανειακά ιδεολογικές και συναισθηματικές, και, (β) να συντηρηθεί και ενισχυθεί η συλλογική κυπριακή ταυτότητα, που διασφαλίζει ότι μαζί όλοι οι Κύπριοι θα αποτρέψουμε τον ακρωτηριασμό της πατρίδας μας.
ΤΑΚΗΣ ΚΟΝΗΣ
Κοινωνικός Ψυχολόγος
