Φαίνεται ότι όσο πιο έξυπνα γίνονται τα τηλέφωνα, τόσο πιο ηλίθιος γίνεται ο άνθρωπος. Με σκυμμένο το κεφάλι γράφει μηνύματα, "ζει" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και χωρίς να το αντιληφθεί εγκλωβίζεται στο δίχτυ της μοναξιάς του, παύει να βλέπει τη ζωή γύρω του, να αντιδρά, να μιλά ή να έχει σχέση με το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Η εξάρτησή του από τις οθόνες, μικρές και μεγάλες, τον έχει απομονώσει σε βαθμό που να μην έχει σχεδόν καθόλου χρόνο για τη "ζωή" και για τους ανθρώπους γύρω του. Το να ζει κάποιος περισσότερο χρόνο στην εικονική πραγματικότητα, παρά στην πραγματικότητα, διαμορφώνει τη "δημοκρατία" και τον υποτιθέμενο ανθρωποκεντρισμό της, σε εικονική πλάνη, με κύριο χαρακτηριστικό τη σιωπή και απομόνωση του πολίτη.
Παύει να απαιτεί δυναμικά και καρτερικά περιμένει τα μνημόνια, τους φόρους, την τιμωρία του αν αμελήσει να υπακούσει, και γενικά την άδικη εκμετάλλευσή του. Δέχεται αδιαμαρτύρητα να του επιβάλλεται το βάρος της αποδειγμένης διαφθοράς του όλου συστήματος και του φαίνεται φυσιολογικά αποδεκτή η αδυναμία του να αντισταθεί.
Σε κάθε του προβληματισμό, θα σκύψει το κεφάλι στο έξυπνο τηλέφωνό του ή θα απλώσει στον καναπέ, φάτσα με την οθόνη, αναμένοντας ότι κάτι θα αλλάξει.
Ένιωσα αυτήν την αδυναμία του πολίτη πρόσφατα, όταν αμέλησα να πληρώσω τα σκύβαλα του Δήμου Λευκωσίας του περασμένου χρόνου. Η τιμωρία μου (penalty) 10% επί του ποσού. Μου χτύπησε την πόρτα νυχτιάτικα κάποιος κύριος, με υπενθύμισε και μου έδωσε ένα χαρτί να υπογράψω. Την επόμενη ημέρα πήγα να πληρώσω. Μαζί με την τιμωρία του 10% επί του ποσού (καθαρή τοκογλυφία) ζήτησαν και 85 ευρώ έξοδα δικηγόρου. Για καθυστέρηση μερικών μηνών, το ποσό των 159.00 ευρώ ανέβηκε 259.90 ευρώ.
Αυτός είναι ο Δήμος Λευκωσίας, που υποτίθεται είναι ανθρωποκεντρικός και εξαρτάται και από την ψήφο μου. Φανταστείτε τι θα γίνει "αύριο" με τις απρόσωπες τράπεζες και την αποδειγμένη ψυχρότητα και απάνθρωπη συμπεριφορά τους. Θα δικαιούται, δήθεν, ο πολίτης να βάλει δικηγόρο και έτσι από την εποχή των διεφθαρμένων οικονομολόγων, λογιστών και τραπεζιτών, θα μπούμε στους διεφθαρμένους δικηγόρους και στο τέλος, ο χαμένος θα είναι ο πολίτης.
Αν οι τράπεζες και το κράτος δεν λεηλατούσαν τον πλούτο και την οικονομία αυτού του τόπου με το ανεξέλεγκτο φαγοπότι, τις μίζες και τα οικτρά λάθη απληστίας, που άλλαξαν ριζικά και αμετάκλητα την καθημερινότητα του πολίτη, ίσως τα περισσότερα δάνεια να μην ήταν μη εξυπηρετούμενα.
Άρα τα δάνεια θα πρέπει να επανεξεταστούν με τις σημερινές συνθήκες που διαμορφωθήκαν εξαίτιας τους.
20 άτομα χρωστούν 6 δισεκατομμύρια. Ούτε αυτοί, αλλά ούτε εκείνοι που τους τα έδωσαν, θα βρεθούν άστεγοι και άνεργοι. Αυτοί που θα βρεθούν μόνοι και χωρίς καμία υποστήριξη, είναι οι χαμηλά κοινωνικές τάξεις, που σιωπηλά θα σκύψουν το κεφάλι στο έξυπνο τηλέφωνό τους, να βρουν εικονικούς φίλους και ανούσια συμπαράσταση από μια οθόνη.
Όσο για βελτίωση της κατάστασης, από τους ανθρώπους που δημιούργησαν το πρόβλημα, είναι όνειρο θερινής νύχτας. Το να περιμένουμε να δούμε στις οθόνες μας, παραδειγματικές τιμωρίες των ενόχων, ισοδυναμεί με το να ψάχνουμε από ποιο χωριό ξεκίνησε η χωριάτικη σαλάτα. Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες απαιτούν, δεν επαιτούν, ούτε σιωπούν και αποβλακώνονται όλο και περισσότερο μπροστά στα όλο και εξυπνότερα τηλέφωνά τους.
