Όταν ένα πράγμα είναι άδικο το νιώθεις πρώτα μέσα στην ψυχή σου και μετά το επιβεβαιώνεις με το μυαλό. Έτσι και με τις βίαιες εκποιήσεις που πιέζει εκβιαστικά η Τρόικα και που ακολουθούμε πιστά, όπως οι σκλάβοι τον αφέντη τους.

Γιατί η ανάγκη για αλλαγές των υφιστάμενων νόμων περί εκποιήσεων που εξυπηρετούν την χώρα μας ικανοποιητικά από το 60 και μετά; Πάντα είχαμε αξιολογήσεις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης και ποτέ οι νόμοι αυτοί ήταν θέμα που τους απασχολούσε ή τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια που πάντα υπήρχαν, ήταν πηγή ανησυχίας. Γιατί; Διότι οι Κύπριοι πλήρωναν τα δάνεια τους. Έκαναν δύο και τρείς δουλειές και τα ξοφλούσαν. Δεν περίμεναν ποτέ ότι θα τους χαριστούν, ή κάποιοι άλλοι θα τους τα πληρώσουν. Υπήρχαν δουλειές, ήταν εργατικοί έβγαιναν από πάνω. Είτε το σπίτι το δικό τους ή της κόρης τους να ξοφλήσουν, ή να σπουδάσουν το παιδί τους, ή να κάνουν μια μικρή ή μεγάλη επιχείρηση.

Δεν πληρώνουν αυτοί που δεν μπορούν. Όχι, διότι ψεύτιανε ο Κύπριος, αλλά διότι αδυνατεί. Άλλαξε το περιβάλλον συνθέμελα. Ζούμε σε άγνωστο κόσμο, κατάξερο, αφιλόξενο και τώρα απειλητικό. Και είναι να τρελαίνεται κανείς που δεν μπορεί κάποιος να δει την πραγματική εικόνα, να βγεί έξω και πάνω από την παριρέουσα ατμόσφαιρα και να δει τα πράγματα ως είναι, όχι ως φαίνονται.

Δεν καταλαβαίνουν ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια είναι αποτέλεσμα των μέτρων στέρησης (αυτή είναι η ορθή λέξη, όχι λιτότητας) της Τρόικας και όταν τελειώσουν τα μέτρα θα έλθει η ανάκαμψη. Και ότι η κατάσταση στην Κύπρο είναι χειρότερη από άλλες χώρες, διότι υπήρξε η πρωτοφανής ανά το παγκόσμιο, Τροϊκανής έμπνευσης αρπαγή των καταθέσεων. Εδώ οφείλεται η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας στην Ευρώπη αφού από 2-3% πήγαμε στο 17%. Καμιά άλλη χώρα, ούτε η Ελλάδα ούτε η Ισπανία είχαν τέτοια χειροτέρευση. Πήραν τα λεφτά από όλους εκείνους που κινούσαν την οικονομία, που έκαναν επενδύσεις και δημιουργούσαν δουλειές. Το ένα λοιπόν πάνω στο άλλο.

Όμως αυτοί και κάποιοι χαιρέκακοι ή αδιάφοροι ή ζηλόφθονοι δικοί μας, δεν πτοούνται. Τα Μ.Ε.Δ. λένε τα πιο πολλά στην Ευρώπη! Έχουν και δεν πληρώνουν! Εκποιήστε τις περιουσίες τους! Η επικράτηση του χάους επί της λογικής.

Ήλθε η Τρόικα και προκάλεσε θεομηνία και μας τιμωρεί επειδή δεν είμαστε όρθιοι! Θα ήταν καλύτερα αντί να τους υποδεχόμαστε κάθε φορά με ένα απλανές αόριστο χαμόγελο, ενώ αυτοί αγέρωχοι και απόμακροι όπως ταιριάζει σε αδιάφορους αφέντες, να τους υποδεικνύουμε ότι είμαστε τίμιοι νοικοκυραίοι και είναι οι παρούσες συγκοιρίες που μας κάνουν να αδυνατούμε να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας. Δεν ζούμε σε ομαλές συνθήκες αλλά σε έκτακτες. Έπρεπε να παίρνουμε μέτρα να αποφεύγονται οι εκποιήσεις, όχι να επισπεύδονται! Η ειρωνία είναι ότι με δικά μας λεφτά κεφαλαιοποιήσαμε αυτούς που θέλουν να μας αποκεφαλίσουν!

Διερωτούμαι ειλικρινά, όταν ο Churchill έστελλε τα παιδιά του να πολεμήσουν τον Χιτλερισμό, έβαζε από την άλλη να ξεπουλούν τις περιουσίες των αφού θα αδυνατούσαν να πληρώσουν τα δάνεια τους ή βρήκαν λύση; Ξέρουμε ότι βρήκαν λύση, γιατί εμείς δεν το κάνουμε; Πολλοί το ’74 χάσανε τα σπίτια τους στους Τούρκους, τώρα θα τα χάσουν ξανά σε όποιο κοράκι προσφέρει περισσότερα, ακόμα και σε Τούρκους! Μα τι τέλος πάντων πάθαμε; Τι μας συμβαίνει;

Η αλλαγή του νόμου να επέλθει όταν ομαλοποιηθούν οι οικονομικές συνθήκες και αυτό να συνοδεύεται από την κατάργηση προσωπικών εγγυήσεων που παραπέμπουν στη συσάχθεια του Σόλωνα. Έτσι άλλωστε έλεγε και το πρώτο μνημόνιο ότι δηλαδή οι εκποιήσεις θα ξεκινούσαν μετά την οικονομική ανάκαμψη. Ανάκαμψη βέβαια είναι αν πάει η οικονομία το ’15 πάνω 1% όταν το ‘13 και ‘12 έπεσε 10%. Η ανάκαμψη είναι να καλυφθεί η πτώση του 10%, άρα να καλύψουμε το χαμένο έδαφος. Ιδού πεδίον λαμπρό που θα μπορούν να δώσουν μάχη οι άμαχοι διαπραγματευτές μας.

Αν ο πολίτης χάσει ακόμα μια φορά την εμπιστοσύνη στο κράτος του γιατί δέν θα τον προστατεύσει, τότε δεν ξέρω ειλικρινά πως θα αντιδράσει. Η πρώτη οικογένεια που θα εκδιωχθεί από το σπίτι της ή η πρώτη μικρομεσαία επιχείρηση που θα χάσει το υποστατικό της θα αλλάξει την Κυπριακή κοινωνία για πάντα, όταν φανούν οι συνέπειες μιας πολιτικής για την οποία το θύμα δεν έχει ευθύνη.

Δεν είναι τυχαία που ο αντιευρωπαισμός ανεβαίνει στις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η ανωτερότητα των αριθμών/δεικτών, έναντι των ανθρώπων αποξενώνει. Η Κύπροςσε 3-5 χρόνια θα είναι εδώ Dubai και θα βλέπουμε πίσω στα σημερινά χρόνια και δεν θα πιστεύουμε το τι κάνουμε τώρα. Είναι τόσο δύσκολο να δούμε πιο πέρα από το σημερινό ζοφερό παρών; Αταλάντευτη αισιοδοξία και υπομονή πάντα δυαλύουν πρόσκαιρα αδιέξοδα.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΡΟΤΣΑΣ