«ΑΝ ΑΥΤΟΙ οι άνθρωποι παραμείνουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια του Νόμου θα έχει χάσει το νόημα και η υπόλοιπη ανθρωπότητα θα πρέπει να ζήσει στον φόβο». Αυτά ήταν τα λόγια του Μπέντζαμιν Φεράντζ, ενός από τους κατηγόρους στη δίκη της Νυρεμβέργης. Αυτοί οι παρόμοιοί τους της 15ης του Ιούλη παρέμειναν ατιμώρητοι. Και η έννοια του Νόμου παραμένει έκτοτε με λειψό και μεμπτό νόημα. Και…
«…Αλίμονο στους λαούς που δεν σκότωσαν τους δικτάτορές τους την ώρα της μάχης», είχε διακηρύξει και ο Αλέκος Παναγούλης, λίγο προτού εκκαθαριστεί από το σύστημα του φασιστικού τρόμου μετά την πτώση της δικτατορίας στην Ελλάδα, και όταν όλοι εμείς πανηγυρίζαμε για τον «θρίαμβο της Δημοκρατίας», όπως πάντα αφελείς.
Και είχαν το δίκιο τους. Γιατί το μεγαλύτερο ολίσθημα που διαπράττουν έκτοτε οι… νέες δημοκρατίες, μετά τους γύψους και τους φασιστικούς νάρθηκες, είναι το εξής: Το ότι δηλαδή σύρουν -σκόπιμα- μια φαρδιά γραμμή ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν επειδή (όπως μας λένε), η αναμόχλευση του παρελθόντος εγκυμονεί κινδύνους για τη... δημοκρατική σταθερότητα!
Αυτός ο υποβολιμαίος κανόνας, όμως, δεν εξαγνίζει τον Νόμο, ή τη Δημοκρατία. Αντίθετα, τόσο η Δικαιοσύνη όσο και η Δημοκρατία ενισχύονται με όλα τα άλλοθι εκείνα που αρνούνται τη θωράκιση της Πολιτείας και των πολιτών της. Διότι, στην ουσία, ανακαλύπτεται πως πίσω από τη βιτρίνα της αστικής δημοκρατίας, έχει στηθεί μια άγρια μηχανή, που νομιμοποιεί καθετί το απάνθρωπο, το σκοταδιστικό, σε βάρος των πολιτών και των θεσμών. Και που καταλήγουν τελικά σε εργαλεία και μαϊμούδες στα χέρια εκείνων που ελέγχουν και τις «αστικές δημοκρατίες» και τις, άμα λάχει, ακολουθούσες δικτατορίες και τον κατ΄ εξακολούθηση σύγχρονο δωσιλογισμό του «λαδωμένου ποντικού» της εποικολαγνείας.
Η ατιμωρησία, λοιπόν, ρημάζει τη μνήμη. Και επιφέρει την οξίδωση των αισθημάτων της κοινωνίας που, χωρίς τη συμπαράσταση των Νόμων, συμβιβάζεται με όσα -απ΄ ό,τι βλέπουμε- βολεύουν τους εθνικά υπόλογους και δράστες, στις παρυφές της τουρκοποίησης της πατρίδας. Από μακρού ο κότος (η οργή) έχει κοπάσει. Και οι οσμές των βροτείων αιμάτων της 21ης τ΄ Απρίλη 1967 και ό,τι αφορά το ύψιστο έγκλημα (crimen magistatis) της 15ης Ιούλη 1974, έχουν ξεθωριάσει.
Και έχει «επιτευχθεί» το έγκλημα της σιωπής. Τα μηνύματα της αντίστασης στον φασισμό έγιναν πανηγύρια για κρατικά παπαγαλάκια και πολλούς ημιαθώους. Και μια παχιά λησμονιά διαφεντεύει εκεί και όπου γράφτηκε η Ιστορία θνητών και αθανάτων. Τώρα πια ασκούμαστε στην εθελοδουλεία στον επί θύραις κατακτητή και στα ντόπια υποπαράγωγά του, ευδαιμονιζόμενοι και περιχαρείς.
Υ.Γ. Τώρα οι δύο ηχηρές μάσκες του ίδιου Εφιάλτη αποπειρώνται την πλήρη εναρμόνιση και υποταγή μας στα συρίζοντα θανατηφόρα κνούτα (δερμάτινα μαστίγια) του Αττίλα. Επί κατεαγμένων ανθρώπινων σκιών, στο μικροσκόπιο της Ιστορίας. Αφύπνισις, ώρα μηδέν!! Ανακόφτε τους. Καταλάβαμε επιτέλους;
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχιούχος Νομικών και Πολιτικών Σπουδών
