Έχω παρακολουθήσει τα διάφορα κείμενα εξ αφορμής του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, όπως επίσης και τις διάφορες αναφορές για τους «πλούσιους» και «άκαρδους» Γερμανούς, έναντι των «φτωχών» και συμπασχόντων μ' εμάς Αργεντινών. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να κρίνει, να συγκρίνει και να τοποθετείται, λαμβάνοντας φυσικά υπ’ όψιν τα δικά του δεδομένα. Και είναι δικαίωμα του καθενός να βάζει το ποδόσφαιρο στα μηχανάκια της Τρόικας και το μπάσκετ στο καλάθι της νοικοκυράς!

Δεν διαφωνώ καθόλου πως μέσα από τα χρόνια, οι Γερμανοί ως λαός δημιούργησαν ένα δικό τους παράστημα, μάλλον και υπεροψίας, επιθυμώντας να κατακτήσουν τον κόσμο. Επίσης, δεν διαφωνώ πως οι Γερμανοί και οι κυβερνώντες τη χώρα αυτή επιθυμούσαν πάντα τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ζώνης, και όχι μόνον. Όμως, επιθυμώ να θέσω κάποια ερωτήματα για προβληματισμό μας, μιας και είχα την ευκαιρία να δω, να ζήσω και να κρίνω ιδίοις όμμασι το πώς λειτουργεί αυτός ο λαός:

1) Όταν τα παιδιά μας πάνε στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο, ακόμη και στο Πανεπιστήμιο, γιατί ψηφίζουν συμβούλιο και ποιους ψηφίζουν;
2) Όταν μια Δημόσια Εταιρεία κληθεί να εκλέξει το Διοικητικό της Συμβούλιο, ποια κριτήρια θέτει για την εύρυθμη λειτουργία της εταιρείας;
3) Ακόμη και σε ένα κοινωφελές ίδρυμα, που καλείται να εκλέξει τους ανθρώπους που θα ηγούνται, ποια κριτήρια καθορίζουν την εκλογή;

Πιστεύω πως στα τρία πιο πάνω συν χίλια άλλα παρόμοια ερωτήματα, η απάντηση είναι κοινή. «Θέλουμε ανθρώπους ηγέτες, μπροστάρηδες, δραστήριους, διεκδικητικούς!».
Παρά να μένουμε σε στείρες απόψεις του παρελθόντος, π.χ. «οι Γερμανοί είναι ψυχροί», «οι Γερμανοί δεν μιλάνε αγγλικά», «οι Γερμανοί δεν είναι εξυπηρετικοί» κλπ, κλπ, είναι καλύτερα να ξυπνήσουμε και να αναθεωρήσουμε όσα μας ανάγκασαν να αποδεχόμαστε (ή μη) με παρωπίδες κοιτάζοντας τι εμείς (δεν) κάνουμε!

Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να χαρακτηριστώ ως φιλογερμανός, δεν είμαι και ούτε θα γίνω ποτέ. Είμαι και θα είμαι πάντα Έλληνας Κύπριος και η έγνοια μου θα είναι η πατρίδα μας και το μέλλον των παιδιών μας σε αυτή. Για τα όσα αναφέρω, το ίδιο θα έλεγα και για την Αγγλία ή τη Ρωσία ή την Αμερική ή ακόμη και για την Ελλάδα μας, αν και εφόσον θεωρούσα πως αξίζει τέτοιας αναφοράς. Σκοπός των όσων αναφέρω είναι ο προβληματισμός μας. Αν η Τρόικα είναι εδώ, εμείς τη φέραμε. Αν τα οικονομικά του κράτους μας είναι σε άσχημη κατάσταση, εμείς τα αδειάσαμε, γιατί θεωρούσαμε πως τα χρηματιστήρια και τα οικόπεδα είναι χρυσές κότες μόνο για Κυπρίους. Αν πατήσαμε την πεπονόφλουδα των τραπεζών, που σαν «κράχτες εστιατορίων» μας φώναζαν να μας «χρυσώσουν» με πιστωτικές κάρτες και υποθήκες πάνω στην «εκείνης της περιόδου εκτιμημένης αξίας των ακινήτων!» και όχι στα πραγματικά μας εισοδήματα... τότε δεν νομίζω να φταίνε οι Γερμανοί ή οι Μαροκινοί.

Η Γερμανία κάνει ό,τι κάνει! Εμείς τι κάνουμε;
Αν θέλουμε να σηκώσουμε κι εμείς «κύπελλα» κάποια στιγμή, θα πρέπει να ξεκινήσουμε να μετράμε τι μπορούμε εμείς να κάνουμε. Γιατί σίγουρα μπορούμε, αλλά... χάνουμε τον χρόνο και την ενέργειά μας σε ανώφελες συζητήσεις και μικροπολιτικές, που σίγουρα κάποια μεγαθήρια (βλ. Γερμανία) μας ρουφάνε όσο αίμα μάς (αν) έχει απομείνει.

ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ