Το Μουντιάλ είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση με μεγάλη απήχηση. Ιδιαίτερα όταν συμβούν κραυγαλέες επιδόσεις, όπως την ήττα με συντριπτικό σκορ μιας πρώην πρωταθλήτριας, ο αντίκτυπος είναι ιδιαίτερα μεγάλος.

Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και εκπαιδευτικά. Όχι για την προώθηση τού ενός ή άλλου αντιπάλου ή πολιτισμού, αλλά για την προώθηση των αξιών του νικητή, εφόσον αυτές διέπονται από αρετή. Ιδιαίτερα σε μια εποχή κατά την οποία στην Κύπρο, με υπόβαθρο την οικονομική καταστροφή, έχει γίνει εμφανής η περίπτωση της κρίσης αξιών ως ενός σημαντικού παράγοντα που συνεισέφερε.

Τέτοια ήταν η περίπτωση της Γερμανίας. Η Γερμανία ως ομάδα διακρινόταν από τη μακροπρόθεσμη πίστη στην ομάδα (γνωστό χαρακτηριστικό των Γερμανών), ταπεινότητα (ακόμα και μετά το 5ο γκολ σε χρόνο-ρεκόρ δεν έδειξαν στοιχεία υπεροψίας) και την περηφάνια.

Ως Κύπριοι, το τρίτο σίγουρα δεν το διαπραγματευόμαστε, όπως έδειξε η ψύχραιμη στάση μας στο ενδεχόμενο στάσης πληρωμών το ’13. Για τη μακροπρόθεσμη πίστη στους σκοπούς της χώρας μας δεν θα συνέβαινε μάλλον το ίδιο. Οι τάσεις καιροσκοπισμού, επιζήτησης του αποτελέσματος και ανάλογη επικέντρωση των σχεδιασμών μας στο εδώ και τώρα, ήταν ίσως αιτίες στη σφαίρα των ηθικών παραγόντων στην κρίση.

Από την άλλη, η ταπεινότητα και αυτή έχει υποστεί πλήγμα, από το απόγειό της πριν από 20-30 χρόνια. Ταπεινότητα σημαίνει τιμιότητα προς τον σκοπό, μειωμένη ιεράρχηση για το ποιος θα πάρει το «εύγε», αναγνώριση της μικρότητας του ατόμου μπροστά στον μεγάλο σκοπό.

Η νίκη της Γερμανίας μπορούσε να σταθεί αφορμή στον Τύπο να καλλιεργηθούν αυτές οι αξίες που μας έμειναν στο στάδιο μόνο των ρητορικών αναφορών, αλλά σχεδόν κανένας δεν άδραξε την ευκαιρία, σε έναν τόπο που όλοι συμφωνούν ότι πολλά από τα κακώς κείμενα έχουν να κάνουν και με μιαν ασθενούσα συνιστώσα κουλτούρα.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής