Τέσσερις δεκαετίες, πέρασαν από τότε. Που φεύγαμε κυνηγημένοι από τα τουρκικά στρατεύματα μέσα από τον φλεγόμενο Πενταδάχτυλο. Από τον καινούργιο ,τότε , δρόμο προς Αμμόχωστο, αφήναμε την Κερύνεια μας, εγώ, οι γονείς μου και η γιαγιά μου η Άννα. Πιστεύοντας πως σε λίγες μέρες θα σταματούσαν οι πολεμικές επιχειρήσεις και θα γυρίζαμε πίσω.
Σαράντα χρόνια! Και εξακολουθούμε ακόμα, να ανασκάπτουμε τάφους, ξεχασμένους από τον χρόνο, από την κούραση την ψυχική, από το πέρασμα του πανδαμάτορα Χρόνου...Για να θάψουμε με τις πρέπουσες τιμές, σε ένα μικρό κασελάκι, όσα οστά απέμειναν ή ευρέθησαν μετά από τόσα χρόνια. Τελευταία περίπτωση, ένα παλληκάρι του 361 Τ.Π., που εκεί στα ανατολικά της πόλης μας, στην Κλεπίνη, άφησε για πάντα τον μάταιο τούτο κόσμο, φυλάγοντας Θερμοπύλες. Αυτός , και μια χούφτα άλλοι λεβέντες που αψήφησαν τον θάνατο, επιλέγοντας την ηρωική θυσία αντί της υποχώρησης. Αντί της δειλίας,της μικροψυχίας, του φιλοτομαρισμού, που πολλοί άλλοι προτίμησαν!
Με τους χαροκαμένους συγγενείς, να ακούνε τον επικήδειο, που κάποιος γραβατωμένος και ευθυτενής πολιτικός, βγάζει από άμβονος με περισσή υπερηφάνεια...Μη παραλείποντας να πει και κάτι για να αυτο-διαφημιστεί ο ίδιος ή το κόμμα του. Μη δείχνοντας τον πρέποντα σεβασμό στην ιερή, στην αγία μνήμη, του θυσιασθέντος παλληκαριού...
Μια τραγική πτυχή, αποτελούν και ορισμένες περιπτώσεις που έγινε λάθος. Λάθος, στην πλευρά που ανήκε ο θανών. Διάβαζα σήμερα για τον Ματθαίο Ματθαίου από τον Άγ. Γεώργιο Σπαθαρικού, που μέχρι πρότινος, εθεωρείτο από τους «κακούς», τους πραξικοπηματίες δηλαδή, καθότι θαμμένος στον ίδιο ομαδικό τάφο με αυτούς...
Και σήμερα, εν έτει 2014, ανακαλύψαμε πως έπεσε υπερασπιζόμενος την νόμιμη Κυπρ. Δημοκρατία και τον εκλεγμένο της πρόεδρο...Διορθώσαμε το λάθος!
Λες και όσοι συμπτωματικά, υπηρετώντας την θητεία τους , βρέθηκαν στην αντίθετη πλευρά την ώρα του αδελφοκτόνου σπαραγμού, όταν κάποιοι έστρεφαν το όπλο κατά συν-ελλήνων, κυπρίων αδελφών, το έκαναν από δική τους πρωτοβουλία...!
Εκτελούσαν διαταγές «ανωτέρων». Και αυτοί οι «ανώτεροι», σήμερα χαίρουν άκρας υγείας, με ορισμένους εξ αυτών, να απολαμβάνουν και τιμητικές θέσεις εδώ ή στην Ελλάδα...!
Όλοι οι αδίκως πεσόντες κατά τις εμφύλιες μάχες, είτε στο Προεδρικό είτε αλλού, υπήρξαν θύματα. Πρέπει κάποτε να ξεκαθαριστεί αυτό το μελανό σημείο της νεότερης κυπριακής Ιστορίας. Δεν γνώριζαν από ιδεολογίες, 18χρονα παιδιά. Δεν εγνώριζαν ποιός είχε δίκιο και ποιός όχι.Εξάλλου, ακόμη και σήμερα, εξακολουθούν να καταρρίπτονται μύθοι. Μύθοι, για την στάση των τότε λεγόμενων Μεγάλων δυνάμεων...Τα παιδιά, κατατάχθησαν για να εκτελούν εντολές, και αυτό έπραξαν.
Ας αποδοθούν επιτέλους οι ευθύνες, εκεί όπου ανήκουν.Στην τότε στρατιωτική και πολιτική ηγεσία. Σε Ελλάδα και Κύπρο.Και ας αφήσουμε τις ψυχούλες των παιδιών αυτών να αναπαυθούν εν ειρήνη...!Δείχνοντας την ανάλογη μεγαλοψυχία και συγχώρεση
Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
