Τρία χρόνια μετά τη φονική έκρηξη στη Ναυτική βάση «Ε.Φ.» στο Μαρί και το μόνο που έμεινε να αιωρείται στον αέρα είναι το αναπάντητο γιατί... Από την πρώτη στιγμή μετά την 11η Ιουλίου 2011, μέχρι το τέλος της ανάξιας και ανεπαρκούς, ανίκανης διακυβέρνησης Χριστόφια-ΑΚΕΛ, είχαμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο την απώλεια των ανθρώπων μας και τον πόνο, αλλά και την ασέβεια, την ασυνειδησία και τη μικροψυχία! Έως και τώρα με την αλλαγή της Κυβέρνησης, δεν έχει έρθει η δικαίωση για τις 13 ψυχές που έφυγαν με έναν τρόπο τόσο άδικο, αναπάντεχο και βίαιο.
Πέρυσι η απόφαση του δικαστηρίου ήταν άδικη. Πέντε χρόνια μόνο στον πρώην υπουργό Άμυνας Κ. Παπακώστα και από τότε μέχρι τώρα είναι μέσα στο νοσοκομείο. Ο πρώην υπ. Εξωτερικών Μ. Κυπριανού αθωώθηκε και οι Χαραλάμπους, Λοϊζίδης και Νικολάου της Πυροσβεστικής καταδικάστηκαν μόνο 2 χρόνια, ενώ εδώ και 4-5 μήνες μετέχουν στο σύστημα ανοικτής φυλακής, δηλ. είναι έξω την ημέρα και μόνο το βράδυ πηγαίνουν στη φυλακή.
Περιμένουμε ακόμη να ακούσουμε την απόφαση της έφεσης, για να δούμε επιτέλους ποιες είναι οι προθέσεις του Γ. Εισαγγελέα και πώς προχωρούμε. Επιτέλους, σε αυτόν τον τόπο χρειαζόμαστε παραδειγματικές τιμωρίες, ώστε να προχωρήσει αυτός ο τόπος προς ένα καλύτερο αύριο, για ένα πιο συνειδητό αύριο, χωρίς να υπάρχουν γύρω μας κι ανάμεσά μας εγκληματίες ατιμώρητοι και να συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο. Η Πολιτεία μάς το χρωστάει και μας οφείλει τουλάχιστον μια δικαίωση, αφού η κρατική ανεπάρκεια κατάφερε να μην προστατεύσει τους πολίτες της!
Τα λόγια δεν πείθουν κανέναν πλέον, θέλουμε πράξεις! Το να μας λένε ξανά και ξανά ότι οι άνθρωποί μας που χάθηκαν κι άφησαν πίσω τους συζύγους, ορφανά, γονείς κι αδέρφια ήταν ήρωες, αυτό δεν μας φτάνει. Θέλουμε παραδειγματική τιμωρία, ώστε να ησυχάσουν οι ψυχές που έφυγαν τόσο βίαια από αυτήν τη ζωή, και εμείς που μείναμε πίσω και μας σκοτώνουν διπλά με τις απραξίες τους. Απογοήτευση και αγανάκτηση είναι τα συναισθήματά μου τρία χρόνια μετά.
Σε αυτόν τον τόπο χρειαζόμαστε ανθρώπους που να έχουν τα κότσια να κάνουν το σωστό και δίκαιο, κι όχι ανθρώπους που να κλείνουν τα μάτια προς τη δικαιοσύνη! Υπάρχουν ακόμα άραγε τέτοιοι άνθρωποι; Ακόμα και με τις πειθαρχικές που έπρεπε να γίνουν δεν τιμωρήθηκε κανένας! Ούτε μια μείωση βαθμού δεν έγινε και συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Στα πόστα τους κανονικά κι ας έκαναν τόσα εγκληματικά λάθη, με αποτέλεσμα τον θάνατο 13 αθώων ανθρώπων.
Εμείς μείναμε πίσω μόνοι, τιμώντας κάθε 11η Ιουλίου τη μνήμη τους, γιατί πάντα θα είναι στις καρδιές μας και σαν ανεξίτηλο σημάδι στη μνήμη μας, για το θάρρος, τη γενναιότητα που τους διέκρινε και το ήθος τους, που έμειναν μέχρι την ύστατη στιγμή εκεί μέχρι το τέλος, κι όχι σαν κάποιους άλλους που το μόνο που τους χαρακτηρίζει είναι η δειλία, η ευθυνοφοβία και η ασυνειδησία. Δεν φοβήθηκαν και δεν δείλιασαν... είναι παντού και τριγύρω μας με τη μεγαλοσύνη της ψυχής τους!
ΜΑΡΙΑ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ
Σύζυγος Υπαξιωματικού Ναυτικού Μιχάλη (Michel) Ηρακλέους
