Μόλις πριν λίγους μήνες Ευρωπαίοι πολίτες από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ προσήλθαν στις κάλπες για να αναδείξουν τους βουλευτές που θα τους αντιπροσωπεύουν για τα επόμενα πέντε χρόνια στο Ευρωκοινοβούλιο. Με εμφανή απαξίωση για τα θεσμικά όργανα και την Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα, τα ποσοστά αποχής εξέφρασαν εκκωφαντικά την δυσαρέσκεια των πολιτών για μια Ένωση που δεν τους εκφράζει πλέον. Αλήθεια όμως, ποιος είναι πράγματι ο ρόλος ενός Ευρωβουλευτή;

Λίγοι είναι αυτοί που πράγματι ξεχωρίζουν για τη δουλειά που κάνουν. Γιατί τα όσα ακούγονται για τους Ευρωβουλευτές γενικότερα δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Και διόλου κολακευτικά. Ο περισσότερος κόσμος ακούει «Ευρωβουλευτές» και σκέφτεται «οι καλοφαγάδες των Βρυξελλών», «οι τουρίστες του Στρασβούργου», «οι αποσπασμένοι των πολιτικών κομμάτων». Όταν βέβαια οι συνεδρίες της Ευρωβουλής καταφέρνουν να συνέρχονται με λιγότερους από τους μισούς Ευρωβουλευτές παρόντες και όταν οι πλείστοι απλά υπάρχουν στις σκιές του Κοινοβουλίου, δεν είναι παράξενο το πώς γεννιούνται τέτοιες προκαταλήψεις.

Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που τιμούν το ρόλο τους ως Ευρωβουλευτές. Που αισθάνονται την υπευθυνότητα που συνοδεύει μια θέση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και που κάνουν ό,τι μπορούν για να καλυτερεύσουν την ποιότητα της ζωής των συμπολιτών τους. Γιατί είναι οι πολίτες των κρατών μελών που τους εξέλεξαν σε αυτές τις θέσεις. Είναι με δική τους εντολή, και συνεπώς για δικό τους όφελος που βρίσκονται εκεί και για αυτούς θα πρέπει να αγωνίζονται. Για τις εθνικές θέσεις και την εθνική υπερηφάνεια.

Ελάχιστοι Ευρωβουλευτές μπορούν να πουν ότι σέβονται και εκτιμούν αυτό το αξίωμα. Η Κύπρος με μόλις έξι εκπροσώπους βρήκε τον υπερασπιστή του λαού της στο πρόσωπο της μοναδικής γυναίκας που έστειλε στα ευρωπαϊκά έδρανα. Με τα τελευταία γεγονότα και την διαμάχη που ξέσπασε με αφορμή το Τουρκικό έγγραφο που κατατέθηκε στο Συμβούλιο Σύνδεσης ΕΕ-Τουρκίας και στο οποίο αποκαλείται η Κυπριακή Δημοκρατία ως «εκλιπούσα», η Ελένη Θεοχάρους ήταν η μόνη που αντιστάθηκε και είπε τα πράγματα με το όνομά τους.

Στο κάτω κάτω μια ερώτηση έκανε - γιατί δεν αντέδρασε η Ελληνική Προεδρία στην οποία παραδόθηκε το έγγραφο αυτό; Αντί όμως οι ίδιοι της οι συνάδελφοι και η ίδια της η χώρα να την υπερασπιστούν σθεναρά, αφέθηκε να αμυνθεί μόνη ενάντια σε προσβολές, και από πάνω κατηγορήθηκε για «διατάραξη των Ελληνο-Κυπριακών σχέσεων». Με το δίκιο της λοιπόν τόνισε πως «είναι καλύτερα να εκπροσωπεί, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, ένα λαό, που αγωνίζεται, διεκδικεί και παλεύει μαζί της, παρά να εκπροσωπεί μια Δημοκρατία, η οποία την διέσυρε και την τιμώρησε, διότι προσπάθησε να την υπερασπιστεί».

Το όλο θέμα αυτό όμως δεν ήταν η διατάραξη οποιωνδήποτε εθνικών σχέσεων και συμμαχιών. Το ζήτημα που όλοι αποφεύγουν είναι πως ο Ευρωβουλευτής δεν βρίσκεται εκεί για να τηρεί κατά γράμμα τη βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης ή του πολιτικού κόμματος. Ο ρόλος του Ευρωβουλευτή είναι να προασπίζεται και να αγωνίζεται για τα συμφέροντα του λαού, των πολιτών που στο πρόσωπό του βλέπει μια ελπίδα για αλλαγή, μακριά από τα κατεστημένα.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διαφημίζεται ως η φωνή του λαού. Ίσως είναι καιρός και αυτοί που βρίσκονται εκεί, με εντολή λαού, να εμπεδώσουν και να αποδεχθούν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που έχουν, αντί απλά να απολαμβάνουν τα προτερήματα που τους προσφέρει η θέση που κατέχουν.

ΜΑΡΙΑ-ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΟΥΛΑΜΗ
Δημοσιογράφος, Σύμβουλος Επικοινωνίας