Η πρόσφατη έξοδος στις αγορές και η άντληση 700 εκ. έχουν χαρακτηριστεί ποικιλοτρόπως. Από το ότι είναι «κόλπο» για να μπορεί να δανείζεται το κράτος, μέχρι του ότι ουδόλως καθρεφτίζει την ανάκαμψη της οικονομίας μας. Όσον αφορά την πρώτη τοποθέτηση (κόλπο), η οποία συνεχίζει ότι γίνεται για να τα δίδει στη συνέχεια το κράτος στις τράπεζες και στους δανειστές, πιστεύω ότι είναι καθαρά λαϊκισμός. Αυτό δείχνει, τουλάχιστον, όταν βάζεις την άντληση κεφαλαίων μέσω των αγορών στο ίδιο καζάνι με την άντληση μέσω Τρόικας.

Επιπλέον επικρίνεται με καυστικό τρόπο το γεγονός ότι αυτά τα λεφτά θα διατεθούν για πληρωμή μέρους του χρεογράφου της Λαϊκής, αξίας 2 δις και μέρους του ELA. Η καυστικότητα έγκειται στο ότι τα λεφτά, από στοιχείο πιστωτικό, θα γίνουν δανειστικό. Όμως αγνοείται ότι στην ουσία μετατρέπουμε τον ELA σε μακροχρόνιο δανεισμό, κάτι που δεν είναι αρνητικό.

Το θέμα είναι ότι αν είχαμε τη δυνατότητα εξόδου στις αγορές, απλώς δεν θα είχαμε ανάγκη την Τρόικα και την υπακοή στους όρους της. Αν η έξοδος αντιμετωπίζεται αρνητικά, τότε είναι σαν να αφήνουμε παράθυρο για επέμβαση πάλι της Τρόικας αν πέσουμε σε νέα δημοσιονομικά προβλήματα, κάτι που θα είναι καταστροφικό.

Η έξοδος στις αγορές έχει και αρνητικά, όπως επιβάρυνση με επιτόκια, αλλά η μεγάλη εικόνα πιστεύω ότι τα κατανικά. Είναι ένα εργαλείο, χωρίς το οποίο κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα στη σύγχρονη οικονομία. Η θεώρηση ότι η έξοδος είναι μια ακόμα υποταγή στις διαθέσεις των δανειστών και η υπαγωγή της στον ίδιο παρονομαστή με την Τρόικα, δεν είναι παρά ένας λαϊκισμός.

Φίλιππος Αυξεντίου
Εκπαιδευτικός, αναλυτής