Πολύς λόγος γίνεται περί του ποσοστού που θα πρέπει να λαμβάνει κάποιο κόμμα για να δικαιούται να εισέρχεται στη Βουλή. Η όλη συζήτηση ξεκίνησε από τα δυο μεγάλα κόμματα ΔηΣυ και ΑΚΕΛ, με το πρόσχημα της αναστροφής της αποχής των ψηφοφόρων από τις εκλογές. Δηλαδή, κατά τη γνώμη τους, οι πολίτες απέσχαν των εκλογών λόγω της ύπαρξης πολλών κομμάτων και δεν ήξεραν ποιο να διαλέξουν; Το γεγονός ότι διεφάνη το ύψος της ανεπάρκειας υψηλόβαθμων που βρέθηκαν σε κάποιο πόστο λόγω κομματικής ταυτότητας, η ιδιοτέλεια, η εκμετάλλευση και γενικά η όλη σαθρότητα που επικρατεί στο κυπριακό οικοδόμημα, που οδήγησε τον λαό μας σε μεγάλη δυσχέρεια, δεν έπαιξε και τόσο ρόλο.

Έτσι, ιδιοτελώς σκεπτόμενα τα δύο κόμματα βρήκαν τη λύση. Μάλιστα ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ έφερε ως παράδειγμα τις ΗΠΑ, όπου ο πληθυσμός ανέρχεται στα 313 εκ., και όμως έχουν μόνο δύο κόμματα. Πολύ αδόκιμο το παράδειγμά του, γιατί πρόκειται περί εντελώς διαφορετικού συστήματος. Όμως, σύμφωνα με τη λογική τού κ. Νεοφύτου, από τη στιγμή που εμείς δεν αριθμούμε ούτε ένα εκατομμύριο, τότε και τα δύο κόμματα πολλά θα μας πέφτουν. Θα έπρεπε να είχαμε μόνο ένα, ή και καθόλου, και να αρκούμαστε μόνο στον Πρόεδρο, που ασκεί και την εκτελεστική εξουσία. Και όταν θα έρθει η ώρα για προεδρικές εκλογές, σ' ένα κράτος των 700.000 περίπου, τι τους θέλουμε δύο υποψήφιους προέδρους; Ένας θα είναι αρκετός. Αν τολμήσει άλλος να θέσει υποψηφιότητα, απλώς τον γιαουρτώνουμε και καθαρίζουμε. Εξάλλου οι μεγαλύτεροι σε ηλικία έχουν πείρα από τέτοιες καταστάσεις. Θα θυμούνται ότι κάποτε στην Κυπριακή Δημοκρατία -και τότε Δημοκρατία ονομαζόταν όπως και τώρα- δεν διενεργούνταν βουλευτικές εκλογές. Οι αντιπρόσωποι του λαού στο Κοινοβούλιο διορίζονταν από τον Πρόεδρο, έτσι γινόταν και οικονομία από τη μη διενέργεια εκλογών.

Η έννοια της δημοκρατίας είναι πολύ κακοποιημένη. Ίσως έτσι να ήταν πάντοτε, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων. Ο καθένας την προσαρμόζει στα μέτρα του σύμφωνα με τη μέθοδο του Προκρούστη. Ό,τι περισσεύει κόβεται και ό,τι δεν φτάνει τραβιέται μέχρι να γεμίσει την προκρούστεια κλίνη. Στην Κύπρο θεωρείται δημοκρατικό να εκλέγουμε τους πολιτικούς μας ελευθέρα βουλήσει, σύμφωνα με τις υποσχέσεις που δίνουν στον λαό. Είναι πολύ δημοκρατικό, όμως, από μέρους τους να μην υλοποιούν τις υποσχέσεις τους για οποιονδήποτε λόγο, είτε γιατί δεν μπορούν λόγω απρόβλεπτων εμποδίων, είτε διότι έδωσαν ψευδείς υποσχέσεις για να υποκλέψουν την ψήφο του λαού. Και τότε, συνήθως ελαφρά τη καρδία, λένε πως αναλαμβάνουν την ευθύνη, ή πως έκαναν ό,τι μπορούσαν. Αλλά η ανάληψη ευθύνης ουδέποτε επιφέρει πραγματικό κόστος στον όποιον πολιτικό. Το κόστος αυτό μετακυλίεται σε κάθε περίπτωση στους πολίτες. Παρά ταύτα, κανένας μέχρι σήμερα δεν είχε την ευθιξία να παραιτηθεί και, βεβαίως, σύμφωνα με το δημοκρατικό μας Σύνταγμα, κανείς δεν μπορεί να τους αποκαθηλώσει.

Από τη στιγμή που οι δύο κομματάρχες τόσο πολύ κόπτονται για τη δημοκρατία και την επαναφορά του κόσμου στις κάλπες, να βοηθήσουμε λιγάκι στην αναζήτηση λύσεων από μέρους τους. Εισηγούμαστε όπως, για να θεωρείται έγκυρο το αποτέλεσμα των οποιωνδήποτε εκλογών και αντιπροσωπευτικό της βούλησης του λαού, να απαιτούνται οι ψήφοι τουλάχιστον του 70% των εχόντων δικαίωμα ψήφου. Εν αντιθέτω περιπτώσει, να επαναλαμβάνεται η εκλογική αναμέτρηση, ούτως ώστε να θεωρείται πραγματικά δημοκρατικό το εκάστοτε αποτέλεσμα. Θα τολμήσουν;

ΑΓΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ