Η ουλή οφείλει να είναι ορατή, να τη βλέπω και να τη βλέπεις, για να μας κρατά σε εγρήγορση

Η πληγή στάζει ακόμη αίμα και δεν πρόκειται να επουλωθεί ποτέ. Με το χέρι στην καρδιά ομολογώ πως δεν επιθυμώ την πλήρη επούλωσή της. Η ουλή οφείλει να είναι ορατή, να τη βλέπω και να τη βλέπεις, για να μας κρατά σε εγρήγορση. Η ανάμνηση του αγαπημένου σου, άλλωστε, ποτέ δεν σβήνει, ο πόνος ποτέ δεν χάνεται, μονάχα μαθαίνεις να ζεις με αυτόν αποδεχόμενος στωικά και αξιοπρεπώς τις αλλαγές της ζωής σου, τις οποίες δεν είναι κατορθωτό να αλλάξεις.

Δεν μισώ το ΑΚΕΛ

Τρία χρόνια μετά την έκρηξη στα θεμέλια της δημοκρατίας και κυρίως της ανθρωπιάς, θέλω να πιστεύω ότι είμαι σε θέση να αντιμετωπίσω τα γεγονότα με πιο καθαρό μυαλό. Η παλληκαριά των 13 ηρώων, η έμπρακτη υλοποίηση του όρκου των στρατιωτικών και πυροσβεστών και οι δεκάδες ζωές που η υπέρτατη θυσία των έσωσε, με βοήθησαν να μην αναπτύξω τα φρικτά αισθήματα του μίσους και της εκδίκησης.

Φυσικά και νιώθω θυμό, γιατί μερικοί άνθρωποι με την αμέλειά τους στέρησαν τη ζωή από τον πατέρα μου, στέρησαν παιδιά από τις μάνες τους, γονείς από τα μικρά τους παιδιά και τις νεαρές τους συζύγους. Ο θυμός, όμως, -όχι μόνο ο δικός μου, αλλά και ο δικός σας- θα έπρεπε να στραφεί προς όλα τα κόμματα και τη νοοτροπία μας. Δεν μισώ το ΑΚΕΛ κι ούτε θα έπρεπε να θεωρούμαι εχθρός του.

Το δηλώνω ξεκάθαρα και με πλήρη διαίσθηση των γραφομένων μου: Δε «σέρνουμε» στα δικαστήρια το ΑΚΕΛ, αλλά τον οποιονδήποτε ευθύνεται για την τραγωδία του Μαρί. Το ίδιο θα κάνατε κι εσείς αν ο δικός σας πατέρας σκοτωνόταν υπό τις συνθήκες αυτές. Στην προκειμένη τα λάθη έγιναν από συγκεκριμένα άτομα, που τυγχάνει κάποιοι εξ αυτών να ανήκουν σε συγκεκριμένο κομματικό χώρο. Αυτό δεν με καθιστά αντι-ΑΚΕΛική, ούτε «δεξιά» και είναι καιρός να θέσω ένα τέρμα σε αυτήν την πλάνη. Είχα, ευτυχώς, την τύχη να μεγαλώσω σε μία οικογένεια που το κάθε μέλος της, ως ξεχωριστή προσωπικότητα, είχε την ελευθερία να αναπτύξει τις δικές του απόψεις περί πολιτικής.

Πάτησαν πάνω στον πόνο

Ο θυμός μας, λοιπόν, θα έπρεπε να στραφεί πρωτίστως προς τα υπόλοιπα κόμματα. Πώς αντιμετώπισαν την έκρηξη στο Μαρί, σε ποιες ενέργειες προέβησαν ούτως ώστε να τιμωρηθούν οι ένοχοι και να μην επαναληφθούν παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον; Με λύπη θα παρατηρήσω ότι κάποια κόμματα εκμεταλλεύτηκαν την έκρηξη στο Μαρί πατώντας με χυδαιότητα στον πόνο των συγγενών για να αναρριχηθούν στην εξουσία. Ουσιαστικές κινήσεις έχουν γίνει; Ελάχιστες.

Εμένα δεν με συγκινεί ο πολιτικός που θα παρευρεθεί στο μνημόσυνο του πατέρα μου πράττοντας το καθήκον του. Υψίστης σημασίας πράξη του πολιτικού είναι η αγάπη προς την πατρίδα του και η λήψη αποφάσεων με μόνο γνώμονα αυτήν. Να γνωρίζει την ιστορία του τόπου μας, να διδάσκεται από τα λάθη του παρελθόντος («το πάθος μάθος», κατά τον Αισχύλο), να προτείνει λύσεις για τη βελτίωση της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων και την πάταξη των όσων θλιβερών συμβαίνουν στην κοινωνία και το πολιτικό στερέωμα της Κύπρου. Διότι εξουσία σημαίνει τεράστια ευθύνη κι όχι χρήματα και κοινωνική καταξίωση.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο συνεχίζουμε τον δικαστικό μας αγώνα. Δεν είμαι χαιρέκακη. Είμαι, όμως, μία Κύπρια πολίτις που θέλει να αγαπήσει ξανά την πατρίδα της. Δεν σε μισώ, Δημήτρη Χριστόφια, ούτε θέλω τα παιδιά και τα εγγόνια σου να σε βλέπουν να υποφέρεις. Είχες, όμως, εξουσία. Είχες ευθύνη. Ανέλαβες προσωπικά ένα ζήτημα, που απέτυχες να διαχειριστείς με στοιχειώδη σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Ο κάθε άνθρωπος είναι υπόλογος των πράξεών του και θα πρέπει να πληρώνει τα λάθη του. Dura lex, sed lex. Αν αυτή η κοινωνία είχε αξιοπρέπεια και ήθος, δεν θα δεχόταν να τριγυρνούν ανάμεσά της τέτοιοι άνθρωποι.

Είμαστε τόσο επιφανειακοί;

Κατά δεύτερον, ο θυμός πρέπει να στραφεί προς την κοινωνία και την αρρωστημένη μας νοοτροπία. Θλίβομαι και εκνευρίζομαι κάθε φορά που πρόκειται να συζητήσω την πολιτική ή οικονομική κατάσταση του νησιού με νεαρά παιδιά, καθώς παρατηρώ την αδιαφορία τους και την αδήριτη ανάγκη και επιθυμία τους να διακόψουν τη συζήτηση για να μη χαλαστεί η διάθεσή τους. «Έρχεται το καλοκαιράκι. Περάστε τέλεια! Ό,τι και να συμβεί, δεν έχει σημασία». Αν υπάρχει ένα άτομο που είναι αισιόδοξο, αυτό είμαι εγώ. Μπορώ να βρω δεκάδες θετικά στοιχεία ακόμη και μέσα από τραγωδίες.

Πραγματικά, όμως, είμαστε τόσο επιφανειακοί; Πόσοι από εμάς αναλογιστήκαμε ότι αυτό το καλοκαίρι που θα έρθει, θα φέρει μαζί του την 40ή επέτειο από την εισβολή; 40 χρόνια! Κάποιοι έχουν ήδη ξινίσει τα μούτρα τους και έχουν ήδη φύγει για φραπεδάκι και παραλία. Εγώ η περίεργη, όμως, όταν ακούω καλοκαίρι, θυμάμαι το πραξικόπημα, την εισβολή, τη δεύτερη εισβολή, τους πρόσφυγες, τον Ισαάκ και τον Σολωμού, την αεροπορική τραγωδία, το Μαρί.

Αυτά τα τραγικά έχουν συμβεί. Με το να τα κλείνουμε σε ένα μικρό κουτάκι και να τους γυρνάμε την πλάτη, δεν πετυχαίνουμε τίποτα. Είμαστε επιεικώς απαράδεκτοι και αδικαιολόγητοι να ξεχνάμε. Δεν είναι κακό να έχεις προβλήματα. Είναι μάλλον η φυσική ροή της ζωής. Το κακό είναι να τα αρνείσαι. Γιατί έτσι δεν θα βρεις τρόπους επίλυσής τους, αλλά θα τους επιτρέψεις να πολλαπλασιαστούν και να σε εξολοθρεύσουν.

Ο αγώνας συνεχίζεται

Τρία χρόνια μετά, λοιπόν, ο θυμός που έχει φωλιάσει μέσα μου, δεν απευθύνεται προς κάποιο συγκεκριμένο υπαίτιο της τραγωδίας. Αναμφισβήτητα, οι άνθρωποι αυτοί θα έπρεπε να είναι ήδη στη φυλακή και γι’ αυτό ο αγώνας μας για δικαίωση συνεχίζεται. Ο θυμός μου, όμως, απευθύνεται στους συμπολίτες μου και την ανοχή τους. Στην αδιαφορία τους και τη ψευδαίσθηση ότι δεν υπάρχουν προβλήματα και το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να κοιτάμε τον εαυτούλη μας και να καλοπερνάμε.

Παν μέτρον άριστον. Για να έχουμε καλύτερη ζωή, θα πρέπει να είμαστε χρηστοί πολίτες που γνοιαζόμαστε για την πατρίδα μας, προσπαθούμε να λύσουμε τα οποιαδήποτε προβλήματα και μελετώντας ιστορία να μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος. Αυτό είναι το πιο σημαντικό για εμένα. Η έκρηξη και ο θάνατος δεν αναιρούνται. Η νοοτροπία, όμως, και οι καταστάσεις αλλάζουν και σε αυτό θα έπρεπε να στοχεύαμε ως κοινωνία.

Το Μαρί δεν ξεπερνιέται. Το Μαρί υπάρχει μέσα μου, είναι η πληγή μου, είναι η καθημερινότητά μου, αλλά είναι και η ευλογία, η δύναμη και το κίνητρό μου για να αγωνιστώ για ένα καλύτερο αύριο. Για να αγαπήσω ξανά αυτόν τον τόπο και τους κατοίκους του.