Το όμορφο ταξίδι της Εθνικής Ποδοσφαίρου στα γήπεδα της Βραζιλίας τερματίστηκε άδοξα. Η εκπληκτική απόκρουση του τερματοφύλακα της Κόστα-Ρίκα στο πέναλτι του Φάνη Γκέκα εμπόδισε την εκπληκτική διαδρομή του Φερνάντο Σάντος και των παικτών του. Την ίδια ώρα έσβησε ο διακαής πόθος των Ελλήνων να ξεχυθούν στους δρόμους για ξέφρενους πανηγυρισμούς, που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη σε τούτη τη σκληρή δοκιμασία της οικονομικής κρίσης και της ανέχειας.

Μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974, οι Έλληνες της Κύπρου βγήκαν αυθόρμητα, μαζικά κι εντόνως εκδηλωτικά στους δρόμους δύο φορές. Το 1986 με την κατάκτηση του «Μουντομπάσκετ» από την «Επίσημη Αγαπημένη» και το 2004 με την ανάδειξη της Εθνικής Ποδοσφαίρου σε πρωταθλήτρια Ευρώπης, αφήνοντας άφωνη την υφήλιο. Σε κάθε πόλη και χωριό, στους δρόμους και στις πλατείες της Κύπρου, της Ελλάδας, της Αυστραλίας, της Αμερικής, της Ν. Αφρικής και όπου αλλού ζουν Έλληνες γιορτάσαμε με την ψυχή μας τους δύο θριάμβους του ελληνικού αθλητισμού. Τώρα ήμασταν και πάλιν έτοιμοι να το πράξουμε, αλλά το όνειρό μας ξεθώριασε, χάρη στην ικανότητα του τερματοφύλακα Νάβα και στην ατυχία.

Ναι, σε τούτη την αδυσώπητη περίοδο, που οι Έλληνες σε Κύπρο και Ελλάδα ταπεινώνονται από τα αισχρά ανδραγαθήματα των πολιτικών καιροσκόπων και των οικονομικών κερδοσκόπων, το ΄χαμε απόλυτη ανάγκη και μεγάλο καημό να ξεφαντώσουμε μαζί με τον Φ. Σάντος, τον Καραγκούνη, τον Σαμαρά και τα άλλα παιδιά της Εθνικής παρέας. Δεν πειράζει όμως. Αντέχουμε, ή καλύτερα δεν θα λυγίσουμε μπροστά στα τεράστια οικονομικά βάρη που μας φόρτωσαν οι ντόπιοι και ξένοι έμποροι των εθνών και των λαών.

Με πίστη στις ακατάλυτες αξίες του Ελληνικού Πολιτισμού, του μέτρου, του ευ αγωνίζεσθαι, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού, της ενότητας και της συλλογικής προσπάθειας, θα βαδίσουμε στον δρόμο που χάραξε ο Ότο Ρεχάγκελ και συνέχισε επάξια ο Φερνάντο Σάντος. Σε μια 12ετία, η τύχη της Εθνικής Ελλάδος άλλαξε άρδην και από ψωροκώσταινα μετετράπη σε αυτοκρατόρισσα, χάρη στους δύο άξιους τιμονιέρηδες που έκλειναν τα αφτιά τους στις σειρήνες της ευνοιοκρατίας, του ωχαδελφισμού, της τσαπατσουλιάς και της ήσσονος προσπάθειας.

Τώρα που Κύπρος και Ελλάδα βρίσκονται βυθισμένες στο κοινωνικο-οικονομικό βούρκο και στη δυσπραγία, έχουμε υποχρέωση να κάνουμε την υπέρβασή μας όλοι μαζί, αλλά και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά, θέτοντας στα καίρια αξιώματα της δημόσιας ζωής τους άριστους και όχι τους αρεστούς, Απομακρύνοντας τους λεχρίτες που ευθύνονται για τον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό στραγγαλισμό μας.

Το ταξίδι προς την Ιθάκη συνεχίζεται λοιπόν, διαμηνύοντας ότι μια σπίθα αρκεί για να ξεχυθεί ο λαός στους δρόμους, για να κατεδαφίσει τα φέουδα του κατεστημένου.