Πίστεψες στην πολιτική και την υπηρέτησες στο μέτρο της δικής σου αντίληψης, προσπάθειας και φιλοσοφίας για πολλά συνεχή έτη. Δεν διαπράττει λάθη μόνον εκείνος που δεν συμμετέχει. Με το θάρρος του παλαιού συμμαθητή, συμφοιτητή και φίλου, παρά τις μόνιμες και διαχρονικές πολιτικές διαφωνίες μας, σου ζητώ να μην αφήσεις την πρόκληση για «εκλιπούσα» Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς άμεση απάντηση. Είναι η ώρα της αναμέτρησης της πολιτικής σταδιοδρομίας σου και μάλιστα από το ανώτατο επίπεδο πολιτειακής εξουσίας το οποίο κατέχεις, με την ιστορία, τα διδάγματα, τις θυσίες, τις ελπίδες, το δίκαιο και την αξιοπρέπεια του τόπου και του λαού που ηγείσαι.

Ό,τι και να έγινε στο παρελθόν, όσα λάθη διεπράχθησαν, όσες στρατηγικές και αν ακολουθήθησαν, που δεν οδήγησαν στην απαλλαγή μας από τον τουρκικό ζυγό, δεν μπορείς αυτή την ώρα της μέγιστης τουρκικής πρόκλησης, ως Πρόεδρος του τόπου τούτου, να παραγνωρίσεις ή να ανεχθείς την προκλητική απαράδεκτη γραπτή δήλωση της Τουρκίας που απηύθυνε «επίσημα» στην οικογένεια των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για «εκλιπούσα» Κυπριακή Δημοκρατία.

Η δική μας κρατική αντίδραση έπρεπε να ήταν άμεση, αποφασιστική εντονότατη και γιατί όχι συγκρουσιακή και με την στάση της Ελλάδος. Η σιωπή, της Κυπριακής Δημοκρατίας, επιδέχεται δυστυχώς διαφόρων ερμηνειών, μια των οποίων θα αξιοποιήσουν οι γνωστοί εχθροί μας. Θα προβάλουν ότι, δήθεν αποδεχόμαστε τη θέση της Τουρκίας. Δεν μπορεί να ποιούμεθα τους αδιάφορους κατά το ας τους να λένε για «εκλιπούσα» αφού, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ένα των 28 κρατών Μελών και υπό την ιδιότητα αυτή συμμετέχει σ’ όλα τα θεσμικά όργανα της Ένωσης.

Η Τουρκία στο πολυσέλιδο έγγραφο της, που έγινε αποδεκτό από την Προεδρεύουσα χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν δηλώνει απλώς πρόθεση. Εφαρμόζει μακρόχρονη στρατηγική τουρκοποίησης της Κύπρου, στην οποία συνέβαλαν διαδοχικές και διαχρονικές δίκες μας υποχωρήσεις που υπήρξαν έξω και αντίθετα στις αρχές του δικαίου. Ας βάλουμε λοιπόν, εδώ και τώρα, ένα τέλος σ’ αυτήν την Τουρκική στρατηγική.

Η αντίδραση μας, κατακόρυφη και σαφής, έπρεπε και πρέπει να συνδυαστεί με την απαίτηση Κράτους Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να αναλάβει έναντι του δικαίου, αλλά και της αρχής της αλληλεγγύης, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, την διεκδίκηση της λύσης του διεθνούς προβλήματος της εισβολής, κατοχής, εποικισμού, δημογραφικής αλλοίωσης, εγκλωβισμένων, αγνοούμενων και προσφύγων που συνεχίζει σε σχέση με έδαφος και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φτάνει πλέον ο ενδοκυπριακός δικοινοτικός διάλογος που δεν οδήγησε παρά μόνο στο να παραμένει η Τουρκία στο απυρόβλητο.

Είναι δε σημαντικό και επάναγκες ώστε η αντίδραση μας να περιλάβει όχι μόνο πολιτική διεκδίκηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον ΟΗΕ, αλλά ταυτόχρονα να οργανωθεί και κάθε δυνατή νομική καταδίωξη της καταδικασμένης ήδη από το 2001 και πρόσφατα Τουρκίας από το ΕΔΑΔ. Ας τροχοδρομηθεί νομική καταφυγή σε κάθε άλλο κατάλληλο θεσμικό όργανο της ίδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας μη διαφεύγει της προσοχής η ερμηνεία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου περί το «κεκτημένο» σε σχέση με ιδιοκτησία στην υπό κατοχή περιοχή.

Δεν είναι για την πολιτική σταδιοδρομία ενός Προέδρου, η άμεση αντίδραση, θέμα απλώς υστεροφημίας. Είναι καθήκον και ευθύνη έναντι της ιστορίας του τόπου, όπως και των αγώνων του ίδιου του λαού για ελευθερία και δικαιοσύνη. Είναι θέμα μνήμης θυσιών. Είναι θέμα διεκδίκησης δικαιωμάτων του ανθρώπου. Άλλωστε ανάλαβες καθήκοντα του Προέδρου, διαβεβαιώνοντας πέραν από πίστη στο Σύνταγμα και Νόμους και για «διατήρηση της ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Δημοκρατίας της Κύπρου».

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος