Η οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική κρίση, θερίζουν τον τόπο εδώ και πέντε χρόνια. Οι διακηρύξεις των πολιτικών μας, και, φυσικά, όλων όσων βρίσκονται, ή βρέθηκαν στην όποια εξουσία." Να επανεκκινήσουμε την οικονομία… Να φέρουμε την ανάπτυξη… Να εφαρμόσουμε νέες ιδέες, καινοτομίες… Να κάνουμε την κρίση ευκαιρία…"

Τελικά, τι, από όλα αυτά; Μια κοινωνία και ένα κράτος που μένουν σταθερά στα ίδια βήματα , στους ίδιους δρόμους, στα ίδια μοτίβα, στα ίδια παλιά εργαλεία του χτες με τα οποία διαχειριζόμαστε τις μηχανές του σήμερα.

Το μέχρι σήμερα αποτέλεσμα; Ένα απόλυτο μηδενικό. Για όσους, φυσικά, ζουν μέσα στην ίδια την κοινωνία, γνωρίζουν τα προβλήματα της καθημερινότητας, ξέρουν τι και πόσα τραβάει στην κάθε του μέρα ο μή προνομιούχος πολίτης. Κάποιοι, άλλοι, φαίνεται δέν το έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ούτε αυτό. Και, μπορεί ούτε μυρωδιά να το πάρουν όσο οι πολίτες επιδεικνύουν μια παράξενη τάση ανοχής και σιωπηρής διαμαρτυρίας..

Η συνολική φάση είναι, όντως, παράξενη, και οι πολίτες μάλλον αντιφατικά και σπασμωδικά λειτουργούν, και διαχειρίζονται την βαθειά και σε όλα τα επίπεδα κρίση. Οι δε πολιτικοί μας, πραγματικά σαν να ζουν στον δικό τους τον κόσμο.

Με αυτά και με εκείνα, μάλλον δεν πάμε καθόλου καλά, και όταν αρχίσουν να έρχονται οι λογαριασμοί, οι εκποιήσεις, τα έτσι και τα αλλιώς οδηγούμαστε σε κοινωνική αναταραχή. Που θα βλάψει φυσικά, και τον τόπο και τους πάντες. Αυτό το απλό προβλεπτό αποτέλεσμα όλων από όσα δρομολογούνται δεν μπορούν καν να δουν οι πολιτικοί μας. Και συνεχίζουν στα ίδια μοτίβα. Οι μεν κυβερνώντες να δηλώνουν και πολύ ευχαριστημένοι, οι δε υπόλοιποι, απλά κάτι να ψελλίζουν, αλλά, ουσιαστικά προτάσεις συγκεκριμένες και επί χάρτου, ένα τίποτα.

Δεν πάμε καθόλου καλά και το αποτέλεσμα της πορείας που ακολουθούμε σύντομα θα το δούμε όλοι μας. Και όποιος αντέξει την αντίδραση που πλέον υποχρεωτικά θα έχουμε από τους μη προνομιούχους πολίτες, από τους δανειολήπτες, από όλους όσους πεινούν πραγματικά, την ώρα που ζουν σε έναν επίγειο Παράδεισο, όπως είναι ο τόπος μας.

Οσο κάποιοι δεν σηκώνουν ανάστημα και δεν απαιτούν μεταρρυθμίσεις σε βάθος, φρένο στις ασυδοσίες των τραπεζών, που συνεχίζονται, και νέες δομές σε όλα τα επίπεδα, δυστυχώς η πορεία προς την καταστροφή των μεσαίων και μικρομεσαίων του τόπου θα συνεχίζεται. Και σε επίπεδα πλήρους καταστροφής του κοινωνικού ιστού άμα φτάσουμε, πραγματικά δεν μας σώζει κανένα θαύμα. Οπότε, καιρός είναι πραγματικά να ξυπνήσουν οι πολίτες, και φυσικά όσες πολιτικές δυνάμεις θέλουν να εξιστορούν ιστορίες φιλολαϊκές και προοδευτικές.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ