Επί δεκαετίες χτυπάμε τις καμπάνες των κινδύνων και για την επιχειρούμενη σκοτεινή υπόθεση δημογραφικής αλλαγής, στην από χιλιετιών ελληνική πατρίδα. Επαναλαμβάνουμε τα γεγονότα που αποδεικνύουν ότι η Τουρκία επιδιώκει με τη γενοκτονία κατατρομοκράτησης και διωγμών του πληθυσμού ν’ αλλοιώσει την ιστορική αλήθεια και να δημιουργήσει πλασματική δημογραφική εικόνα, που θ’ ανατρέπει την πληθυσμιακή πραγματικότητα. Προβάλλουμε ιστορικές μαρτυρίες ομοειδών επιχειρήσεων.
Η Τουρκία μιμείται και επαναλαμβάνει πρότυπα του κακοποιού παρελθόντος της. Όταν εμφανίστηκαν από το πουθενά τα νομαδικά σελτζουκικά φύλα στην Περσία του Γανζεβίδη, και προήλασαν διά πυρός και σιδήρου σαρώνοντας τις προφυλακές του μεσαιωνικού Ελληνισμού, ο πληθυσμός της Μικράς Ασίας υπολογιζόταν στα εννιά σχεδόν εκατομμύρια (J.C.Russel «Recent Advances in Medieval Demografy» 1965, p.99). Στην Κωνσταντινούπολη έμειναν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα πέραν των τριακοσίων χιλιάδων Ελλήνων.
Ακόμα και υπό τουρκική κατοχή άκμαζαν ελληνικά κέντρα. Στη Σμύρνη υπερίσχυε πληθυσμιακά το ελληνικό στοιχείο (επί συνόλου 270.000, Έλληνες 140.000, Τούρκοι 80.000, Εβραίοι 20.000, Ευρωπαίοι 15.000). Στον Πόντο ανθούσε ο ελληνικός πολιτισμός. Το 1922 σφάχτηκαν 700 χιλιάδες Μικρασιάτες Έλληνες, διώχτηκαν ενάμισι εκατομμύριο, στον Πόντο εξοντώθηκαν χιλιάδες και ξεριζώθηκαν 350 χιλιάδες. Ο Ελληνισμός είναι σήμερα μια αραχνιασμένη ανάμνηση. Αυτή είναι η τραγική αλήθεια. Αυτό το διδακτικό συμπέρασμα, που βοά και ακούγεται απ’ όλους, εκτός από παρωχημένους πολιτικούς και εξουσίες που κώφευαν θέλοντας και απέστρεφαν τα πρόσωπα από τις σκηνές των αποτροπαίων κακουργημάτων, που η συνθήκη της Γενεύης καταγγέλλει ως εγκλήματα γενοκτονίας.
Από το 1974 η γενοκτονία συντελείται στην άμοιρη Κύπρο. Οι Έλληνες εκδιώχθηκαν από τις πάτριες χιλιόχρονες εστίες. Το ένα τρίτο του πληθυσμού προσφυγοποιήθηκε όπως και από τη Μικρά Ασία, με την ίδια στρατηγική που περιγράφει ο Βυζαντινός ιστορικός Γεώργιος Παχυμέρης, απεικονίζοντας το δράμα των μυριάδων «μυρμηκιών ανθρώπων» που καταφθάνουν στις παραλίες της Πόλης με τα λείψανα της ζωής τους και αναζητούν ολοφυρόμενοι, η μια τον άνδρα, η άλλη τον αδελφό, τους γονείς, τα παιδιά. Οι παλιές περιγραφές του Παχυμέρη αποδίδουν συγκλονιστικά τα ημερονύχτια του τρόμου που έζησε ο λαός μας.
Έδιωχναν με τα αιμοσταγή μαχαίρια τους Έλληνες, με τους βιασμούς και τους μαζικούς φόνους, από την Κερύνεια, τη Μόρφου, την Αμμόχωστο, την Καρπασία και κουβαλούσαν με τα καράβια τα καραβάνια των εποίκων από την Ανατολία. Και τώρα τα φοβερά αγγέλματα των σειρήνων του κακού απλώνουν τη φρίκη με τη διαλαλούμενη στατιστική, ότι η ελληνική πλειοψηφία κατάντησε μειοψηφία και σε σύγκριση με τους κουβαλητούς των κατεχομένων εδαφών αλλά και σε υπολογισμό με τα στίφη «μεταναστών», που διαπορεύονται από τα τουρκοκρατούμενα εδάφη ή με τις ανοχές των εξουσιών.
Είναι μια σύγχρονη τραγωδία, που διαδραματίζεται υπό το φως της ημέρας, παρατεινόμενη επί σαράντα χρόνια, στην παρουσία κυβερνήσεων της απομένουσας ελεύθερης πατρίδας. Της σημερινής προεδρίας προϋπήρξαν έξι εξουσίες, με το νανούρισμα των οποίων «ο Κύπριος βους ραθυμών και αδρανών εμυκάτο». Έκοψαν τα πόδια της νεολαίας που αντιστεκόταν στην κατοχή, ανέκοψαν τις υπερήφανες εξορμήσεις των γυναικών που διατράνωναν την απελευθερωτική θέληση του κυπριακού Ελληνισμού, απέκοψαν τις προσβάσεις των μοτοσικλετιστών προς τις νεκρωμένες ζώνες κι έπαιζαν το μακάβριο παιγνίδι του κατακτητή, «χωρίς περίσκεψιν χωρίς αιδώ», μιμούμενες την απερισκεψία του αρχαίου πρωταγωνιστή της αδιαφορίας: «Ου φροντίς Ιπποκλείδη». Δεν δίνει δεκάρα ο Ιπποκλείδης κι ας χαλιέται ο κόσμος!...
Αυτή είναι μια από τις καταστάσεις που κληρονομήθηκαν. Ουρά των διαβόητων «παρακαταθηκών». Και οφείλει η εξουσία να αντισταθεί στα επελαύνοντα σχέδια της κακοποιού χώρας. Μπορεί ν’ αντισταθεί. Όπως η νέα προεδρία πέτυχε να διαλύσει την ψυχρότητα με τη Γερμανία, να υπεισέλθει στην προεκλογική εκστρατεία για την προεδρία της Ευρώπης, να αποκαταστήσει τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να καταστεί στρατηγικός εταίρος με την πλανηταρχία, φιλοξενώντας τον Αμερικανό Αντιπρόεδρο στην Κύπρο, να είναι κατ’ εξαίρεση προσκεκλημένη στην Αίγυπτο. Μπορεί ν’ αντισταθεί στη δημογραφική συνωμοσία για τη δόλια πολιορκία και την άλωση της πατρίδας διά πλαγίων μέσων.
Κατά κοινή ομολογία των υπευθύνων ανθρώπων, έχουν επιτευχθεί ορατά ανοίγματα προσβάσεων προς κέντρα διεθνών εξελίξεων, μέχρι πρότινος αποκλεισμένα από τις αυταπάτες, τις εξόφθαλμες ηγετικές ανεπάρκειες και τα φρικτά πολιτικά λάθη. Η σημερινή ηγεσία ας κλείσει τα αφτιά «στους κρωγμούς των κοράκων ένθεν και εκείθεν». Κι ας προχωρήσει να μετουσιώσει μιαν απομένουσα δυνατότητα με καθαρές πορείες προς τις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτον, τη Νέα Υόρκη, το Στρασβούργο, τη Μόσχα, τη Γενεύη. Εχέγγυα επιτυχίας τα εκ Θεού δεδομένα της ενέργειας, οι προωθημένες διπλωματικές κινήσεις και οι διαφαινόμενες εξελίξεις.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
