Την επεκτατική της πολιτική σε βάρος της Κύπρου η Τουρκία δεν χρειάζεται πλέον να την ασκεί με στρατιωτικές μεθόδους και επιδρομές. Η επιδρομή και η βία έχουν ασκηθεί από το 1974 και ασκείτο διαφοροτρόπως από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα ολισθήματα δε του έθνους και ημών έχουν ήδη διαγράψει το παγκόσμιο αυτό έγκλημα και νομιμοποίησαν τα παράγωγά του, εγκαθιδρύοντας τον Αττίλα ακόμα και στα έδρανα της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καθημερινώς, εδώ και αλλαχού (εν Ευρώπη), αυτό διαλαλείται έργοις. Οι Αγκυραίοι είναι από τη φύση τους, και κατά τις ιστορικές τους καταβολές, επεκτατικό και κατακτητικό φύλο. Είναι ένα νόθο έθνος που γεννά και αναπαράγει την επιδρομή, την κατάκτηση, τον εξανδραποδισμό. Σπείρει τον τρόμο και την εξαθλίωση (που έχει εδραιώσει ακόμα και ανάμεσα στον λαό του) απ’ όπου και αν έχει περάσει.

Το να ανεχόμαστε -εμείς, το έθνος των Αθηνών, αλλά και η Ευρώπη- τους σημερινούς και πανάξιους συνεχιστές της πολιτικής του εκπορθισμού των τειχών του πολιτισμού και του εθνικού μας ιστού και να γινόμαστε υποζύγια των τουρκικών μακρόπνοων σχεδιασμών, είναι (και ήταν πάντα) μια επικίνδυνη συμπεριφορά. Προπαντός όταν βλέπουμε καθημερινά τα αποτελέσματά της. Το να τρίβουμε τα χέρια μας για τη φιλανθρωπία μας. Το να τρέχουν τα επαναπροσεγγιστικά μας ροσόλια, διακηρύττοντας πως είναι ευπρόσδεκτοι (διά των υπηκοοτήτων που διανέμουμε) οι πάσα λογής αυτόμολοι, τσιγγάνοι ή έποικοι υπό κάλυψη, είναι μια μίζερη και χωρίς στοιχειώδες όραμα αυτοάμυνας, συμπεριφορά. Όσα μέτρα και αν παρθούν, είναι πια για το θεαθήναι, έστω και αν ακόμα οι εκεί στα δήθεν οδοφράγματα διαφύλαξης της αξιοπρέπειάς μας υπάλληλοι, κοιτάζουν καχύποπτα τη ρέουσα από τα κατεχόμενα ανθρωπομάζα και τους αυτής ιούς!

Οι ορδές αυτές, ακόμα και αν μετακινούνται στα ελεύθερα προς το παρόν εδάφη χωρίς έστω ίχνη υστεροβουλίας ή πρακτορισμού, αντικειμενικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά εποικιστές, υπότροφοι και οικότροφοι ημών των αφελών, που θα αποτελούν αύριο ένα τουρκικό κεκτημένο προγεφύρωμα. (Θα) είναι ένα τετελεσμένο «ανθρωπιστικού» εποικισμού, με όλες τις βέβαιες και ήδη παρατηρούμενες θλιβερές και διαλυτικές για την κοινωνία μας επιπτώσεις. Διότι ο Τούρκος εισέβαλε στην Κύπρο, αυτήν τη φορά για να μείνει και να την εποικίσει εκτουρκίζοντάς την ταυτόχρονα, με τη βοήθεια και πολλών εξ ημών, ψυχή τε και σώματι στρατευθέντων. Μηδέ και της παρδαλής Ευρώπης εξαιρουμένης. Αφού βάλαμε την άμαξα μπροστά από το άλογο εμείς οι ίδιοι.

Και ήδη διερωτώνται πονηρά οι ένοχοι, οι ημιένοχοι και οι ημιαθώοι, ποιος ευθύνεται γι’ αυτό. Και ποιοι θα πρέπει να στηθούν στον τοίχο και από ποιους! Αλλ’ όσον αφορά το «από ποιους», υπάρχει η απάντηση. Είναι ο ίδιος ο πολίτης - θύμα αυτής της πολιτικής, που τον έκαμε να σέρνεται έρποντας και λείχοντας στα κονάκια και τις Υψηλές Πύλες του κατακτητή, απολογούμενος και εκλιπαρώντας το… «έλεος, εφέντη, αμάρτησα». Αφού όμως πρώτα συνειδητοποιήσει το μεγάλο σε βάρος του έγκλημα.

Υ.Γ. Μεγάλη όμως (μη) εντύπωση ήδη προκαλεί η εκ δεξιών και εξ ευωνύμων προσπάθεια να πείσουν - πως αυτή η κακόφημη επαναπροσέγγιση, που έχει ταπεινώσει τον Ελληνισμό και την Κυπριακή Δημοκρατία, είχε και αντικατοχικό χαρακτήρα και περιεχόμενο! Μας δουλεύουν δηλαδή. Σε περίοδο που αυτή (η κακόφημη επαναπροσέγγιση) αποτελεί ήδη το ισχυρότερο και το αποτελεσματικότερο όπλο του κατακτητή στο να διεισδύσει εντός μας και να αλώσει (γεγονός που ήδη εγένετο) την Κυπριακή Πολιτεία, τους θεσμούς και την κοινωνία μας. Ο τελευταίος Αττίλας θριαμβεύει, και ευρωπαϊστί. Καθ’ ότι πολυποίκιλτος πλέον ο εποικισμός.

Υ.Γ. Αλήθεια, πότε θα εγκαταλείψουμε το πανεθνικό τουρκολάλημα «πιστεύω εις μίαν Τουρκία ευρωπαϊκή»; Σε ποιον, άραγε, κόσμο ζούμε;

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχιούχος Νομικών και Πολιτικών Σπουδών