H πρόσφατη παρέλαση υπερηφάνειας των Λ.Ο.Α.Τ. (Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφισεξουαλικοί, Τρανσεξουαλικοί) αποκάλυψε τη σύγχυση στην οποία έχει περιέλθει η περί δικαίου συνείδηση των πολιτών, εν σχέσει με τα νομοθετικά ζητήματα. Οι Λ.Ο.Α.Τ., ενεργοποιώντας μηχανισμούς πολυεπίπεδης προπαγάνδας (οχήματα της οποίας είναι προφανώς και οι πολυδιαφημιζόμενες παρελάσεις «υπερηφάνειας»), κατάφεραν να πείσουν μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών τους ότι είναι «θύματα» μιας άδικης ή και άνισης μεταχείρισης, στερούμενα θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων, παρά το γεγονός ότι στην πραγματικότητα κανένας νόμος δεν απαγορεύει τους ΛΟΑΤ να εκδηλώνονται σύμφωνα με τις σεξουαλικές τους «προτιμήσεις», όποτε και όπως θέλουν.

Οι ασχολούμενοι με τη θέσπιση, ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου γνωρίζουν πολύ καλά τη θεμελιακή έννοια της «φύσης του πράγματος» (Natur der Sache), δηλαδή της τάξης, η οποία ευρίσκεται μέσα στην υπό του δικαίου ρυθμιζόμενη ύλη και η οποία προϋπάρχει του δικαίου και «επιβάλλεται» στον νομοθέτη και τον ερμηνευτή του νόμου. Υπό τον όρο «φύση του πράγματος» νοούνται, ανάμεσα στα άλλα, οι φυσικοί, ψυχολογικοί και βιολογικοί νόμοι, καθώς και οι εδραιωμένοι διαχρονικά κοινωνικοί θεσμοί.

Αναφέρουμε κάποια υποθετικά ακραία παραδείγματα βάναυσης καταφρόνησης της «φύσης του πράγματος» στον χώρο του Οικογενειακού και Συνταγματικού Δικαίου:
α) νόμος που επιτρέπει τον «γάμο» πατέρα και θυγατέρας ή μεταξύ δύο αδελφών, όπως αποτελεί περιφρόνηση «της φύσης του πράγματος» και η ανάθεση του καθήκοντος επιμέλειας και διατροφής των ανήλικων τέκνων στον μεγαλύτερο αδελφό τους και όχι στους γονείς.

β) νόμος που να ορίζει ότι καταδικασθείς για «παιδεραστία», πρέπει να τιμωρείται με υποχρεωτική προσφορά κοινωνικής εργασίας, ως παιδονόμος σε δημόσιο νηπιαγωγείο ή δημοτικό.
Αναλογικά ομιλώντας, αποτελεί ανατροπή και αντίκειται στη «φύση του πράγματος» η θέσπιση νόμου που να επιτρέπει τον «γάμο» μεταξύ δύο ανδρών ή δύο γυναικών και πολύ περισσότερο την από μέρους τέτοιων «ζευγαριών» υιοθεσία τέκνου. Και όμως, αυτές τις, αυτονόητα και αυταπόδεικτα, αντίθετες με τη «φύση του πράγματος» νομοθετικές αλλαγές, η προπαγάνδα των ΛΟΑΤ παρουσιάζει, πείθοντας μάλιστα πολλούς, ως αναφαίρετα και αδιαμφισβήτητα ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι ΛΟΑΤ, στο πλαίσιο της αόριστης συναισθηματικής επίκλησης του κοινού αισθήματος, για παράδειγμα ισχυρίζεται ότι δεν είναι καθόλου αυτονόητο δικαίωμα και επιστημονικό καθήκον, αλλά «ρητορική μίσους», το να «ισχυρίζεται» ο καθηγητής Βιολογίας ότι η οπή από την οποία εξέρχονται τα προϊόντα της πέψεως είναι οπή της οποίας ο «φυσικός» προορισμός είναι να χρησιμεύει ως έξοδος ακαθαρσιών και όχι ως είσοδος των οργάνων της γενετήσιας λειτουργίας του άνδρα.

Το ευτύχημα είναι ότι η προπαγάνδα των ΛΟΑΤ δεν επηρέασε προφανώς όλους, αλλά υπήρξαν και υγιείς αντιδράσεις, ως το σχετικό κείμενο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, στο οποίο μάλιστα τονίζεται ότι δεν απορρίπτονται ως πρόσωπα οι ΛΟΑΤ, αλλά οι «παρά τη φύση» πρακτικές τους και πολύ περισσότερα οι «παρά τη φύση» νομοθετικές απαιτήσεις τους («γάμος», «υιοθεσία», «ρητορική μίσους»).

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Νομικός