Η πορεία που χαράκτηκε με αρχή το πραξικόπημα, την εισβολή και τον έκτοτε ακολουθούμενο δρόμο των ενδοκυπριακών διαπραγματεύσεων, εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί την Τουρκία και τις βλέψεις της σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το ζήτημα είναι εάν εμείς καταφέραμε σαν κράτος και πολιτική ηγεσία να παραδεχθούμε και να διδαχθούμε από τα δικά μας διαχρονικά σφάλματα, που επέτρεψαν στην Τουρκία να απευθύνεται προς την Ε.Ε., που διέπεται από τις αρχές του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αλληλεγγύης, μέλος της οποίας είναι η Ελλάδα και η Κύπρος, ισχυριζόμενη προκλητικά ότι «εξέλιπε» η Κυπριακή Δημοκρατία.

Η αφόρητη αυτή προκλητικότητα παρέμεινε χωρίς να υπάρξει καμία, απολύτως καμία, αντίδραση από τις δύο αυτές χώρες, η μια των οποίων μάλιστα προεδρεύει της Ε.Ε. Τούτο, παρά το γεγονός ότι υπήρχε η συνεδρίαση του Συμβουλίου των Αρχηγών των κρατών-μελών της Ε.Ε., κατά την οποία ο δικός μας Πρόεδρος έπρεπε να απαιτήσει δραστική και έντονη αντίδραση της Ε.Ε. κατά της Τουρκίας.

Το δίδαγμα, σαφέστατο: η Τουρκία αξιοποίησε και συνεχίζει να αξιοποιεί τα όσα λάθη υπήρξαν από τη δική μας ηγεσία τα σαράντα αυτά χρόνια και έτσι κατάφερε διά του δικοινοτικού διαλόγου ώστε το διεθνές πρόβλημα, εισβολής και κατοχής, να επέλθει -με δηλώσεις ως αυτή του Μαΐου 2008 για «νέο συνεταιρικό κράτος» και του Φεβράρη του 2014, με τις συγκεκριμένες παραχωρήσεις ισότιμης κατανομής εξουσιών, εδάφους και ιθαγένειας- η σαφής «αναβάθμιση» του Ψευδοκράτους. Είναι φανερό ότι τα μικροπολιτικά συμφέροντα και η διεκδίκηση τέτοιων εκλογικών ποσοστών, που να διατηρεί στις θέσεις τους τις ηγεσίες τους, δεν επιτρέπουν στις παλαιοκομματικές ηγεσίες την αυτοκριτική και την από κοινού παραδοχή λαθών. Έφταιξαν πάντα άλλοι.

Μετά από σαράντα χρόνια, είναι προφανές ότι η μόνη δύναμη αποφασιστικής αντίδρασης παραμένει ο ίδιος ο λαός που έχει μνήμη, γνωρίζει ότι τα σύνορά μας είναι η Κερύνεια, που αντιλαμβάνεται τη διαφορά του αγώνα για απελευθέρωση από την λεγόμενη «επανένωση» και που δεν διέγραψε την ιστορία των αγώνων του και την εντολή του ΟΧΙ του 2004.

Σ’ αυτά τα 40 χρόνια η πολιτική ηγεσία, στην πλειοψηφία της τουλάχιστον, πίστεψε πως οι δικές μας υποχωρήσεις θα φέρουν λύση δήθεν βιώσιμη και λειτουργική, άρα το μόνο πλέον εμπόδιο για το «κλείσιμο» του Κυπριακού όπως-όπως και όχι δίκαια, είναι η αντίσταση του κυρίαρχου λαού, που δείχνει έντονα και καθημερινά την απαξίωσή του προς τις παλαιοκομματικές πολιτικές. Άρα ο επόμενος στόχος, για όσους επιδιώκουν το κλείσιμο του Κυπριακού, είναι ο ίδιος ο λαός που πρέπει να καμφθεί.

Ακολουθούν δε αυτήν τη φορά άλλη τακτική, γιατί ήδη επέφεραν την οικονομική καταστροφή με το «κούρεμα» καταθέσεων που η δική μας Νομοθεσία διαμόρφωσε και άρα γονατισμένους όπως μας κατάντησαν, δεν χρειάζονται απειλές για καταστροφή όπως το 2004 στο Δημοψήφισμα.

Αντίθετα, διαβεβαιώνουν ότι είναι αξιόπιστη η Τουρκία και άρα αφού «είμαστε στρατηγικοί εταίροι» των ΗΠΑ, θα καταστούμε (έστω ως ίσοι συνέταιροι με το Τουρκοκυπριακό Κράτος της νέας Κύπρου) η κύρια πηγή ενέργειας προς κάλυψη των αναγκών της Ε.Ε. Αυτήν τη φορά, κυρίαρχε λαέ, προσπαθούν να σε πείσουν (λέγε να σε παρασύρουν) ότι η λύση θα φέρει ευμάρεια και πλούτη. Απλώς εις αντάλλαγμα, χρειάζεται να απαρνηθείς την αξιοπρέπειά σου και την ελευθερία σου!

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος