Εύλογα διερωτάται κάποιος αν οι πολιτικοί, όταν μιλούν για ανέργους ή για πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, αντιλαμβάνονται αυτές τις έννοιες, αφού δεν έχουν ζήσει ποτέ κάποιες παρόμοιες καταστάσεις οι ίδιοι και οι περισσότεροι είναι κατοχυρωμένοι οικονομικά μέχρι τα δισέγγονά τους. Με μεγαλύτερη κατανόηση βλέπουν και αντιλαμβάνονται το τραπεζικό σύστημα παρά τον πολίτη, μια και αυτός είναι ο δικός τους ρεαλιστικός κόσμος.

Ο τίτλος «ανθρώπινο πείραμα» θα ήταν πιο σωστή ερμηνεία του τι συμβαίνει στη «νέα τάξη πραγμάτων», παρά το σερβιρισμένο σαν «τραπεζικό έγκλημα». Ο πολίτης είναι το σύγχρονο πειραματόζωο, που το έπεισαν ότι θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος και μόνο με τη σκέψη ότι εργάζεται ανεξαιρέτως αμοιβής, τα 600 ευρώ σε μια καταναλωτική κοινωνία είναι υπέρ το δέον αρκετά και η κάθε διαμαρτυρία, ανύπαρκτη με τον φόβο της ανεργίας.

Ο απόλυτος έλεγχος του πολίτη μέσω του τραπεζικού συστήματος, η ολοκληρωτική πρόσβαση και παντελής έλεγχος στην ιδιωτική του ζωή, με απειλή την κατάσχεση περιουσιακών του στοιχείων, τον καθιστά σε ένα νέο είδος «σκλάβου», που δεν θα ονειρεύεται ποτέ την ελευθερία του.

Μέχρι τον 20ό αιώνα γνωρίζαμε τι θα πει κατακτητής, σκλαβιά, στρατιωτική επέμβαση, εχθρός, ελευθερία, αγώνας. Σήμερα, νέες λέξεις αντικατέστησαν τις απαρχαιωμένες, όπως επενδυτές, μνημόνια, τρόικα, κούρεμα, χρεοκοπία, αγορές, δανειστές κλπ. Οι πατρίδες και τα εθνικά σύμβολα έχουν σημασία μόνον αν προκριθεί η εθνική μας ομάδα στον επόμενο γύρο.

Όπως η τηλεόραση καθορίζει πώς θα διαμορφωθεί η επίπλωση σε ένα σπίτι, έτσι απλά και το τραπεζικό σύστημα θα καθορίζει τη ζωή μας, και ανάλογα θα μας κατατάσσει ταξικά. Οι τριτοκοσμικοί γείτονές μας αφέθηκαν στην πολιτικο-θρησκευτική τους ανωριμότητα να αλληλοεξοντώνονται, διαμελίζοντας τα κράτη σε πιο μικρά και μελλοντικά πιο ελεγχόμενα. Όταν και αφού καταλήξουν, θα καθίσουν σε συνομιλίες συμφερόντων, όπως και εμείς, θα παρακαλούν για αναγνώριση, μνημόνια, τρόικες, επενδυτές και προστάτες.

Οι επερχόμενες γενιές θα ακούν για επαναστάσεις και για ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων, και θα τους φαίνονται σαν μια παραξενιά των παππούδων τους. Ο σκοταδισμός θα είναι το καταπραϋντικό χάπι, που θα παραλύει κάθε ίχνος προβληματισμού. Ίσως είμαστε η τελευταία γενιά με τις, έστω, ευνουχισμένες αντιστάσεις.