Η επική πρόκριση της Εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου στις 16 καλύτερες ομάδες του Κόσμου ήταν πρώτη είδηση σε όλα τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων στο πρόγραμμα του Ρ.Ι.Κ. αλλά και των άλλων ραδιοτηλεοπτικών σταθμών στη Μεγαλόνησο. Ακολούθησαν σκηνές από τις μεγάλες στιγμές του αγώνα, ρεπορτάζ, δηλώσεις των πρωταγωνιστών και εκτενέστατα στιγμιότυπα από τους ξέφρενους πανηγυρισμούς των όπου γης Ελλήνων.
Η Κύπρος, ένα ελληνικό νησί από αρχαιοτάτων χρόνων που βρίσκεται εκτός ορίων του Ελληνικού Κράτους «κακή τη μοίρα», είναι πάντα παρούσα στις χαρές, τις λύπες, τις δοκιμασίες και τους αγώνες της μεγάλης Μάνας Ελλάδας και ζει έντονα, με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο, κάθε εθνική επιτυχία. Μιας μάνας γέννα είμαστε με γλώσσα που μας έδωσαν ελληνική στις αμμουδιές του Ομήρου!!! Τι κι αν πέρασαν τόσοι και τόσοι κατακτητές. Η Κύπρος, πολλούς αφέντες άλλαξε, δεν άλλαξε καρδιά!
Με αυτή την ελληνική καρδιά πανηγύρισε μαζί με τον όπου γης ελληνισμό τη νίκη στον τελικό του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην καλαθόσφαιρα το 1987, στο στάδιο «Ειρήνης και Φιλίας» και 17 χρόνια αργότερα την κατάκτηση του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, στο Ντα Λουζ της Λισσαβώνας. Κι ύστερα βγήκε ξανά στους δρόμους όταν η Βούλα Πατουλίδου το καλοκαίρι του 1992 κατακτούσε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στη Βαρκελώνη στα 100 μ. εμπόδια φωνάζοντας το «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!». Οι πανηγυρισμοί επαναλήφθηκαν πολλές φορές αργότερα, όταν ο Πύρρος Δήμας κέρδιζε το ένα μετά το άλλο τα χρυσά μετάλλια.
Εκείνη η κραυγή του Πύρρου, «για την Ελλάδα», κάθε φορά που σήκωνε στον ουρανό τα βάρη, δεν ήταν καθόλου τυχαία! Ήταν η κραυγή ενός αλύτρωτου και καταπιεσμένου Έλληνα που δεν ήταν λίγες οι φορές που κάποιοι νεοέλληνες του γλυκού νερού αποκάλεσαν Αλβανό! Ένοιωθε ο Πύρρος πως πάνω στην μπάρα με τα βάρη ήταν κρεμασμένη ολόκληρη η φυλή του, ολόκληρη η πολυβασανισμένη ιδιαίτερή του πατρίδα, ολόκληρη η Βόρεια Ήπειρος, εξίσου αδικημένη και προδομένη όπως και η Κύπρος!!! Αυτό έγινε και με την επική πρόκριση της Εθνικής μας στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Όλοι οι διεθνείς έπαιξαν για ένα κόσμο που έχει ανάγκη από ένα έστω και πρόσκαιρο χαμόγελο. Και φαινόταν αυτό καθαρά μέσα στα μάτια τους που έβγαζαν φωτιές!
Τα γράφω αυτά σε μέρες δύσκολες, όπου ο Ελληνισμός, με ευθύνη δική μας σε μεγάλο βαθμό αλλά και της συνωμοσίας των ξένων κύρια, δοκιμάζεται και πάλιν. Την ώρα που ο ξένος τύπος, ύστερα από τόσα και τόσα ανεπίτρεπτα σχόλια, μας εκθειάζει και αναγνωρίζει την ύπαρξη του ελληνικού φιλότιμου και των απεριόριστων δυνατοτήτων μας. Γιατί στην κορυφή της Ευρώπης σίγουρα ανεβαίνεις με το σπαθί σου κι ούτε στους δεκαέξι του κόσμου φτάνεις ασφαλώς τυχαία.
Στο καθαρά αγωνιστικό μέρος υπάρχουν πράγματα που πρέπει να σχολιάσουμε και να προσέξουμε. Η Ομάδα μας (ειδικά στο τελευταίο παιχνίδι), διακρίθηκε για την ομαδικότητα και το πείσμα των ποδοσφαιριστών της και απέδωσε θαυμάσια. Έκλεισαν πολλά στόματα οι διεθνείς και απέδειξαν ότι έχουν πάρα πολλές δυνατότητες….. Και επειδή και στις χαρές πρέπει να λέμε αλήθειες, αυτό οφείλεται στον τρόπο παιχνιδιού που υιοθέτησε στο τελευταίο παιχνίδι ο προπονητής μας, κάτι που δεν έκανε παλαιότερα με αποτέλεσμα να παίρνουμε αποτελέσματα χωρίς ωστόσο να συνοδεύονται και με καλές εμφανίσεις. Στο τελευταίο παιχνίδι όμως τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Δείξαμε ότι μπορούμε και να κερδίζουμε και να παίζουμε καλό ποδόσφαιρο.
Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές, δεν υστερούν σε τίποτε των ξένων. Αντιθέτως, έχουν μέσα τους το ελληνικό φιλότιμο και την παλληκαριά που δεν έχουν οι άλλοι.
Δεν έχουμε λοιπόν παρά να ευχαριστήσουμε όλοι, ποδοσφαιρόφιλοι και μη, την Εθνική Ελλάδος για τη συγκίνηση και την υπερηφάνεια που για άλλη μια φορά μας χάρισε σε αυτές τις δύσκολες εποχές που βιώνουμε. Για άλλη μια φορά η ομάδα αυτή απέδειξε, ότι ο ελληνισμός όταν θέλει μπορεί να επιτύχει μεγάλους στόχους που για κάποιους φαντάζουν ανέφικτοι.
ΝΤΙΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΗ
Εκπαιδευτικός στο ΤΕΙ Λάρισας
Από το Μονάγρι Λεμεσού
