Η μαζική κτηνοτροφία θεωρείται από την ΕΕ μία από τις πιο ρυπογόνες δραστηριότητες. Έχει όμως εκπονηθεί ένα πλάνο από την ΕΕ, όπως διάβαζα στις εφημερίδες πριν από λίγες μέρες, για τη μείωση των αερίων του θερμοκηπίου για την περίοδο από το 2020-2030, όπου στο θέμα της μαζικής κτηνοτροφίας δεν δίνεται σημασία για να μη θιγούν προφανώς οι πολυεθνικές παραγωγής κρέατος. Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια συνεχής αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης κρέατος.

Αυτό δεν βλάπτει μόνο άμεσα την υγεία των ανθρώπων, αλλά έχει γενικότερες αρνητικές επιπτώσεις τόσο στη ρύπανση του πλανήτη όσο και στην αύξηση της πείνας στον κόσμο. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) αναφέρει, σε σχετική έκθεσή του (29.11.2006), ότι τα εκτρεφόμενα ζώα παράγουν το 18% της παγκόσμιας εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου, περισσότερο δηλαδή από όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς μαζί.

Συγκεκριμένα, η κτηνοτροφία ευθύνεται για το 37% του συνολικού μεθανίου που εκλύεται στην ατμόσφαιρα και που παράγεται κυρίως από το πεπτικό σύστημα των μηρυκαστικών, το 64% της αμμωνίας που συμβάλλει στην όξινη βροχή και που προκαλείται από την εξάτμιση των ούρων των ζώων και την υγρασία της κοπριάς τους, το 65% του νιτρικού οξέος το μεγαλύτερο μέρος του οποίου προέρχεται από την κοπριά, καθώς και τεράστιες ποσότητες αζώτου. Παρατηρείται, επίσης, μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα από δισεκατομμύρια τόνους από περιττώματα ζώων και απόβλητα της μαζικής κτηνοτροφίας και παραγωγής κρέατος.

Η αυξανόμενη ζήτηση κρέατος από μεγάλες χώρες, όπως η Κίνα, δημιούργησε την ανάγκη για νέες εκτάσεις για την παραγωγή ζωοτροφών. Γι’ αυτό και αποψιλώνονται συνεχώς ζωογόνα δάση για να παραχθούν ζωοτροφές. Το 78% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ζωοτροφών. Το 50% περίπου του νερού και το 50% των ψαριών που αλιεύονται χρησιμοποιούνται για να τραφούν ζώα και κοτόπουλα. Η διατροφή των ζώων περιλαμβάνει τα πιο παράξενα πράγματα - ροκανίδι, κρεατάλευρα, ακόμα και σκόνη τσιμέντου, όπως γράφει ο Αμερικανός Τζέρεμι Ρίφκιν στο βιβλίο του «Beyond Beef».

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να παίρνουν τη φυτική παραγωγή της γης και αντί να την καταναλώνουν απευθείας, τη δίνουν στα ζώα και μετά τα σφάζουν για να φάνε κομμάτια από τα σώματά τους. Αν έτρωγαν απευθείας την παραγωγή της γης, θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί σε μεγάλο βαθμό η πείνα στον κόσμο. Σύμφωνα με υπολογισμούς της οργάνωσης Vegfam, 4 στρέμματα γης μπορούν να δώσουν τροφή σε 60 ανθρώπους αν καλλιεργηθούν με σόγια, σε 24 αν καλλιεργηθούν με σιτηρά, σε 10 αν καλλιεργηθούν με καλαμπόκι και σε 2 μόνο αν χρησιμοποιηθούν για παραγωγή κρέατος.

Υπολογίζεται ότι 1 δις άνθρωποι υποφέρουν από πείνα. Αυτοί θα αυξηθούν αναπόφευκτα, όταν σε 10 χρόνια ο πληθυσμός της γης θα αυξηθεί κατά ένα περίπου δισεκατομμύριο. Ζώα και κοτόπουλα ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, πριν οδηγηθούν στο σφαγείο. Εξήντα δισεκατομμύρια ζώα σκοτώνονται κάθε χρόνο για να τραφούν οι άνθρωποι. Σκοτώνονται αφού παρακολουθήσουν τη σφαγή των ομοίων τους, της οικογένειάς τους (ποιος είπε ότι δεν νιώθουν, ότι δεν πονάνε?).

Αν οι άνθρωποι μείωναν τη κατανάλωση κρέατος (ή ακόμα καλύτερα αν γίνονταν χορτοφάγοι) τα αποτελέσματα για τη γη και τους ανθρώπους θα ήταν ευεργετικά. Θα μειώνονταν οι επιπτώσεις στην υγεία του ίδιου του ατόμου, θα μειωνόταν η ρύπανση του αέρα και της γης και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, θα απελευθερώνονταν καλλιεργήσιμες εκτάσεις και συνεπώς δημητριακά, καλαμπόκι, σόγια, όσπρια κλπ για τη διατροφή των ανθρώπων που πεινούν, και τέλος θα μειωνόταν ο πόνος των ζώων.

Η μείωση της κατανάλωσης κρέατος μπορεί να γίνει μόνο ως μια συνειδητή επιλογή του κάθε ανθρώπου. Υποτιμούνται οι επερχόμενες επιπτώσεις από τα πιο πάνω, αν δεν υπάρξει όμως προληπτική δράση ο πλανήτης θα υποφέρει. Το μικρό αυτό άρθρο δεν εξαντλεί φυσικά τις τεράστιες διαστάσεις αυτού του θέματος. Αναγκαστικά οι διάφορες πτυχές του αγγίζονται ακροθιγώς και οι αναφορές είναι περισσότερο «πρακτικές», ώστε να φέρουν εις γνώση ενός μη εξειδικευμένου κοινού θέματα, που οι άνθρωποι αρνούνται συνήθως να δουν, επειδή η γνώση τους δημιουργεί ευθύνες.

Έτσι δεν εμβάθυνα όσο θα έπρεπε, πνευματικές ή φιλοσοφικές πτυχές του θέματος, που θεωρώ ακόμα πιο σημαντικές και που αφορούν τη μη βία και την αγάπη προς τα άλλα πλάσματα που ζουν μαζί μας πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Ίσως μιαν άλλη φορά.

,ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ