Το φονικό που διαπράχθηκε την Τετάρτη, 18 Ιουνίου, όταν ένας πατέρας δολοφόνησε με τον πιο άγριο τρόπο τη γυναίκα και την κόρη του, τραυματίζοντας κρίσιμα και τον 14χρονο γιο του και στο τέλος αυτοκτόνησε, όντως έχει συγκλονίσει το παγκύπριο. Το πρόβλημα, όμως, είναι που ο συγκλονισμός μας θα διαρκέσει δύο, τρεις, τέσσερις ημέρες, ύστερα ο καθένας μας θα έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα και δυσκολίες και η τραγωδία θα ξεχαστεί.

Ίσως μια άλλη τραγωδία, κάποιο άλλο φοβερό έγκλημα μάς «ξυπνήσει» από την καθημερινότητά μας και θα καλύψει ασφαλώς και το προηγούμενο. Είναι αλήθεια πως στην Κύπρο δεν συνηθίζουμε να παίρνουμε μέτρα πρόληψης. Γίνεται ένα κακό και μετά τρέχουμε να πάρουμε κατασταλτικά μέτρα. Ειλικρινά διερωτώμαι, πού οδηγούμε την κοινωνία μας, σε ποια κοινωνία αναγιώνουμε τα παιδιά μας;

Ήταν πριν από μερικούς μήνες, όταν και πάλιν η κοινωνία μας «συγκλονίστηκε» από τον θάνατο Ρουμάνας, που τη βρήκαν νεκρή σε στοίβες σκουπιδιών στο διαμέρισμά της στη Λάρνακα. Το μικρό της παιδί βγήκε στις γειτονιές να ζητιανέψει λίγη τροφή, κάπως έτσι αποκαλύφθηκε και η φοβερή τραγωδία που συγκλόνισε όλη την Κύπρο. Και τότε έγινε αρκετή συζήτηση στα κανάλια, στις εφημερίδες, επιρρίφθηκαν ευθύνες, οι οποίες ποτέ δεν αποδόθηκαν.

«Συγκλονιστήκαμε» από τις πέντε αυτοκτονίες στις Κεντρικές Φυλακές, τον βιασμό νεαρού από συγκρατούμενούς του στις Κεντρικές Φυλακές.
Μας «συγκλόνισαν», και πολύ μάλιστα, τα όσα διαδραματίστηκαν στη Λάρνακα με τον βιασμό ανήλικων κοριτσιών από έναν 57χρονο επιχειρηματία και έναν 35χρονο.

Αναφέραμε κάποια περιστατικά που πραγματικά «συγκλόνισαν», αλλά και κράτησαν το ενδιαφέρον για μέρες. Σίγουρα υπάρχουν και πολλά άλλα. Περιστατικά και τραγωδίες, που δεν βλέπουν όμως το φως της δημοσιότητας. Κρύβονται πίσω από την αδιαφορία μας, την ώρα που η κατάσταση φαίνεται να χειροτερεύει. Βιώνουμε ως κοινωνία τη βία μέσα στην οικογένεια, σε αθλητικούς χώρους, βιώνουμε τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών. Επιτέλους, θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους, πού οδηγούμε αυτήν την κοινωνία, που έχει χάσει κυριολεκτικά τον δρόμο της. Μια κοινωνία που ο κοινωνικός της ιστός έχει προ καιρού ξηλωθεί. Μια κοινωνία που βρίσκεται σε αποσύνθεση. Δυστυχώς, έχει εκλείψει η κοινωνική αλληλεγγύη, η αδελφική συμπαράσταση στον συμπάσχοντά μας.

Τις τραγωδίες δεν μπορούμε να τις κρύβουμε, ούτε τα προβλήματα μπορούμε να χώνουμε κάτω από το χαλί. Θα πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε. Οφείλει πρώτα και κύρια η Πολιτεία να αναλάβει πρωτοβουλίες. Οφείλει μέσα από την εκπαίδευση, μέσα από στοχευμένες πολιτικές. Οφείλουν τα πολιτικά κόμματα, οι οργανωμένοι φορείς, οι νεολαιίστικες οργανώσεις, η Εκκλησία. Ο καθένας έχει μερτικό ευθύνης. Η κατηφόρα, στην οποία δυστυχώς τρέχουμε, είναι επικίνδυνη. Οφείλουμε να βρούμε τις δυνάμεις να την σταματήσουμε πριν είναι αργά, αν δεν είναι ήδη αργά.

ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΠΑΠΛΑΖΑΡΟΥ
Μέλος Κ.Ε. ΑΚΕΛ