Το Κυπριακό σήμερα βρίσκεται σε σημείο καμπής, άσχετα αν κάποιοι το βλέπουν σαν μια ακόμα φάση συνομιλιών και επανακαθορισμού πλαισίων.

Ο λόγος όμως που το καθιστά τέτοιο έχει να κάνει με τον σοβαρό αντίκτυπο που θα έχει ο απόηχος αυτών των διαδικασιών, κατά παράξενο τρόπο ανεξαρτήτως της εύρεσης ή όχι λύσης.
Και αυτό γιατί πρέπει να προφυλάξουμε την πλευρά μας από τις αρνητικές συνέπειες μιας μη λύσης μετά από αυτό το πλαίσιο συνομιλιών.

Ενώ οι προσπάθειές μας συγκεντρώνονται στη σωστή λύση, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι μέρος της προσπάθειας πρέπει να δοθεί στο να αποφευχθούν δυσάρεστες συγκυρίες σε περίπτωση τελικής ασυμφωνίας ή ακόμα και τελεσίδικες εξελίξεις.

Συγκεκριμένα, απαιτείται πλάνο για τις εξής ανεπιθύμητες συνέπειες: Κοσοβοποίηση, μετατροπή του ενεργειακού σε δικοινοτική διαφορά και συνέπειες τύπου 2004, δηλαδή απαλλαγή της Τουρκίας από τις εξελίξεις του ’74.

Για να επιτευχθεί αυτό δεν χρειάζεται μόνο η προσπάθειά μας να συγκεντρώνεται στην καλύτερη πιθανή λύση ή αποφυγή.

Μια μέθοδος που χρησιμοποιείται, είναι η αποφυγή εμπλοκής στο πάρε-δώσε πριν κατατεθούν προτάσεις για τα κεφάλαια. Οι επικριτές αυτής της μεθόδου λένε ότι με αυτόν τον τρόπο οι δύο πλευρές θα φτάσουν σε αγεφύρωτες διαφορές πριν από το πάρε-δώσε, ελαχιστοποιώντας τις πιθανότητες τελικής σύγκλισης.

Οι υποστηριχτές όμως αυτής της άποψης σίγουρα δεν κάνουν σωστή στάθμιση προτεραιοτήτων γιατί όποιος πιστεύει ότι οι συνέπειες μη λύσης που αναφέρθηκαν έχουν έστω μια μικρή πιθανότητα, τότε θα συμφωνεί με αυτήν την άποψη.

Όμως η προσπάθεια αποφυγής τους πρέπει να εστιαστεί και σε κινήσεις πέρα από τα διαδικαστικά των συνομιλιών, να δημιουργηθούν θέσεις που να μην περνούν απαραίτητα από τη συζήτηση λύσης και που να εξασφαλίζουν, όταν επιδιωχθούν, μια καλύτερη κάλυψη του ζητήματος σε όλο το εύρος του.

Φίλιππος Αυξεντίου
Εκπαιδευτικός, αναλυτής