Ο ασυνείδητος Γιαγκούλας της εποχής, ο ανάλγητος ενώπιον του κοινωνικού άγους, που, δυστυχώς, όμως, οδηγώντας τον οδοστρωτήρα του συμφέροντός του μπορεί ακόμα να έχει λόγο στη χάραξη της μοίρας ενός λαού…

Παρατηρώντας και αναλύοντας με κυνική, αν θέλετε, διάθεση τον σύγχρονο άνθρωπο, για ένταξη στον διαρρέοντα χρόνο, θα ήταν άραγε σκληρή η ταυτότητά του σαν ανθρώπου του… λίπους; Σαν ανθρώπου που κύριο μέλημά του είναι η μίμηση του πλουσίου της ευαγγελικής περικοπής «ψυχή μου έχεις πολλά αγαθά… φάγε, πίε, ευφραίνου»; Και δεν αναφέρομαι στον άνθρωπο που χωρίς να φταίει καταδικάστηκε από την πλεονεξία των αετονύχηδων επαίτης. Κοινωνικός παρίας ενός περιθωριακού πια μικρόκοσμου.

Που μαραζώνει για το γεύμα της αυριανής μέρας ή τρομάζει για το δείπνο της αϋπνίας. Που δεν μπορεί να κλείσει τα βλέφαρά του και να κοιμηθεί γιατί είναι νηστικός, γιατί αγωνιά για το καρβέλι των παιδιών του, γιατί τον τρελαίνει η γκρίνια της φτώχιας, γιατί περιμένει τον δικαστικό επιδότη για την έξωση από το πατρικό σπίτι, λόγω αδυναμίας δόσεων σε χρέος που συνήψε για σπουδές παιδιών ή για έξοδα νοσηλείας. Κι ο επιδότης γνωρίζει ένα μονάχα δρόμο. Εκείνον που παρακάμπτει τους δανειολήπτες των δισεκατομμυρίων και οδηγεί κατ’ ευθείαν στον πολίτη της αγωνίας.

Ο τύπος αυτής της προδιαγραφής δεν κινδυνεύει από πάχυνση, από συσσώρευση λίπους. Κινδυνεύει από πείνα, από αγωνία, από έξωση, κατατρύχεται από λογικές φοβίες, από εφιάλτες που ενσκήπτουν από το αύριον. Ο άνθρωπος του λίπους είναι ο άλλος. Ο άνθρωπος που κινδυνεύει από παχυδερμισμό, από ελεφαντίαση, από στρογγυλοποίηση, που προκαλούνται από τη μετατροπή του σε αμπάρι σαβούρας καραβιού που σκαμπανεβάζει στην τρικυμία και από στιγμή σε στιγμή θα βουλιάξει λόγω υπερβολικού άχρηστου βάρους που τον καθιστά «άχθος αρούρης», κατά τον Όμηρο.

Δηλ. βάρος της γης. Είναι ο τύπος που κενώνει την ψυχή του από τις ιδέες και γεμίζει την κοιλιά του από είδη προορισμένα να μετατραπούν σε αφοδεύματα. Ο Καζαντζάκης θα τον χαρακτήριζε «φάμπρικα κοπριάς». Είναι ο πλούσιος της παραβολής του Κυρίου. Που δεν νοιάζεται για τίποτε άλλο εκτός από την καλοπέραση. Από το στοίβασμα χρυσίου στις τράπεζες. Που αγνοεί την προειδοποίηση του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ότι εκείνος που μαζεύει τα προϊόντα της απληστίας του στις τράπεζες, τα εμπιστεύεται στην κόλαση.

Ούτε που σκέφτεται την φωνή που προδιαγράφει το βιοτικό του τέλος. «Άφρων, άφρων, την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου». Τρελέ, παλαβέ, ήρθε η ώρα να… βαρκάρεις. Ο λεμβούχος του Άδη σε περιμένει μ’ εκείνο το κουπί που ο Μιχαήλ Άγγελος ζωγράφισε στην τοιχογραφία της «Καπέλα Σιξτίνα», όχι μόνο για να κωπηλατήσει στην Αχερουσία, αλλά για να το πλαταγίσει στα πλευρά των απερίσκεπτων… επιβατών του για τον άλλο κόσμο!

Αυτόν τον τύπο τον συναντάς παντού. Διασχίζει τους δρόμους των πεινασμένων. Την αράζει στις πολυθρόνες των χορτασμένων. Μεθοκοπά στις επαύλεις της ληστείας των μόχθων του κοσμάκη. Διαμένει στα ξενοδοχεία του συναλλαγματικού δόλου. Μετέχει στα όργια κραιπάλης των καταχραστών του δημοσίου χρήματος. Απολαμβάνει την παράνομη εξαγωγή εκατομμυρίων. Λυμαίνεται τα υπερδώρα κλεψιάς από τη συνέργεια στις αρπαγές του λαϊκού κόπου. Και παχαίνει πίνοντας τον αγλέορα και τρώγοντας το καταπέτασμα.

Ιδέες, ηθική, ανθρωπιά, φιλότιμο, είναι ψιλά γράμματα. Πατρίδα, χιλιετείς εστίες, προγονικά κελεύσματα, εισβολή, κατοχή, λεπτομέρειες!.. Φεύγει ανάμεσα από τους λιμοκτονούντες, την αράζει στα κλεμμένα ξενοδοχεία χωρίς ντροπή, παρελαύνει στα καζίνα του τουρκικού υποκόσμου χωρίς αισχύνη. Εκπροσωπεί την καταισχύνη μιας κατάντιας αφάνταστης. Είναι ο άνθρωπος του λίπους! Ο καλοπερασάκης, ο ασυνείδητος Γιαγκούλας της εποχής, ο ανάλγητος ενώπιον του κοινωνικού άγους, που, δυστυχώς, όμως, οδηγώντας τον οδοστρωτήρα του συμφέροντός του, μπορεί ακόμα να έχει λόγο στη χάραξη της μοίρας ενός λαού.

Ο άνθρωπος του λίπους είναι επικίνδυνη πρόκληση. Η αντιμετώπισή του είναι καθοριστική για το μέλλον της πατρίδας. Για τα πεπρωμένα ενός λαού. Και ο λαός βαρύνεται με την ευθύνη διαχείρισης του ανθρώπου του λίπους. Αν ανεχθεί την ασυδοσία του, θα υποστεί την καταπλάκωσή του από τον οδοστρωτήρα που ισοπεδώνει ανθρώπους και πράγματα χωρίς έλεος. Αν αντισταθεί, αρπάζει στα δικά του χέρια τη μοίρα του μέλλοντος. Και ανάλογα προστατεύει ή καταστρέφει τα παιδιά του… Σε τελευταία ανάλυση, ο λαός υπαγορεύει το περιεχόμενο, το νόημα και το πρόγραμμα της ύπαρξης, της προοπτικής ή του ολέθρου του. Επιλέγει την πορεία της ζωής του προς την ελπίδα ή προς την άβυσσο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
www.giannisspanos.com