Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η Κινέζοι μεγαλουργούν εξαιτίας και της μεγάλης εκτίμησης που τρέφουν προς τους γηραιότερους τους. Η αγάπη τους προς τους προγόνους φτάνει τα όρια της λατρείας. Φαινομενικά, θα έλεγε κανείς ότι το ίδιο ισχύει και για το ελληνικό έθνος. Εξάλλου, όταν θέλουμε να αντλήσουμε αίγλη από την ένδοξη ιστορία των αρχαίων Ελλήνων, δεν χάνουμε ευκαιρία να επικαλούμαστε τους αρχαίους ημών προγόνους. Φαινομενικά, λέω, γιατί η πραγματικότητα άλλα προδίδει. Έτσι τουλάχιστον μαρτυρούν τα έργα και η πολιτεία των σύγχρονων συνανθρώπων μας.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, αναφέρομαι στον τρόπο που η μεταμοντέρνα κοινωνία μας χειρίζεται τα θέματα που σχετίζονται με την ευημερία, ή μάλλον την έλλειψή, της, των ανθρώπων της ούτω καλούμενης τρίτης ηλικίας. Αν και με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, θα έπρεπε να μιλούμε πλέον για την τέταρτη ηλικία ιδιαίτερα σήμερα μέσα στις νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν. Ρίξτε μια μόνο ματιά στα γηροκομεία ή τους αποκαλούμενους οίκους ευγηρίας.

Άνθρωποι αποκαμωμένοι, με έντονα τα σημάδια του χρόνου στα μεστωμένα πρόσωπά τους και τα κορμιά τους, που όμως δείχνουν ότι δεν ξόφλησαν, ότι μπορούν να συμμετέχουν σε δραστηριότητες φτάνει να τους παρέχονται οι ευκαιρίες. Κι όμως, θα είναι τυχεροί αν κρατιούνται βιολογικά στη ζωή με την ελλιπή φροντίδα που λαμβάνουν. Δεν είμαι και ειδήμονας επί του θέματος, αλλά έχω την πεποίθηση πως οι άνθρωποι, ιδιαίτερα σε μεγάλη ηλικία έχουν ανάγκη την έκθεσή τους σε δραστηριότητες, θέλουν να νοιώθουν ότι δεν ξόφλησαν σαν άνθρωποι και ότι ακόμα μπορούν να διατηρήσουν το νοικοκυριό τους και να το ορίζουν, να το «διοικούν».

Έχω την εξής εντυπωσιακή για μένα εμπειρία από μια χώρα του εξωτερικού. Ηλικιωμένοι φίλοι μας πώλησαν το οικογενειακό τους σπίτι και μετακόμισαν σε συνοικία ειδικά δημιουργημένη από την τοπική κοινωνία για άτομα τέταρτης ηλικίας. Τους επισκεφθήκαμε. Σε αυτήν τη συνοικία διατίθενται μικρά λειτουργικά, σύγχρονα .σπιτάκια για δύο άτομα,, με το διαχειρίσιμο κήπο τους και όλες τις σύγχρονες ανέσεις, δεντροφυτεμένους πεζόδρομους και πάρκα. Ιατρείο με προσωπικό που επισκέπτεται σε τακτικά χρονικά διαστήματά τους ενοίκους των οικίσκων αυτών και τους παρέχει κατ’ οίκον ιατρική και φαρμακευτική φροντίδα

Ακόμη, ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό για προσφορά βοήθειας σε άτομα με ειδικές ανάγκες. Τεχνικές υπηρεσίες που με το πάτημα ενός κουμπιού ανταποκρίνονται στις κλήσεις των ενοίκων για επιδιορθώσεις σε υδραυλικές, ηλεκτρικές εγκαταστάσεις και άλλα πολλά. Με λίγα λόγια, σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, το ηλικιωμένο ζευγάρι είναι κυρίαρχος του χώρου του, μπορεί να δέχεται τις επισκέψεις των παιδιών, εγγονιών και φίλων του και πιο σημαντικό, δεν νοιώθει παραμελημένο. Και το κόστος όλων αυτών των υπηρεσιών, στην τιμή απόκτησης του οικίσκου που είναι πολύ πιο χαμηλή από την τιμή πώλησης της οικογενειακής κατοικίας.

Και μου προκαλούνται τα ερωτήματα, που προέρχονται και από την αδυναμία του δικού μας Κράτους να εφαρμόσει ακόμη και το απαραίτητο ΓΕΣΥ, αν μπορούμε να ελπίζουμε στην υιοθέτηση ανάλογων συνθηκών και στην Κύπρο. Συνθήκες που θα έπρεπε να ήταν δεδομένες και όχι προσδοκώμενες.

Μπορούν οι διάφορες αρχές της δικής μας κοινωνίας να σκεφτούν τη δυνατότητα προσφοράς παρόμοιων υπηρεσιών στους δικούς μας υπερήλικους; Μόνο έτσι ή και με καλύτερα ακόμα προγράμματα, θα δείξουμε έμπρακτα την αγάπη μας , το σεβασμό μας και το καθήκον μας προς μια γενιά που σήμερα φαίνεται να είναι παραμελημένη.