Η πετυχημένη και καθόλα πολιτισμένη εκδήλωση για υπεράσπιση του δικαιώματος της διαφορετικότητας στις σεξουαλικές μας σχέσεις έφερε στο προσκήνιο ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα για το οποίο υπάρχει σύγχυση στον τόπο μας αλλά και πανευρωπαϊκά… Ένας από τους λόγους της σύγχυσης στην δίκη μας κοινωνία είναι γιατί οι επιστήμονες που είναι αρμόδιοι να θέσουν το πρόβλημα σε ορθολογική βάση (Κοινωνιολόγοι και Κοινωνικοί Ψυχολόγοι κλπ) δεν παρενέβησαν ούτε συλλογικά ούτε ατομικά, ίσως γιατί πιστεύουν πως έχουν να ασχοληθούν με πολύ πιο σοβαρά προβλήματα του τόπου. Ωστόσο, έχει γίνει τόσο μεγάλη δημόσια συζήτηση και αναμένονται τόσο σημαντικές αποφάσεις που με κάνουν να αισθάνομαι ενοχή και την ανάγκη επείγουσας παρέμβασης μου στο θέμα .
Ενώ το πρόβλημα δεν είναι μονοδιάστατο, οι συζητήσεις επικεντρώνονται κυρίως σε μια διάσταση του δηλ., την καταπολέμηση των διακρίσεων σε βάρος των ομοφυλόφιλων και το δικαίωμα τους στην διαφορετικότητα. Δικαιολογημένο…. Έτσι ξεκίνησε το πρόβλημα και πρέπει όλοι να στρατευτούμε ενάντια στην προκατάληψη και τις άδικες διακρίσεις και την καταπάτηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων. Υπάρχουν όμως και άλλες διαστάσεις του θέματος που υπαγορεύουν πολύ προσεκτικό χειρισμό του τρόπου άσκησης αυτών των δικαιωμάτων.
Α) Είναι πρώτα η διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας θεμελιακών κοινωνικών θεσμών που συντελούν στην ύπαρξη και την ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας. Στο πέρασμα των αιώνων και την εγγενή επιθυμία διαιώνισης του είδους η ανθρώπινη κοινωνία (όταν έφτασε σε ψηλά επίπεδα οργάνωσης σε σχέση με αλλά είδη του ζωικού βασιλείου) επινόησε θεσμούς που διασφαλίζουν τα πλαίσια προστασίας της βιολογικά αναπόφευκτης τεκνογονίας και την διασφάλιση της επιβίωσης και ανάπτυξης των παιδιών. Ήταν ο γάμος και η οικογένεια, δυο θεσμοί που αποδείχθηκαν σημαντικοί και απαραίτητοι συντελεστές της λειτουργικότητας και της προόδου της ανθρώπινης κοινωνίας ανά τους αιώνες. Επομένως ο τρόπος άσκησης του δικαιώματος των ομοφυλοφίλων στην διαφορετικότητα και η υποχρέωση προστασίας τους εκ μέρους της κοινωνίας και του κράτους δεν μπορεί να περιλαμβάνει ικανοποίηση απαιτήσεων τους για αλλοίωση αυτών των θεσμών με κίνδυνο την υπόσκαψη της αποτελεσματικότητας τους.
Β)Ύστερα είναι η προστασία των παιδιών ώστε να κατοχυρώνονται τα δικαιώματα τους και η ίση μεταχείριση τους από τους ενήλικες. Στα πλαίσια της λειτουργίας των πιο πάνω θεσμών η ανθρωπινή κοινωνία προσπαθούσε πάντα να προστατέψει τα παιδιά και - ιδιαίτερα στην εποχή μας - να κατοχυρώσει τα δικαιώματα τους. Έχουμε σήμερα καταλήξει σε μια πανανθρώπινη ολοκληρωμένη καθιέρωση νομικών και λειτουργικών μέτρων προστασίας των δικαιωμάτων του παιδιού με την ψήφιση από τα Ηνωμένα Έθνη και κατακύρωση από όλα τα κράτη της Παγκόσμια Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού.
Δεν μπορεί και δεν πρέπει η οποιαδήποτε κοινωνική η κρατική ενεργεία για προστασία του δικαιώματος της διαφορετικότητας να οδηγεί στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων άλλης ομάδας του πληθυσμού. Ιδιαίτερα ευαίσθητη πρέπει να είναι η κοινωνία όταν ενήλικες αποφασίζουν για το παιδί χωρίς την δική του συμμέτοχή όπως π.χ. σε θέματα υιοθεσίας βρεφών και πολύ μικρών παιδιών οπού είναι αδιανόητη η απόφαση οποιωνδήποτε ενηλίκων να στερήσουν από ένα παιδί την φροντίδα και στοργή της μητέρας την οποία απολαμβάνουν όλα τα άλλα παιδιά.
Συνοψίζοντας και κλείνοντας: Ναι είναι υποχρέωση της κοινωνίας και όλων μας η προστασία του δικαιώματος της διαφορετικότητας στην σεξουαλική ζωή αλλά τα μέτρα που θα ληφθούν προς αυτή την κατεύθυνση να είναι τέτοια ώστε να μην επηρεάζουν αρνητικά την λειτουργία θεμελιακών θεσμών και να μην οδηγούν στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των παιδιών.
ΤΑΚΗΣ ΚΟΝΗ
Κοινωνικός Ψυχολόγος
