Υπάρχουν και άνθρωποι που πραγματικά δεν γνώρισαν τη δυστυχία και όμως διαμαρτύρονται και δηλώνουν απεγνωσμένοι, απλώς και μόνο γιατί πρέπει να συμβιβαστούν με λιγότερα απ’ ότι ήταν μαθημένοι…
Καθημερινά, διαβάζουμε στις εφημερίδες, ακούμε στο ραδιόφωνο, βλέπουμε στην τηλεόραση απεγνωσμένους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται από την ανεργία, από τα χρέη, από την οικονομική κρίση που βιώνει ο τόπος. Ναι, χρέος τα ΜΜΕ είναι να προβάλλουν τα παράπονα πολιτών, τις ανησυχίες, τους φόβους τους και τις ανάγκες που έχουν. Όμως η κατάσταση κάπου έχει ξεφύγει.
Ακούσαμε σε τηλεοπτική εκπομπή έναν πατέρα να λέει ότι θέλει να αυτοκτονήσει επειδή είναι άνεργος, με €300.000 χρέος και δεν μπορεί να συντηρήσει τα παιδιά του… Αυτός ο άνθρωπος, ενδεχομένως, να έχει φτάσει σε σημείο που να θέλει να φύγει από τη ζωή για να απαλλαγεί από όλα αυτά που τον ταλαιπωρούν… Ρωτά στον αέρα εάν έτσι θα διαγραφούν τα χρέη του ή εάν θα τα κληρονομήσουν τα παιδιά του… Όπως αυτός ο κύριος ,πιθανόν ακόμη κι άλλοι συμπολίτες μας θα έκαναν παρόμοιες σκέψεις στην κατάσταση που μας έφερε οι διεφθαρμένη πολιτική μας.
Η οικονομική αυτή κρίση έχει δημιουργήσει οδυνηρές συνέπειες σε πολλές οικογένειες. Από την μια στιγμή στην άλλη να βρίσκεσαι άνεργος και να χρωστάς παντού, η κοινωνία στην οποία ζεις να σε κάνει να αισθάνεσαι ότι χάνεις την αξιοπρέπεια σου ως άνθρωπος. Να μην μπορείς να συντηρήσεις την οικογένειά σου και να νιώθεις ανίκανος να προσφέρεις. Να θέλεις να αγοράσεις τα απαραίτητα και να μην μπορείς. Να ζητάς χρήματα από εδώ και από εκεί. Βεβαίως, καταλαβαίνουμε πως αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι, όμως δεν είναι λόγοι αυτοί να θέσουν τέρμα τη ζωή τους.
Υπάρχουν και άνθρωποι που πραγματικά δεν γνώρισαν τη δυστυχία και όμως διαμαρτύρονται και δηλώνουν απεγνωσμένοι, απλώς και μόνο γιατί πρέπει να συμβιβαστούν με λιγότερα απ’ ότι ήταν μαθημένοι. Ε, αυτό είναι απληστία. Επειδή οι πλείστοι κάποτε πήγαιναν στην υπεραγορά και γέμιζαν 2 και 3 καροτσάκια και τώρα μόνο ένα μπορούν να γεμίσουν, δηλώνουν δυστυχισμένοι! Δυστυχία δεν είναι να χρωστάς στην τράπεζα αλλά ούτε να είσαι άνεργος. Δυστυχία είναι να ξέρεις ότι την επόμενη μέρα θα χάσεις το παιδί σου από μια ανίατη ασθένεια.
Υποβάλλω, λοιπόν, σε όλους αυτούς που βγαίνουν στις τηλεοράσεις και κλαίνε γιατί από €1000 μισθό τώρα παίρνουν €800, να επισκεφθούν μια μέρα το Ογκολογικό. Εκεί θα αντικρίσουν αμέτρητα χαμόγελα παιδιών αλλά και ενηλίκων, που δίνουν μάχη με τη ζωή και είναι ευγνώμονες στο Θεό για όλα όσα έχουν. Γνωρίζουν ότι θα φύγουν σύντομα από τη ζωή και, εντούτοις, το χαμόγελο δεν σβήνει ποτέ από τα χείλη τους ούτε και διαμαρτύρονται. Αντιθέτως, δίνουν μαθήματα ζωής με την στάση τους και βρίσκουν το κουράγιο να στηθούν στα πόδια τους και να παλέψουν μέχρι και την τελευταία στιγμή. Η υγεία είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε.
Είναι το ακριβότερο δώρο που αξίζει όσο μια ολόκληρη ζωή.Μόνο όταν βιώσει κανείς μια τέτοια κατάσταση μπορεί να αντιληφθεί ότι ούτε τα σπίτια αξίζουν ούτε και τα χρήματα. Για τον καθένα το πρόβλημα του δείχνει μεγαλύτερο. Όμως, καλό θα ήταν να παίρνουμε μαθήματα από τέτοιες περιστάσεις και να σκεφτόμαστε ξανά και ξανά πριν παραπονεθούμε για όσα δεν έχουμε. Τα υλικά αγαθά δεν τα παίρνουμε μαζί μας, είναι πρόσκαιρα και τελικά… ανώφελα. Ας πάρουν και σπίτια και αυτοκίνητα και χωράφια και περιουσίες. Ζούμε και σε τροχόσπιτο. Όταν έχουμε την υγεία μας, απλώς να ευχαριστούμε τον Θεό… όλα τα άλλα διορθώνονται.
ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Πρωτοετής φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και Δημοσίων Σχέσεων στο Κολέγιο ΚΕΣ
